Hollender in Mestreech

Veel toeristen die weinig uitgeven

2012-01-24T15:30:00.001+01:00

Deze week hebben we het weer eens over een mogelijk nieuw evenement op het Vrijthof, het WK-dorp, en opnieuw onder het motto ‘economie’. Daar kan een risico aanzitten. Er komen ieder jaar meer mensen naar Maastricht, en dat is zeker het gevolg van het toenemend aantal evenementen. Maar weten we ook welke mensen niet meer naar Maastricht komen, juist vanwege de verdisneysering? En wat we onderaan de streep aan inkomsten mislopen? Dat is absoluut een onderzoek waard.

Als je toerisme ziet als een product, dan moet je weten wie je klanten zijn. De gewenste doelgroep van Maastricht is “de kwaliteitstoerist” om daarmee het meerdaags verblijf te bevorderen, zo lezen we in de VVV-strategie. De werkelijkheid is echter precies het tegengestelde. Slechts 20% van de bezoekers van Maastricht komt uit deze doelgroep. De blauwdruk daarvan zien we dagelijks om ons heen: steeds meer dagjesmensen, terwijl de bestedingen en de overnachtingen onder druk staan. Meer bezoekers betekent namelijk nog niet meer winst: dagjesmensen geven drie keer zo weinig uit als verblijfstoeristen, terwijl ze wel net zoveel kosten, net zoveel files veroorzaken, lucht vervuilen en parkeergarages verstoppen. Bij de toeristische sector als geheel staat de winstgevendheid dan ook onder druk: de omzetten stijgen weliswaar licht, maar de kosten veel harder waardoor grote verliezen dreigen en zich al openbaren.

Het beleid van de stad Maastricht is niet gericht op het keren van deze ontwikkeling, maar wil meer, meer, meer. Omdat we worden verblind door de hoge bezoekcijfers van de evenementen. We meten echter maar een heel klein deeltje van de werkelijkheid. Als CocaCola bier in haar flesjes gaat stoppen, dan levert dat ongetwijfeld een aantal nieuwe klanten op. Maar er haken er waarschijnlijk nog veel meer af. Kijk je alleen naar de verkoop van de nieuwe bier-divisie van CocaCola, dan is de volgende stap: nog meer bier. En zo vreet het ooit zo machtige merk zichzelf van binnenuit op.
Maastricht heeft dezelfde reflex: de bestedingen staan onder druk, dus pompen we nog meer mensen de stad in, gelokt door nog meer evenementen.

De keuze van de VVV voor kwaliteit en duurzaamheid is niet elitair - iedereen is en blijft welkom in Maastricht - maar een dappere en noodzakelijke keuze om onze kleine en kwetsbare stad te ontwikkelen richting minder mensen, die langer blijven – en daardoor dus meer besteden.

Maar wat wil die ‘kwaliteitszoeker’? Hebben wij wel eens onderzocht wat de beoogde klanten verwachten van Maastricht? Hoe ze het Vrijthof het liefst zien in Wintertijd: feeëriek verlicht als de rest van Magisch Maastricht, of verpakt in plastic tenten?

Daarom pleit ik vanavond in de gemeenteraad voor een diepgaand marktonderzoek: wie willen we in Maastricht verwelkomen, wat wil deze klant en hoe ontwikkelen we het toeristisch aanbod van de stad zo dat aan die verwachtingen wordt voldaan. Persoonlijke voorkeuren moeten we daarbij opzij zetten. In de citymarketing geldt de Wet van de Sportvisser, zo hield prof. Hospers ons onlangs voor: “Als je weet welke vis je wil vangen, dan kies je het aas dat hij lekker vindt, en niet wat jij lekker vind.”

Een elftal met 15 spelers

2012-01-18T16:50:00.002+01:00

En weer dient zich een evenement aan dat per se op het Vrijthof wil: het WK-dorp. En weer durft het College van B&W niet te kiezen voor spreiding van evenementen over de (binnen)stad. En dus wordt door sommige partijen de 60-dagennorm voor het Vrijthof weer ter discussie gesteld. Moeten het er geen 70 worden? Of maar helemaal loslaten?

Het Maastrichts evenementenbeleid is als een weifelende voetbaltrainer. Om maar vooral geen keuzes te hoeven maken tussen zijn talenten probeert de coach de scheidsrechter te overtuigen dat er best meer spelers het veld op mogen. Want ach, kleine spelers tellen we gewoon voor de helft mee, en spelers die niet aan de bal zijn, tellen we even niet mee. Zodat de trainer uiteindelijk 15 voetballers in het veld kan brengen.

De 11-spelersnorm is er niet voor niks. Natuurlijk, het hadden er ook 10 of 12 hadden kunnen zijn. Maar niet veel meer, want dan sneeuwt de echte schoonheid van het spel onder in een propvol veld. En niet veel minder omdat het dan een saaie, lege boel wordt zonder strijd en spanning. De 50-dagennorm voor het Vrijthof (inmiddels al opgerekt naar 60) is er ook niet voor niks. Hij is er op de eerste plaats omdat het Vrijthof in zijn authentieke schoonheid meer aantrekkingskracht heeft dan volgepropt met feesttenten en attracties. Dat zeggen ook de bezoekers die Maastricht op nummer 1 als koopstad zetten: het is de entourage van de stad en het winkelaanbod dat hen bekoort, en niet de evenementen. Op de tweede plaats is de norm er om de leefbaarheid van de stad te waarborgen. Een gezin besteedt per jaar net zoveel als 500 dagjesmensen, dus ook voor de economie van de stad is de woonfunctie cruciaal.

De 11-spelersnorm heeft een heel sterk bijkomend effect: voetballers moeten onderling bewijzen dat ze de beste zijn. Dat leidt tot een gezonde concurrentie en maximale kwaliteit. In Maastricht is dat helemaal niet nodig: huur een feesttent en een tap en je mag direct door naar het Vrijthof. En als zich dan plotseling een top-evenement aandient dat kennelijk de moeite waard is, zoals het WK-dorp, wordt het weggestuurd –want het plein is vol – of wordt de norm weer eens ter discussie gesteld. Als we maar niet hoeven te kiezen.

Wat zou MVV doen als zich plotseling Messi aandiende? Zegt de club dan: helaas. Lionel, we hebben er al elf? Of gaat de trainer stiekem proberen 12 spelers in het veld te smokkelen? Nee, dan wordt er een andere speler afgehaald. Die misschien bij een andere mooie club nog veel beter tot zijn recht komt. Maastricht heeft ook nog heel veel andere mooie pleinen. Maar dan moeten B&W eindelijk eens een keer hun verantwoordelijkheid nemen en evenementen gaan spreiden. En niet – aangemoedigd door een groeiende raadssteun – proberen telkens de normen te ontduiken of op te rekken.

Mestreech swingt

2011-08-17T10:01:00.003+02:00

Het einde van de zomervakantie begint meestal met goede voornemens – zo ook bij mij: het weblog Hollender in Mestreech gaat weer van start!

Even heb ik erover gedacht om de titel te wijzigen in Holbewoner in Mestreech. Want toen ik vorige week in De Limburger Theo Coenegracht met droge ogen zag beweren dat lounge-concepten in Maastricht niet aanslaan, omdat ‘er toch geen dertigers meer wonen’ en dat 'de' Maastrichtenaar (let alleen al op het woordje 'de') alleen maar in bruine café’s met Beppy en Frans wil komen, toen werd ik toch wel een beetje wanhopig. Als we dat met z’n allen blijven roepen, ja, dan wordt het vanzelf een keer werkelijkheid. Maar dat er in Maastricht en omstreken heel veel mensen wonen die soms van Beppy, Frans en carnaval houden en tegelijk van een hippe espresso bij CoffeeLovers, dat past niet in de wereld van horecavoorzitter Theo Coenegracht.

'De' Maastrichtenaar bestaat niet. Gelukkig niet! Wat werd ik daarom blij van de openingsavond van Beluga Beach Club: hip, hot and happening. Met 1600 bezoekers, een fantastische sfeer en een grootstedelijke uitstraling. Aan de Maas, op de Griend, die ineens toch een prima evenementenlocatie blijkt te zijn. Het kan dus zeker in Maastricht. En het hoeft niet altijd op het Vrijthof. Hans van Wolde met z’n team verdienen complimenten dat ze hun nek durven uitsteken.

Wat voor stad willen we zijn? Dat is de vraag waar het uiteindelijk om draait. Een dynamische, zichzelf vernieuwende en telkens verrassende stad? Een stad ook die gastvrij is voor iedereen? Een stad waar eeuwenoude historie en de bijbehorende tradities hand in hand gaan met een open oog voor de toekomst en nieuwe bewoners? Een stad waar de balans tussen leefbaarheid en dynamiek vorm krijgt door spreiding van evenementen over verschillende lokaties en door goed overleg tussen bewoners en ondernemers? Het lijken retorische vragen, maar de werkelijkheid laat soms een ander beeld zien.

Graag ga ik de dialoog aan over dit thema, via dit weblog, mijn facebookpagina of twitter: @NellekeBarning. Maar ook persoonlijk: vanaf medio september gaan m’n Pieter-avonden weer van start, de laatste maandag van elke oneven maand, 20.30 uur, café de Pieter. Dus voor 2011: maandag 26 september en maandag 28 november. En wie in bredere samenstelling mee wil praten over zaken die Stad, Streek en Ommeland raken: het Ipanemadebat! De eerste editie van dit seizoen vindt plaats op zondag 11 september, 12.00 uur in café Ipanema. Met als thema: ‘Een poppodium in Zuid-Limburg! Maar waar?’ Sprekers zijn o.a. Joery Wilbers van de Nieuwe Nor in Heerlen, Jan Smeets van Pinkpop, hopelijk Wim Smeets van de Muziekgieterij en de drie cultuurwethouders van Maastricht, Sittard-Geleen en Heerlen.

Maar eerst volgende week het Preuvenemint en vast en zeker nog een bezoekje aan Beluga Beach Club. Traditie en vernieuwing, de dingen waardoor ik me als Hollender in Mestreech nog wel even thuis blijf voelen.

Inloopavond binnenstadbewoners op 21 februari!

2011-02-13T10:28:00.002+01:00

In tegenstelling tot mijn eerdere bericht, zal de eerstvolgende inloopavond voor binnenstadbewoners in cafe De Pieter plaatsvinden op maandag 21 februari a.s.: vanaf 20.30 uur is iedereen die de Maastrichtse binnenstad een warm hart toedraagt, van harte welkom!

Elke tweede maandag van de maand: Binnenstad-inloopavond

2011-01-11T15:49:00.004+01:00

Gisteravond was mijn eerste Binnenstad-inloopavond in Café de Pieter. Ik heb besloten deze avond iedere tweede maandag van de maand te organiseren om 20:30 uur. Reden: er leeft zo ongelooflijk veel in en rond de Binnenstad, en ik wil als gemeenteraadslid die geluiden effectief overbrengen naar het stadsbestuur. En natuurlijk zorgen dat er iets mee gebeurt.

De eerste Binnenstad-inloopavond leverde in ieder geval een duidelijk beeld op dat mensen het beu zijn om in een pretpark-decor te leven. Het is prima dat er veel bedrijvigheid is, ook horeca, maar evenementen als 'Magisch Maastricht' doen de stad op de lange termijn meer kwaad dan goed. Mensen die van Maastricht houden en daarom de stad bezoeken willen geen Vrijthof dat onherkenbaar is verminkt door gigantische plastic tenten en kermisattracties. Juist de kwaliteitstoerist willen we in Maastricht hebben, want die zorgt voor volle hotels en restaurants, en geniet van de stad zoals die in zijn pure schoonheid is. Met de mooie sfeerverlichting die zeker wel geslaagd was, dit jaar.

De binnenstadsbewoners worden vaak ten onrechte afgeschilderd als een elitair clubje rustzoekers, dat protesteert tegen iedere decibel in hun straat. Niets is minder waar: de bewoners van de binnenstad houden juist van de levendigheid, maar vragen wel van onze gemeente dat de regels die hen moeten beschermen tegen exceptionele overlast, worden gehandhaafd. En dan hebben we het over de 50-dagen norm, over het beschermen van de woonfunctie (geen uitbreiding horeca) en over het optreden tegen vandalisme, nachtelijke vechtpartijen, wildplassen en onnodige geluidsoverlast. Dat is toch niet teveel gevraagd?

Bent u ook begaan met de Binnenstad? Als bewoner, bezoeker, bedrijf of barman? Bezoek dan de maandelijkse inloopavond Binnenstad: iedere tweede maandag van de maand, Café de Pieter, Pieterstraat Maastricht, 20:30 uur. De eerstvolgende is op maandag 14 februari.

Balans in de Binnenstad

2010-11-23T17:01:00.003+01:00

En dan kom je er tot je schrik achter dat je laatste weblog dateert van 22 juni 2010... De hoogste tijd voor een frisse start dus! Zeker omdat het wonen in het centrum van Maastricht weer eens volop in discussie is, en volgens velen ook onder druk staat.

En dus zullen we als stadsbestuur onze aandacht nu echt aan de bewoners van het centrum moeten geven. Ik zal daar met veel energie voor vechten. Noteert u alvast in uw agenda: 10 januari, en vanaf dan elke eerste maandagavond van de maand vanaf 20:30uur inloopavond voor alle centrumbewoners bij cafe de Pieter. Zodat we met elkaar de vinger aan de pols kunnen houden en zorg dragen voor balans in de binnenstad.

Ik ben volksvertegenwoordiger geworden om het volk te vertegenwoordigen, en in mijn geval is het logisch dat ik mij dan vooral richt op het gewone volk in het centrum van de stad, mijn 'natuurlijke' achterban. Gewone mensen ja (het buurtinkomen van de Binnenstad is hetzelfde als in Daalhof) die gewone zorgen hebben over wat je als gewoon woongenot mag ervaren. Het is dan ook een gotspe om door een aantal horeca-ondernemers en hun voorzitter voortdurend weg gezet te worden als een zuur clubje klagers, dat niet met zijn tijd meegaat. Alsof meer decibellen en meer plat vermaak 'met je tijd meegaan is'?

Gister bleek tijdens de VVV-presentatie dat Nederlanders Maastricht vooral associëren met 'chique' en 'bourgondisch' - en dat ze daarom graag naar Maastricht komen. Dan zullen de ondernemers die zo klagen over de binnenstadsbewoners toch eens een keer moeten snappen dat plat vermaak, toeristentreintjes, stinkbussen, plastic feesttenten, touwtrekevenementen en een klereherrie precies het tegendeel opleveren? En dus toeristen wegjaagt? "Arm Vrijthof", schreef de NRC een tijdje geleden. "Ze ligt erbij als een stinkende hoer waar teveel kerels over heen zijn gegaan." Ja, dat is met je tijd meegaan, dat is goede PR, beste ondernemers. En kom me nu niet aan met het verhaal dat 'chique' gelijk staat met 'elitair'. Als er 1 volk op aarde is dat bewijst dat 'sjiek' van alle lagen van de bevolking is , dan is het de Maastrichtenaar, van wie ik zo graag volksvertegenwoordiger ben

Met je tijd meegaan betekent dus juist: aansluiten bij de kernwaarden van Maastricht.

Ook de bewoners van het Jekerkwartier worden steeds bezorgder over de toegenomen overlast van een paar horecagelegenheden. Terecht, want de afgelopen paar jaar is het karakter van de horeca in het Jekerkwartier wezenlijk veranderd. Van dorpskroeg naar dancing. Zoiets gaat sluipenderwijs en is moeilijk in regels te vangen. Hoeft ook niet. Als de overlast maar binnen de perken blijft, en er goed wordt gehandhaafd. Want, zoals ook oud-schepen van Brugge, VandenAbeele, onlangs aangaf tijdens een bijeenkomst van de Vereniging Vrienden Binnenstad: de woonfunctie van een binnenstad is het meest kwetsbaar en moet door de overheid dus het meest beschermd worden. De eigen inwoners zijn het kapitaal van de stad.

Al die horeca-ondernemers die gaan voor het korte-termijn geldgewin moeten weten dat elk gezin dat zij het centrum uitjagen, gecompenseerd moet worden door 500 dagjesmensen om hun jaarbesteding te compenseren. Want zo'n gezin is iedere dag toerist in eigen stad, gaat ook naar cafés en restaurants, winkelt en woont en geeft dus geld uit.

Maar gelukkig investeert de meerderheid van de horeca in Maastricht wel serieus in kwaliteit, en is ook echt oprecht bezig met zijn omgeving. Ook in het Jekerkwartier, waar ik merk dat ondernemers hun uiterste best willen doen om de overlast te beperken. We zullen daar samen met de gemeente invulling aan moeten geven, want niemand kan het hun kwalijk nemen dat ze een eerlijke boterham willen verdienen. Zolang het maar met liefde voor de stad en haar bewoners gebeurt, want dat is ons aller uiteindelijke doel.

En wat is een mooier moment om dit weblog nieuw leven in te blazen dan het begin van Magisch Maastricht, de opvolger van Winterland... Een mooi moment voor het centrum, omdat er nu eindelijk spreiding plaatsvindt. Toch kunnen we nu al een aantal punten meenemen voor de evaluatie:

· Waarom moet er op het Vrijthof eerder begonnen worden met opbouwen? Dat doet afbreuk aan de afspraken rond het evenementenbeleid.

· En waarom subsidieert de gemeente wel de activiteiten op het Vrijthof en niet die op andere plekken in het centrum? Een van de doelstellingen van het evenementenbeleid is en was om de belasting van het Vrijthof terug te brengen en tegelijkertijd meer gebruik te maken van al die andere mooie pleinen en locaties in het centrum. Het is fantastisch dat bijvoorbeeld de ondernemers op de Kesselskade een mooi programma in elkaar gezet hebben. En dat zonder subsidie, precies zoals het zou moeten!

· Waarom moet er een dubbeldeks feesttent op het Vrijthof worden gebouwd terwijl er zat locaties in het Centrum kunnen worden gehuurd voor Sylvesterparty's? Het lijkt er op dat alle ondernemers gelijk zijn voor de gemeente, maar de Vrijthofondernemers een beetje gelijker dan de rest.

· Last but not least: de bewoners zijn opnieuw niet betrokken bij het maken van afspraken rondom Magisch Maastricht. Zij moeten uit de krant lezen waar en wanneer evenementen plaatsvinden, dat er een extra treintje gaat rijden, dat hun buurt ineens ook onderdeel van het winterfestival uitmaakt en ga zo maar door. Dat is volledig in strijd met alle eerdere afspraken.

Voor mij is het erg belangrijk dat ik gevoed wordt door de bewoners van het centrum. Samen staan we sterk, buiten en binnen de raad.

Zie ik u in De Pieter? 10 januari, 20:30 uur en vanaf dan elke tweede maandag van de maand: Inloopavond voor centrumbewoners.

Timmerfabriek: nu of nooit!

2010-06-22T14:26:00.002+02:00

Vanmiddag raadscommissievergadering over de Timmerfabriek. Zie hieronder alvast mijn bijdrage:

"De Limburger stelde het duidelijk vanmorgen: De Timmerfabriek, het is nu of nooit. En de krant eindigde het artikel met de zin dat grootstedelijke cultuurvisie nooit zonder slag of stoot tot stand komt.

En dat klopt. Want er zijn natuurlijk mensen en partijen die van mening zijn dat investeren in cultuur niet meer dan een luxe is. En dat is in deze moeilijke tijden lastig te verkopen.

Het zal u niet verbazen dat de PvdA investeren in cultuur geen luxe maar noodzaak vindt. Ik kan een heel betoog houden over de afweging of we moeten investeren in stenen of in programmering. Of dat het gaat om een mentaliteitsverandering, meer dan een nieuw gebouw.

Zoals Jean-Paul Toonen het in zijn recente weblog stelt: Conventioneel denkend Maastricht zegt: zonder nieuwe cultuurtempels kunnen we nooit Culturele Hoofdstad 2018 worden. Terwijl de Avant Garde roept: allemaal bijzaak, het gaat om de shift in ons hoofd. En dan stelt hij voor om heel Belvédère vrij te geven, zonder regels, zonder geld om daar culturele, creatieve mensen alle ruimte te geven. Ik droom daar ook graag bij weg en zie zo’n cultureel walhalla helemaal voor me. Tussen droom en daad staan echter wetten in de weg, en praktische bezwaren... Die we wellicht weer kunnen oplossen, maar dat is een ander verhaal.

Dromen over culturele vrijplaatsen sluit voor mij in ieder geval niet uit dat we ook moeten investeren in gebouwen, in stenen. Omdat zo’n gebouw onderdak biedt aan belangrijke culturele instellingen in deze stad. Omdat toneelgroepen nu eenmaal optreden, omdat films nu eenmaal in een theater getoond worden.

Waar het uiteindelijk om gaat is dat cultuur voor Zuid-Limburg een hele belangrijke peiler is, een peiler voor welvaart – cultuur is één van de economische motoren en trekt mensen aan, en een peiler voor welzijn – het is prettig wonen en leven in een regio met een breed cultureel aanbod en –al lijkt het alsof je dat tegenwoordig niet meer mag zeggen – cultuur zorgt ook voor ontwikkeling en emancipatie.

Voorzitter, de PvdA zegt dus ja tegen het investeren in de Timmerfabriek. Ja met groot enthousiasme, zeker omdat wij ook zoveel enthousiasme van andere partijen zien. Een bedrag van bijna 40 miljoen euro (overigens complimenten voor de wethouder dat hij een paar miljoen heeft weten te bezuinigen) dat voor het over-, overgrote deel door andere partijen dan de gemeente Maastricht bekostigd wordt. Dat tekent het belang dat ook andere belanghebbenden aan de Timmerfabriek hechten. Graag krijgen wij wel nog wat meer inzicht in de wijze waarop het college de exploitatie denkt vorm te geven.

Daarnaast zien wij, om de krant nogmaals te citeren, graag wat meer grootstedelijke cultuurvisie van het college: want hoe past bijvoorbeeld de Ainsi in die visie, naast of samen met de Timmerfabriek, hoe verhouden de Maastrichtse ‘cultuurtempels’ zich tot de andere in de brede Euregio, en vooral: welke visie en ambitie heeft het college in het proces Via 2018, het proces om Europese Culturele Hoofdstad te worden? Graag nodigen wij het college uit om daar op korte termijn, bij voorkeur direct na de zomervakantie, een bijeenkomst over te organiseren.

Voorzitter, voor de PvdA is het vandaag “NU” voor de Timmerfabriek. Wij feliciteren Het Huis van Bourgondië, Toneelgroep Maastricht, Intro In Situ en Lumière met deze mijlpaal. Wij kijken uit naar de feestelijke opening. En in de tussentijd zou ik tegen de Avant Garde willen zeggen: ook mét gebouwen kun je een shift in je hoofd bewerkstelligen. Gewoon doen, dus – net als investeren in de Timmerfabriek."

Sjiek is miech dat

2010-06-18T14:02:00.004+02:00

Sjiek is het eerste Maastrichtse woord dat ik leerde. En sjiek is een prachtig woord, dat je niet in het Nederlands kunt vertalen. Sjiek is namelijk iets heel anders dan chique. Sjiek is mooi, sjiek is kwaliteit, sjiek is leuk, sjiek is soms hip, sjiek is anders dan anders, maar sjiek is geen Haagse chique.

Volgens mij is dat één van de dingen die fout is gegaan bij Mosae Gusto, de ondergrondse versmarkt die er in Maastricht moest komen, maar niet van de grond gekomen is. Die wilde chique zijn, en werd (dus?) niet sjiek.

De Facebook groep 'Maak van Mosae Gusto een versmarkt met Europese allure' heeft inmiddels 119 leden en groeit nog dagelijks. Op vrijdag 16 juli om 15 uur is er een brainstormsessie in café de Pieter (in het sjieke Jekerkwartier!) - praat mee over hoe we deze droom waar kunnen maken!

Niet sjiek en niet chique is de manier waarop het college van B&W omgaat met de 50-dagen norm voor evenementen op de Maastrichtse pleinen. Tijdens de raadscommissievergadering hierover afgelopen dinsdag heeft een grote meerderheid in de raad nogmaals bevestigd dat dit geen streefcijfer is, maar een norm. En normen zijn er om aan te voldoen. Niet omdat het getal op zich heilig is, maar omdat dat getal ergens voor staat. Voor een centrum dat er niet alleen is om ván te leven, maar ook om ín te leven. Waar balans is tussen bewoners én bezoekers. En waar mensen weten waar ze aan toe zijn: maximaal 50 dagen per jaar kan er op een plein een evenement zijn. Ik blijf me er hard voor maken, hoe dan ook. Zie hieronder het krantenverslag over de vergadering.

Trouwens, is dat Bavariajurkje nu chique of sjiek?

The week after...

2010-06-13T16:53:00.001+02:00

De verkiezingen zijn weer achter de rug en de ene analyse volgt de andere. Maurice de Hond gaat gewoon door met peilen en wat blijkt vandaag? Áls er nu verkiezingen zouden zijn geweest, dán zou de PvdA ineens 38 zetels hebben. Es is een krom letter, zeggen ze hier.

Feit is dat een groot deel van de Nederlanders kiest voor een conservatieve route. En een iets groter deel voor de progressieve route.

Precies een jaar geleden (op 7 juni 2009) schreef ik in mijn blog het volgende:

De grote winst van de PVV bij de Europese Verkiezingen is helemaal geen verrassing, het grote verlies van de PvdA evenmin. Om met het eerste te beginnen: al sinds 2002 schommelt conservatief Nederland zo rond de 40 – 50 zetels (in Tweede-Kamerzetels uitgedrukt). Ongeveer de helft gaat naar de SP, de andere helft afwisselend naar Fortuyn, Verdonk of Wilders. Neemt Wilders een grotere hap uit de koek, dan gaat ten koste van de SP.

Het grote verlies van de PvdA is evenmin een verrassing. Toen Wim Kok de ideologische veren afschudde, schudde de PvdA daarmee ook heel veel kiezers van zich af. Met name conservatieve kiezers houden van ideologie en felle retoriek: tegen Europa, tegen open grenzen, tegen de wereld, tegen de vooruitgang. Progressieven zijn pragmatischer, gaan echt voor individuele vrijheid en vragen politici die grenzen te openen in plaats van sluiten. De moderne, progressieve sociaal- democraat heeft maar één prangende opdracht voor zijn bestuurders:
zorg goed voor de samenleving, zorg voor onderwijs, zorg voor hen die het nodig hebben – en daar willen we best flink wat belasting voor betalen – dan zorgen wij goed voor onszelf. Val me niet lastig met tijdrovende marktwerking, maar zorg dat het licht brandt en verstop mijn mailbox niet met gekmakende aanbiedingen van concurrerende ziektekostenverzekeraars. Het Rijnlandse model in optima forma.

Maar een echt progressieve partij is de PvdA nooit geworden. Door consequent te blijven twijfelen tussen conservatisme (Bos’ harde toon tegen buitenlanders, Ploumen’s ordinaire scheldpartij tegen RWE, de “Duitse kolenboer, de viezerik”) en optimisme (Timmermans’ 10- puntenplan, Koenders’ internationalisme) heeft de PvdA nu ook de progressieve kiezer van zich afgeschud. Deze keer liepen de PvdA- kiezers massaal naar D66 over. En zo zijn we erin geslaagd uiteindelijk iedereen van ons af te schudden. Alleen de trouwe gewoontestemmer blijft over.

Dick Pels heeft met zijn commentaar in de NRC van zaterdag 6 juni jl. natuurlijk
gelijk: het gaat allang niet meer tussen links en rechts, maar tussen conservatief en progressief, tussen angst en hoop. De beste conservatieve partij is de Partij van de Angst en is dus de PVV. Het kopiëren van Wilders’ gedrag door Bos en Ploumen is een mislukte poging om in het gevlei te komen bij een groep kiezers die liever echte cola drinkt dan namaak-cola. Als de PvdA nu niet als de wiedeweerga een onverdroten hoopvolle, positieve, optimistische koers gaat varen, kan ze het vergeten. Binnen het optimisme zijn er natuurlijk ook concurrenten – met name D66 – en daar moet de PvdA haar ervaring en bestuurskracht tegenover stellen. Niet kiezen tussen de issues die er echt toe doen of erger – trachten de succesformule van Wilders te kopiëren – leidt onherroepelijk tot de ondergang.

Wat mij betreft, geldt deze analyse nog onverkort. Met Cohen is er meer ruimte voor hoop en optimisme gekomen – ‘de boel bij mekaar houden’ is een oprecht hoopvolle boodschap. En dat heeft geleid tot minder verlies voor de PvdA dan bij de Europese verkiezingen. Natuurlijk zijn er ook nog allerlei andere factoren die een rol spelen, maar ik ben en blijf ervan overtuigd dat we níet moeten wegduiken, maar de weg naar voren moeten nemen: met een hoopvol en optimisch verhaal, een verhaal waarmee we mensen kunnen overtuigen, waar mensen in geloven, waar mensen vertrouwen in hebben. Vrolijk en vrijzinnig Links, om met Mei Li Vos te spreken.

Dat verhaal blijf ik in ieder geval in Maastricht vertellen. Bijvoorbeeld op zondag 27 juni a.s., tijdens het Manus van Alles festival. Wie weet tref ik je daar, op de koffie bij de PvdA.

En oh ja, a.s. dinsdag staat het jaarprogramma evenementen op de agenda van de raadscommissie Economische en Sociale Zaken. Mijn bijdrage staat al op dit weblog

MVV - of hoe leuk politiek kan zijn

2010-05-26T12:47:00.002+02:00

Wie mij twee maanden geleden gezegd zou hebben dat ik nog eens met veel plezier bezig zou zijn met de toekomst van betaald voetbal in Maastricht zou ik voor gek verklaard hebben. Ik kijk alleen naar voetbal bij WK’s en EK’s en ik vind dat gemeenschapsgeld niet in de bodemloze putten van niet goed bestuurde betaald voetbal-organisaties gestort mag worden.

Dus stond ik erg sceptisch tegenover het voorstel van het Maastrichtse college om MVV de achtergestelde lening kwijt te schelden en stadion de Geusselt te kopen. Dan kun je als raadslid een paar wegen bewandelen: tegen zijn en blijven of je verdiepen in een dossier en op basis van argumenten en een toekomstvisie voor de stad kijken hoe je een resultaat kunt neerzetten dat uiteindelijk het beste voor stad en regio is. Ik heb voor het laatste gekozen en ben samen met collega Josje Godwin de boer op gegaan. Vele gesprekken en discussies volgden: gesprekken met de fractie, collega-raadsleden, geïnteresseerde Maastrichtenaren, wethouders en vooral met de initiatiefnemers van het nieuwe MVV: de Maatschappelijke Voetbal Vereniging Maastricht.

Stap voor stap hebben we ons verdiept in de voor- en nadelen en de gevolgen van het wel of niet aankopen van het stadion. Met steeds één doel voor ogen: waar heeft de stad uiteindelijk het meeste aan. Want welk besluit we ook zouden nemen, voorop staat dat je het moet kunnen uitleggen, niet alleen aan collega’s en de pers, maar vooral aan al die Maastrichtenaren die van ons mogen verwachten dat we niet alleen naar ze luisteren, maar vooral ook verantwoording afleggen over de besluiten die we nemen.

Tijdens al die gesprekken ben ik er achter gekomen dat voetbal niet alleen voor heel veel mensen amusement biedt, maar ook kansen geeft om meer sociale samenhang en creatieve energie tot stand te brengen. En eerlijk gezegd werd ik steeds enthousiaster vanwege het enthousiasme van de initiatiefgroep MVV Maastricht.

Maar dat nieuwe MVV moet dan ook wel écht tot bloei komen, en daarom moet dat ook in de besluitvorming verankerd zijn. Dus hebben we die voorwaardes in het raadsvoorstel laten opnemen en dienen we nog een extra motie in tijdens de raad vanavond.

Via persberichten hebben we ons denkproces transparant gemaakt: van voorwaardes stellen tot voorwaardes verwezenlijken. Zodat iedereen weet hoe de PvdA werkt en ons daar ook op kan bevragen. Zó is politiek leuk: weten wat je wilt realiseren, bezig zijn met de inhoud, een duidelijk proces volgen en uiteindelijk ook nog resultaten boeken. Wat mij betreft gaan we daar de komende vier jaar gewoon mee door.

Klik hier voor het persbericht van de PvdA over MVV.

Koopzondagen-als-evenement: waarom altijd alles of niets?

2010-05-14T10:51:00.006+02:00

Goede column van Claire van Dyck vanmorgen in De Limburger. Als politicus die opkomt voor Balans in de Binnenstad heb ik ook helemaal niks met bomvolle winkelstraten op zondag en verstopte wegen.

Punt is dat we (overheid EN ondernemers) het altijd 'alles of niets' willen. Of allemaal open - met een opgeklopt koopzondag-evenement als gevolg - of allemaal dicht; met als gevolg dat we naar België moeten rijden om een avondmaal te kunnen kopen.

Het 'koopzondag-als-evenement' is de boosdoener. Het zou eigenlijk vanzelfsprekend moeten zijn dat alle winkels elke dag (zondag, en maandag, en dinsdag, enz.) zelf mogen beslissen of ze opengaan. Gegarandeerd dat je dan op zondag een veel rustiger beeld krijgt dan nu. Een enkele supermarkt zal open zijn, wat bakkers (zoals dat nu ook al is), misschien wat delicatessenzaken. En ach ja, soms zal ook de Bijenkorf opengaan, maar naar ik uit eigen mond van de manager heb vernomen zeker niet elke zondag. Laten we het eens proberen. Heel veel Europese steden kennen dit regime (ik kom net terug uit Berlijn) en daar zie je op zondag een enkele geopende winkel, en echt een veel en veel rustiger beeld dan op zaterdag. Een echte zondag dus.

Het is een beetje on-Maastrichts en zelfs on-Nederlands om ondernemers de vrijheid te geven om te ondernemen wanneer hen dat goeddunkt. We walsen ze plat met regeltjes.

Mijn enige harde criterium waar ik ondernemers op zou willen toetsen is overlast die de woonfunctie aantast. Zo moet er geen uitbreiding zijn van horeca (in de stad met de hoogste café-dichtheid van Nederland) en een maximum aan het aantal evenementdagen op een locatie (zodat overlast wordt gespreid).

Als een vrijstelling van de verplichte zondagssluiting zou leiden tot minder overlast dan het huidige, gedwongen, koopzondagenmodel, dan zouden we dat meteen moeten invoeren.

Je komt daar trouwens alleen maar achter door er een jaar mee te experimenteren. Wie durft de uitdaging aan?

Trouwens: ook altijd al gevonden dat Mosae Gusto alles in zich heeft om een échte versmarkt naar Europees voorbeeld te worden, maar dat er dan wel wat moet gebeuren? Word dan nú lid van deze facebookgroep.

Stadsbestuur moet nu écht keuzes gaan maken

2010-04-28T11:58:00.001+02:00

Kort berichtje in De Limburger van vanmorgen: 50-dagengrens overschreden. Ook dit jaar wordt het Vrijthof meer dan vijftig dagen benut voor evenementen. Het college heeft dus opnieuw nagelaten om keuzes te maken.

Natuurlijk is de druk groot, en soms bijna niet te weerstaan, om toch dat ene evenement ruimte te geven waar het niet meer kan. En dus zegt het college dat de 50-dagen grens ook in 2010 voor het Vrijthof niet haalbaar is.

Niet haalbaar? Onzin! Het is simpelweg een kwestie van optellen en een streep trekken bij 50. En dat moet je niet bot doen, maar wel ferm. En evenementen-organisaties dus duidelijk maken dat er ook op andere pleinen ruimte is. En ze daarbij helpen.

Ik heb inmiddels al talloze keren voorgerekend dat er ook bij 50 dagen meer dan genoeg ruimte is voor evenementen op het Vrijthof. Bijvoorbeeld: 28 dagen Winterland, 16 dagen Rieu/Zomervestival, 4 dagen Preuvenemint. Of: 28 dagen Winterland, 9 dagen Rieu/Zomerfestival, 4 dagen Preuvenemint, 5 dagen Kermis, 3 dagen Jeux de Boules. En ga zo door maar door. De keuze is aan B&W.

De 50-dagengrens is niet voor niets door vrijwel de gehele gemeenteraad omarmd. De 50-dagengrens is ook niet voor niets in het bestuursakkoord van het nieuwe college opnieuw vastgelegd. Want de ongebreidelde groei van dagjesmensen en evenementen zet de leefbaarheid in de stad enorm onder druk. En het gebrek aan keuzes – alles moest kunnen – heeft daaraan bijgedragen. Dankzij de 50-dagen-norm wordt het stadsbestuur verplicht te kiezen, te spreiden en te regisseren. Geen keuze tussen OF bewoners OF bezoekers, maar een keuze voor bewoners én bezoekers, en het spreiden van de lasten en de lusten.

Niet haalbaar is geen argument. Het stadsbestuur moet nu echt gaan kiezen. En natuurlijk blijf ik daar bovenop zitten. Desnoods schenk ik ze een telraam met 50 bolletjes. Maastricht is te mooi om aan een gebrek aan keuzes ten onder te laten gaan.

Coalitie gevormd

2010-04-01T12:38:00.003+02:00

Na een hectisch weekend en enkele fractievergaderingen, is de Maastrichtse coalitie nu rond. Vandaag geeft onze PvdA-fractie het volgende persbericht uit:

-------------------------------------------------------------------------------------
PvdA-fractie Maastricht tevreden met coalitie-akkoord, Jacques Costongs en Albert Nuss wethouder

De PvdA-fractie van de gemeenteraad Maastricht heeft haar tevredenheid uitgesproken over het bereikte coalitie-akkoord tussen CDA, D66, SeniorenPartij en PvdA. Daarmee geeft de PvdA aan bestuursverantwoordelijkheid te willen dragen voor de periode 2010 – 2014. De fractie waardeert de soliditeit en solidariteit in het akkoord, is verheugd over het stevige accent op regionale samenwerking en het hoge gehalte aan realisme waarmee stevig omgebogen moet worden om de begroting sluitend te houden, maar waarin tegelijk genoeg beleidsruimte overblijft voor (nieuwe) initiatieven waarmee ook de PvdA de beloftes aan haar kiezers in voldoende mate kan nakomen.

De onderhandelingen over de portefeuilleverdeling zijn in een dusdanig afrondende fase beland, dat de PvdA een tweede wethouderskandidaat kan presenteren naast lijsttrekker en partijleider Jacques Costongs. Albert Nuss wordt PvdA-wethouder voor verkeer en mobiliteit, duurzaamheid en de gebiedsontwikkeling van de ENCI. Albert Nuss is op dit moment algemeen directeur van de Algemene Onderwijs Bond (AOb), die deel uitmaakt van de FNV. Daarnaast was Albert Nuss onder andere het afgelopen jaar voorzitter van de programmacommissie verkiezingen 2010-2014 van de PvdA Maastricht en is hij voorzitter van de Harmonie St. Pieter. Jacques Costongs gaat voor de PvdA de portefeuille Cultuur (inclusief kandidatuur Culturele Hoofdstad), Wonen en Wijken vervullen.

De fractie realiseert zich terdege dat in een vierpartijencoalitie compromissen niet uit de weg gegaan kunnen worden en niet alle politieke wensen verzilverd kunnen worden. De fractie had een sterke voorkeur voor de economische portefeuille, en om die reden mw. Nelleke Barning bereid gevonden zich kandidaat te stellen. Gezien haar affiniteit en achtergrond (DSM) was zij de goede kandidaat voor een dergelijke post. Nelleke Barning heeft de kandidatuur aanvaard, maar ook telkenmale duidelijk aangegeven dat die kandidatuur verbonden was aan deze economische portefeuille. Toen uiteindelijk bleek dat de economische portefeuille er voor de PvdA niet in zat, was het besluit van mevrouw Barning om af te zien van haar kandidatuur dan ook volstrekt logisch en consequent.

Nu het coalitie-akkoord en de portefeuilleverdeling op hoofdlijnen zijn vastgesteld, kan het nieuwe college op 6 april worden geïnstalleerd. Daarna zullen de fractie-onderhandelaars verantwoording afleggen aan de Algemene Ledenvergadering over het bereikte akkoord en de portefeuilleverdeling daarin. De datum voor deze ALV is nog niet bekend.
-------------------------------------------------------------------------------------

Binnenkort weer eens een persoonlijk weblog, dat beloof ik jullie!

Wethouderskandidatuur ingetrokken

2010-03-28T19:38:00.001+02:00

Vandaag heb ik, in overleg met de partijvoorzitter van de PvdA Maastricht, besloten niet langer kandidaat-wethouder voor de PvdA in Maastricht te zijn. De reden daarvoor is dat ik inhoudelijk te weinig affiniteit heb met de portefeuille die ik als wethouder zou kunnen gaan vervullen. Wetende dat de PvdA kan putten uit een rijk arsenaal van andere kandidaten, heb ik besloten om mijn kandidatuur in te trekken.

Het is nu heel hectisch met telefoon en vragen - later deze week kom ik er nog wel op terug.

Tja.

2010-03-04T14:12:00.003+01:00

Gelukkig had ik Wim bij me, want er zijn maar weinig mannen in mijn leven die me kunnen troosten en feliciteren tegelijk. De PvdA van 13 naar 6 zetels. Vreselijk. Maar ik ben herkozen, en ik schijn zelfs meer voorkeursstemmen te hebben dan vorige keer. Morgen horen we de cijfers. Vandaag likken we de wonden.

En voor jullie, degene die mij gekozen en gesteund hebben: super veel dank! Ik zal me met hart en ziel voor stad en binnenstad inzetten - zoals jullie dat van me gewend zijn en dan nog beter. Jullie vertrouwen wordt waargemaakt, reken daar maar op. Dank je wel allemaal.

Wie is die meneer naast Nelleke Barning?

2010-03-02T22:47:00.005+01:00

een van de vele fans van de nummer 4 op lijst 1?

Echt waar. Als ik af mag gaan op de vele, vele enthousiaste reacties tijdens het flyeren, canvassen en rozen uitdelen haalt de PvdA morgen 19 zetels. Met uw stem komen we in ieder geval een end in de buurt!

Ik meen oprecht, vanuit het diepst van mijn hart, dat een club die de boel bij mekaar houdt het beste is dat ons op dit moment kan overkomen. Dat geldt zeker voor Maastricht, waar de balans tussen bewoners en bezoekers mijn resultaat is geweest en zal blijven.

Met uw steun ga ik door!

Wil je mijn campagne volgen? Word vriend op Facebook.

City council elections on March 3, 2010

2010-03-01T14:58:00.002+01:00

At Pecha Kucha Night Maastricht (where I had the opportunity to perform) I had a very nice conversation with an American lady who's living in Maastricht for quite a while already. She asked me where to find information about the upcoming City Council elections. I directed her to the website of the City of Maastricht, but to my own shame I just found out that there's no English information available on that website. That doesn't show much hospitality and for me it's something I will sure pick up if I have the chance to be chosen as a city councellor again for the coming period!

In the Netherlands, elections for the municipal councils take place every four years. Municipalities are responsible for the organisation of the elections.
The size of a municipal council depends on the number of inhabitants of the municipality. The number of municipal councillors - and thus seats - is always an odd number. In Maastricht, the municipal council has 39 seats.
One does not need to have Dutch nationality in order to be able to vote in these elections. Citizens of other member states of the European Union who reside in the Netherlands have the right to vote and to stand for election, subject to the same conditions as Dutch citizens. Citizens from countries other than the European Union must have resided legally in the Netherlands for five years to vote or stand for election.

If you have the right to vote, you have received a so-called 'stempas' in your mailbox. With this 'stempas' and your passport or other proof of identity, you can vote at every voting spot ('stembureau') in Maastricht. There are 63 spots where you can vote. You can find an overview on the website 'stemmen in Maastricht'(Dutch language only...). The voting spots are open from 7.30 am till 9.00 pm.

Together with the 'stempas' you also received an overview of the parties and candidates that take part in the elections.

And to make some PR for myself: my name is Nelleke Barning, I'm the number 4 of the PvdA (the Dutch Labour Party or social democrats). Next to my job as director Communications for DSM in the Netherlands, I've been a city councillor for the past 4 years and I would love to continue my work for the most beautiful city of the Netherlands for the next period. My responsibilities included the economic development of the city (for which I continuously have emphasized the importance of regional collaboration)and the development of the city center. I have been able to realize a better balance between inhabitants and visitors in the center. My political values are solidarity, openness, tolerance and the conviction that every human talent should be fostered and developed to its maximum. You can find more information (in Dutch only) on what I achieved and what my ideas are in this weblog.

But: the most important thing for me is that you are able to make use of your voting right. So don't forget: city council elections for Maastricht (and the other cities and towns in the Netherlands of course) on Wednesday, March 3, 2010, between 7.30 am and 9.00 pm!

Verkiezingskoorts

2010-02-28T09:09:00.004+01:00

Afgelopen dinsdag de laatste inhoudelijke raadsvergadering van deze gemeenteraad. Waarin we nog twee belangrijke besluiten namen: het wijkontwikkelingsplan Maastricht Noord-Oost werd vastgesteld en we gingen akkoord met de intentie om op de Francois de Veijestraat een 5 sterren Hilton hotel te laten verschijnen.

Maar vooral was het een volle campagneweek: mijn eigen verkiezingsavond in mijn eigen buurtcafé Café De Pieter (zie vorig blog) en het TV-debat waar ik mocht optreden samen Victor Reinier, Gerard van Rens en Guy van Grinsven. Daarnaast de lijstrekkerdebatten, en vooral veel de straat op met rozen. Geweldige ondersteuning daarbij van Jan Jeurissen en Henk van der Voort, die de stad hebben volgeplakt met mijn posters, Rens Knegt, Wim, Charles en Bibi, Marie-José en Laetus, en vele vele anderen. De reacties zijn voor zeker 80% positief en dat biedt goede hoop. Vandaag nog het lijsttrekkersdebat (12 uur in Ipanema), morgenavond leid ik het drugsdebat (19.30 uur in De Bonbonnière) en dinsdag flyeren, flyeren, flyeren.

En woensdag 3 maart is het dan zover.

Wil je mijn campagne volgen? Word vriend op Facebook.

Balans in de Binnenstad (2)

2010-02-23T11:44:00.004+01:00

Het was een mooie avond, gisteren in De Pieter. Erg leuk om ouderwets campagne te voeren in een rokerig buurtcafé. In mijn speech heb ik een aantal thema's behandeld, die ook regelmatig in dit weblog terugkomen: de kracht van solidariteit en 'de boel bij mekaar houden', het grote belang van échte regionale samenwerking in Zuid-Limburg, de belangrijke rol die regelmatige, eenvoudige, goedkope en gemakkelijke OV-verbindingen daarbij speelt en natuurlijk de grote kracht van Maastricht: de stad zelf. Om af te sluiten met mijn grote passie in de gemeenteraad: knokken voor een binnenstad om IN te leven en niet alleen om VAN te leven. En daarna werd er serieus én gezellig nagepraat. Wat mij betreft zeker voor herhaling vatbaar, zo'n avond!

Een korte impressie staat inmiddels op YouTube

Balans in de Binnenstad

2010-02-21T08:32:00.006+01:00

Na bijna vier jaar raadslidmaatschap is het belangrijk de balans op te maken. Wat is er bereikt en hoe gaan we verder?

Uit mijn verkiezingsfolder:

"Nelleke Barning heeft met haar collega's in de PvdA-fractie cruciale zaken bereikt voor de centrumbewoners van Maastricht:

. Een halt aan de ongebreidelde uitbreiding van horeca in het centrum

. De 50-dagennorm voor evenementpleinen zoals het Vrijthof, waardoor de overlast wordt gespreid

. Kwaliteitsregels voor evenementen, zodat ze de goede naam van Maastricht niet aantasten, maar versterken

. Een balans tussen koopzondagen en leefbaarheid voor binnenstadsbewoners

Jarenlang werd over het centrum alleen in economische termen gepraat. Met Nelleke Barning hebben de binnenstadsbewoners weer een echte volksvertegenwoordiger in de raad, die hun buurt weer terug op de agenda heeft gebracht als een omgeving om IN te leven en niet alleen om VAN te leven. Want een leefbaar centrum is de beste investering voor Maastricht, nu en in de toekomst."

En over die toekomst praat ik op maandagavond 22 februari, 19.30 uur, bij Cafe de Pieter, Pieterstraat, Maastricht. Iedereen is van harte welkom!

Reacties zijn welkom, mits het ook echte reacties zijn, dus geen nieuwe betogen waarvoor je beter een eigen blog kunt beginnen. Bedreigende en kwetsende bijdragen worden verwijderd.

De gewone Maastrichtenaar

2010-02-13T13:29:00.007+01:00

Dagblad De Limburger heeft het vaak over ‘gewone Maastrichtenaren.’ Zoals vandaag in een analyse van de Maastrichtse politiek.

Volgens de krant woont de gewone Maastrichtenaar in een “volkswijk”, en laat zich in een “achtergrondrol dwingen” door “welbespraakte hoogopgeleiden”. De laatste zijn dan dus blijkbaar de ongewone Maastrichtenaren. Raadsleden uit de volkswijken zijn “stemmentrekkers”, terwijl de “welbespraakte hoogopgeleiden” (de ongewone Maastrichtenaren?) “zonder achterban” zitten. Die wonen dan ook niet in een “volkswijk”. Wie dan wel in de getto’s van de ongewone Maastrichtenaren wonen, laat de krant in het midden. In ieder geval geen “volk.” De gewone Maastrichtenaar is wel een beetje dom, volgens de krant. Want “tientallen miljoenen voor de Timmerfabriek en tegelijkertijd bezuinigen op zorgvoorzieningen is moeilijk uit te leggen aan de gewone Maastrichtenaar.”

Tja, de boel een beetje zwart-wit-schematiseren mag in de krant want je moet het wel simpel kunnen uitleggen. Dat is vaak de verdediging van de journalist. Maar vervang ‘gewone’ en ‘ongewone' dan ook maar eens echt door zwart en wit, en het wordt plotseling een heel naar verhaaltje.

De PvdA neemt de moeilijkste taak in de politiek op zich, namelijk door mensen uit alle sociale lagen, achtergronden en etnische afkomsten te binden in één politieke beweging. Maastrichts lijsttrekker Jacques Costongs is daar de vleesgeworden personificatie van, en krijgt daarvoor terecht de credits in de krant van vandaag.

“De afgelopen vier jaar worstelde de partij intern met de mix tussen welbespraakt hoogopgeleiden zonder achterban en stemmentrekkers uit de volkswijken” is – los van de kwalificaties – geen worsteling maar een roeping. Wat in onze fractie in het klein gebeurt, is een spiegel van de samenleving. Een samen-leving functioneert alleen als je de boel bij mekaar houdt, en ontspoort als je de boel uit elkaar drijft. De boel bij mekaar houden is een stuk ingewikkelder dan snel stemmen scoren met woedende uithalen naar bevolkingsgroepen ("weg met de Moslims!") of sociale klassen ("weg met de elite!") die de jouwe niet zijn.
Láát ons daar dan ook maar een beetje mee worstelen. Luctor et emergo.

Wie een echte samen-leving wil, wil daarvan ook een afspiegeling in de raad. Dan moet je dus bij de PvdA zijn.

En als je dan ook nog op nummer 4 stemt (een welbespraakte hoogopgeleide mét achterban)

.... En als je dan ook nog op maandag 22 februari om 19:30 naar Volkscafé De Pieter komt, in de oeroude volkswijk het Jekerkwartier, om met uw volksvertegenwoordiger Nelleke Barning de toekomst van de binnenstad te bepalen

Dan laten we zien dat zwart-wit-denken leidt tot een kleurloos bestaan.

Vasteloavend SAME!

Reacties zijn welkom, mits het ook echte reacties zijn, dus geen nieuwe betogen waarvoor je beter een eigen blog kunt beginnen. Bedreigende en kwetsende bijdragen worden verwijderd.

Campagnetijd is aangebroken

2010-02-02T22:41:00.002+01:00

Nog precies een maand en dan zijn ze er echt, de gemeenteraadsverkiezingen. En dat betekent volop aan de bak voor de campagne. We canvassen, flyeren, twitteren en facebooken erop los. En vandaag worden de spotjes voor TV Maastricht opgenomen.

Gisteren sprak ik iemand die zei deze keer maar op iemand anders op de PvdA-lijst te stemmen, “want jij komt er sowieso wel in met je vierde plek”. Helaas, helaas, was dat maar waar. Een ingewikkeld systeem van voorkeursstemmen maakt dat ik toch zo’n 500 stemmen nodig heb om gekozen te worden. Heb ik er minder, dan loop ik een heel groot risico om – ondanks die mooie vierde plek op de lijst – er uit te liggen.

Dus:
- kies je voor een binnenstad om IN te leven en niet om VAN te leven
- kies je voor een raadslid dat een halt heeft toegeroepen aan ongebreidelde uitbreiding van horeca en evenementen
- kies je voor een raadslid dat succesvol was en wil blijven in het stoppen van de verpretparking van Maastricht

Stem Nel, dan kom je er wel!

(Bah, slogans, daar ben ik dus helemaal niet goed in. Weet je wat: ik loof een Bloodweurs van Slager Fransen uit / Vloaj van Bakker Souren – naar keuze –voor degene die een mooie slogan weet voor 500 voorkeursstemmen. Nee, Paul, ‘Dit is je laatste warning, stem nu Nelleke Barning’ en ‘Maastricht zonder Nelleke Barning is als de aarde zonder global warming’ zijn buiten mededinging wegens teveel Engels.)

De bus als metro

2010-01-31T17:06:00.005+01:00

Onlangs was ik in Tilburg, waar kunstenaars een interessant experiment hebben gedaan: op een aantal plekken in de stad staat een metrokaart en hoor je door een rooster metrogeluiden. Je kunt je de vertwijfelde blik van toeristen voorstellen: want waar is die metro? Nergens dus...

Dezelfde soort vertwijfeling zie ik vaak bij bewoners en bezoekers van Maastricht: overal rijden bussen, overal zijn bushaltes, maar waar gaan ze heen? En vooral: hoe kom ik makkelijk waar ik zijn moet? De hoeveelheid openbaar vervoer is niet het probleem, maar de toegankelijkheid ervan. En dat is volgens mij redelijk eenvoudig op te lossen met de metro als inspiratiebron.

NS, Veolia, DB, NMBS, Tec, Euregiobahn, De Lijn. Zeven OV-aanbieders in Zuid-Limburg, een gebied van nog geen 25 bij 25 kilometer. Als je al deze OV-aanbieders in Zuid-Limburg ‘over elkaar heen’ legt, durf ik te wedden dat je tot een fantastische dekking komt. Er is alleen geen touw aan vast te knopen qua dienstregelingen, betalingssystemen, tarieven, enz.

Want wat is het geheim van de metro: herkenbaarheid, regelmaat en goede aansluitingen. Of je nu in Parijs, Berlijn, Londen, New York, Shanghai of Amsterdam bent, het systeem werkt overal vrijwel hetzelfde. Een goed leesbare kaart, waarop je precies ziet waar je op welke lijn moet overstappen om bij je bestemming te komen, en dan zeker weten dat je minimaal elke 10 minuten in kunt stappen.

Dus zou de provincie voor twee dingen moeten zorgen: eerst alle OV-aanbieders ertoe bewegen dat ze in Zuid-Limburg één systeem van voorlichting en ticketing hanteren en vervolgens kijken waar nog gaten zitten die we moeten opvullen. Zo moet er tussen de 3 steden iedere 10 minuten een trein/lightrail rijden. Een cirkellijn in Zuid-Limburg dus. Met Sittard als uitvalsbasis naar de Randstad, Maastricht als opstap naar Luik, Brussel, Parijs en London, en Heerlen als uitvalsbasis naar Aken, Keulen, Frankfurt, Berlijn.

De cirkellijn stopt op alle tussengelegen stations, van waaruit elk half uur bussen vertrekken die de kernen zonder treinverbinding ontsluiten. In de steden geldt voor elke buurt een 10-minutenverbinding met een halte op de cirkellijn. 1 bushalte op max. 500 meter van iedere woning is een prima voorziening, nu is het vaak meer – maar met lagere frequenties. Dus dat ruilen we tegen elkaar uit.

Iedere aanbieder mag zijn eigen ticketing hanteren, maar naast al deze ingewikkelde – met name voor buitenlanders onbegrijpelijke OV-chip- en strippensystemen geldt in heel Zuid-Limburg het Uro-kaartje: 1 Euro voor 1 uur onbeperkt reizen in de regio.

Vorige week beloofden PvdA-bestuurders uit Heerlen, Sittard en Maastricht om binnen 100 dagen na de verkiezingen met zo’n verbindingsplan te komen. In de strijd tegen milieuvervuilingen, opstoppingen, maar vooral óók om het aanbod van de steden en het Heuvelland voor een groot publiek met elkaar te verbinden. Chapeau. De provincie zegde de ondersteuning toe. Perfect. Ik ben er heilig van overtuigd dat als je de boel weet te verbinden, die samenwerking vanzelf volgt.

En met de bus als metro lossen we ook een groot deel van de bereikbaarheidsproblemen van de Maastrichtse binnenstad op: parkeren aan de rand van de stad en dan, eenvoudig en zonder vertwijfeling, goedkoop en makkelijk met de bus naar het centrum.

Afscheid van een burgemeester

2010-01-16T17:20:00.006+01:00

Het was een moeilijke en emotionele week. Want het is geen sinecure om een besluit te moeten nemen over de positie van een hele goede en dus populaire burgemeester. In de Maastrichtse PvdA fractie hebben wij in de aanloop naar het raadsdebat geconstateerd dat burgemeester Leers door de kwestie van het Bulgaarse vakantiehuis zijn gezag als bestuurder kwijt is geraakt.

Voor ons was niet het BING-rapport zelf de aanleiding om het vertrouwen in de burgemeester op te zeggen. Hoewel Gerd Leers in deze kwestie vaak onhandig en onverstandig geopereerd heeft, is ook duidelijk geworden dat hij er – op zijn manier - alles aan heeft gedaan om de schijn van belangenverstrengeling te vermijden.

Wij vinden dat een stad bestuurd moet kunnen worden door mensen, die ook fouten mogen maken. In dit geval is er sprake van een burgemeester die toegeeft fouten gemaakt te hebben. Maar ook van een burgemeester die de lat op het gebied van bestuurlijke integriteit altijd bijzonder hoog heeft gelegd. Doordat juist deze burgemeester nu zelf fundamenteel en langdurig in opspraak is geraakt en dat zeer waarschijnlijk ook zou blijven, kwam daarmee zijn gezag ter discussie. Dat is een feitelijke constatering en geen politieke opvatting.

Tijdens het raadsdebat heeft de burgemeester op cruciale punten afstand genomen van het BING-rapport. De PvdA heeft daarom – net als de VVD, GroenLinks en de SP – geconcludeerd dat er een onwerkbare situatie zou ontstaan. Met name als de burgemeester in de toekomst anderen op hun integriteit zou moeten aanspreken. Deze zouden dan ook met een onafhankelijk onderzoek hun gedrag kunnen relativeren door te verwijzen naar de opstelling van de gemeenteraad in de kwestie van de burgemeester.

Een burgemeester die geen gezag meer heeft, en dat gezag ook niet meer kan terugverdienen, raakt een stad in zijn bestuurbaarheid. Het doet verschrikkelijk veel pijn om een burgemeester die zo veel voor de stad betekend heeft, te moeten laten gaan. Maar in het belang van Maastricht was er geen andere keuze.

De gemeenteraad van Maastricht heeft volgens de PvdA laten zien op welke wijze wij met bestuurlijke integriteit willen omgaan. Als een bestuurder niet schuldig, maar wel verantwoordelijk is, dient hij die verantwoordelijkheid ook te nemen. Ien Dales heeft ons daarvoor lang geleden het richtsnoer gegeven. De PvdA fractie heeft daarom waardering voor de wijze waarop Gerd Leers uiteindelijk zijn eigen conclusie heeft getrokken.

Die wijze was groots, zeldzaam in de Nederlandse politiek. Gerd Leers heeft daarmee de stad, onze raad, en zichzelf een grandioze eer bewezen en zal blijvend gezien worden als de man die heel veel voor de stad heeft betekend en op een hele sjieke manier afscheid heeft genomen. Daar ben ik hem zeer dankbaar voor.

ANWB, KNMI, Rijkswaterstaat en NS leggen eendrachtig het land plat

2009-12-20T11:49:00.012+01:00

Er valt een paar centimeter sneeuw in Nederland. Totale chaos breekt uit. Volstrekte paniek. Nationale hysterie. Ik was van plan vanmiddag met de trein naar mijn ouders in Den Haag te gaan. “Negatief reisadvies voor alle treinen” gilt Prorail, alsof Afghanistan mijn reisdoel is. Vervoersbedrijven houden “uit voorzorg” de bussen in de remise. En gans het land knikt zorgelijk en begrijpelijk, want het zijn toch ook “extreem winterse omstandigheden?”, zoals de ANWB juichend op zijn website kopt.

Die ANWB-mentaliteit, dáár moest eens een parlementair onderzoek naar komen. Wat heeft dat niet gekost de afgelopen jaren? Miljarden meer dan de allochtonen, voorspel ik u. Ja, meneer Wilders, het zou u sieren als u daar eens uw tanden in zou zetten. Want het zijn de officiële instanties, ongetwijfeld bevolkt door “laffe, linkse lapzwansen”, die bij het minste of geringste tegenslagje met groot enthousiasme het land platleggen met hun volstrekt overbodige waarschuwingen.

De ANWB-mentaliteit is een uniek Nederlands cultuurverschijnsel. Terwijl de Duitsers, Belgen en Luxemburgers om ons heen zwijgend hun winterbanden onder hun auto’s schroeven, komt Nederland krakend en piepend tot stilstand. Terwijl ik dit stukje tik hoor ik op de radio dat voetbalwedstrijden worden afgelast. Niet omdat het veld onbespeelbaar is, maar omdat het “onverantwoord is om supporters de weg op te sturen.” Ik weet niet wat ik hoor! Hebben we dan geen eigen opvatting meer? Kunnen we zelf niet onze eigen risico’s inschatten? Mogen we zelf niet meer beslissen of we vanmiddag naar Roda-PSV gaan?

12:42 uur. 6 cm sneeuw. Het KNMI geeft een weeralarm. Waarom hebben dit soort organisaties toch zo’n enorme invloed op Nederlanders? Waarom lopen landgenoten telkens als lemmingen de afgrond in, achter de Consumentenbond, KNMI en ANWB aan?

We hebben thuis erg gelachen toen de ANWB het advies over het ‘nieuwe rijden’ introk, nadat die zomer tienduizenden Nederlanders in de Alpen waren gestrand met geëxplodeerde motoren. De ANWB had immers geadviseerd om al bij 50 kilometer per uur naar de 5 over te schakelen. De taferelen in de auto konden we er helemaal bij bedenken: “Jeroen, we komen bijna niet meer vooruit! De caravan is te zwaar! Kijk nou toch, er komt rook uit de motor! Hoor je die kloppende geluiden niet!” “Bemoei je d’r niet mee, trut, de ANWB heeft het toch gezegd? Die mensen weten heus wel waar ze het over hebben!”

13:21 uur. 9 cm sneeuw. Rijkswaterstaat kan niet achterblijven en geeft een verkeersalarm. En niemand, geen van al die 'kritische' journalisten die hijgend achter elke hype aanrennen, vraagt zich af waarom de landen om ons heen gewoon doorfunctioneren. Elkaar en ANWB-bobo's interviewend op de radio, en alle NS- KNMI- en Rijkswaterstaat-woordvoerders serieus knikkend bevestigen in hun gelijk. Nul kritische vragen. Geen reportages uit België, waar de NMBS-site geen storingen meldt en de verkeersdiensten waarschuwen voor gladheid, maar niet meer dan dat. Zó gaat dat parlementair onderzoek er natuurlijk nooit komen.

Nog zoiets. Verdrijvingsvakken. Twee lege rijbanen waarop Rijkswaterstaat, vast en zeker op advies van de ANWB, in the middle of nowhere plotseling een groot vlak met strepen heeft geschilderd. Twintig meter lang, een rijbaan breed. Iedereen rijdt er vanaf nu omheen; ik ook. Na een paar dagen begin ik me te schamen voor mijn eigen blind-volggedrag. Ik laat me toch niet verdrijven door die ANWB-maffia! Heerlijk bevrijd rijd ik voortaan gewoon rechtdoor. Over het verdrijvingsvak. Wie doet met me mee? Blijmoedig burgerlijk ongehoorzaam met z'n allen over het verdijvingsvak rijden, lekker puh! Maar in plaats van navolgers krijg ik opgestoken middelvingers. En auto’s die me gaan scharen en zo weer in de rechterbaan dwingen.

De ANWB-doctrine kent vele soldaten.

Ik begin nu ook te begrijpen waarom Nederland zo massaal, boos en woedend, achter Wilders aan loopt. Met z’n allen één gigantisch verdrijvingsvak schilderend voor al die mensen die zelf willen beslissen of ze vandaag een hoofddoekje dragen, een moskee gaan bouwen, of lekker door de sneeuw willen rijden. Hoewel ik dicht bij de kachel zit, lopen de koude rillingen me over de rug bij die gedachte.

Paranoia, twijfels en vooral veel dorst...

2009-12-10T10:59:00.005+01:00

Einde van het jaar – tijd voor bespiegelingen. Zo mooi verwoord door Raymond van het Groenewoud: Wat blijft er dan nog over? Paranoia, twijfels en vooral veel dorst...En ik wil geld, geld om cadeautjes te kunnen kopen, opdat ze van me zouden houden.

Melancholie slaat toe, de verleiding is groot om zware filosofische bespiegelingen te houden. Maar gelukkig houdt het echte leven me met twee voeten op de grond. Dinsdagavond raadscommissie Economisch-Sociale Zaken. Voor de zoveelste keer het winkeltijdenbeleid besproken. Het Maastrichtse model (met 21 koopzondagen) blijft bestaan. De minst slechte keuze voor een stad die er blijkbaar (nog) niet aan toe is om winkeliers de vrijheid te geven om zelf te beslissen wanneer ze hun winkel openen, zonder er 52 koopzondagevenementen van te maken waarbij de stad wordt platgewalst door duizenden kooplustigen. Want dat wil niemand. Ik ook niet: als PvdA'er niet, als binnenstadsbewoner niet. Maar intussen hebben we nog altijd niet de mogelijkheid om op zondag naar een gewone supermarkt te kunnen...voor al die ouders die hun zaterdag zien volgepland met het halen en brengen van voetbalkinderen en nog net de laatste minuut Gamma scoren voor een vergeten gipsplaat. Maastrichtenaren willen op zondag naar de supermarkt (getuige de overvolle Delhaize in Smeermaas die elke zondag wordt platgelopen door Maastrichtenaren), en de supermarkt wil op zondag Maastrichtenaren verwelkomen. Maar de overheid steekt er een stokje voor.

Vanavond uitreiking van de European Excellence Awards voor communicatie in Wenen. Zou een mooie kroon op het werk van mijn team zijn als we er écht één winnen! Maar trots ben ik hoe dan ook, ook als het bij de nominaties blijft.

In Wenen schijnen er trouwens mooie kerstmarkten te zijn. Interessant om ook die te bekijken, in deze tijden van discussie over Winterland. Onlangs was ik bij mijn zwager in Luxemburg, waar ze ook midden in het centrum een kerstmarkt met carroussel hebben - zie de foto. En dat ziet er toch een stuk opener en sfeervoller uit dan het Vrijthof op dit moment. Hoezeer ik Winterland ook een warm hart toedraag, het kan dus echt beter, mooier en meer in harmonie met de omgeving. Als al het stof is neergedaald, moeten we daar volgend jaar echt een paar stappen in zetten.

Venetië begraven, Maastricht keert het tij

2009-11-15T21:59:00.008+01:00

Uit de New York Times van 14 november j.l.:

Honderden Venetianen hebben zaterdag met gondels en andere boten door het beroemde Canal Grande gevaren om hun stad symbolisch te begraven. Met de actie wilden de inwoners aandacht vragen voor het teruglopen van het aantal inwoners van de stad, die door 18 miljoen toeristen per jaar naar het vasteland zijn verdreven. ,,Venetië is in gevaar'', zei Matteo Secchi, een van de initiatiefnemers van de actie. Volgens Matteo is 21 oktober 2009 een van de meest trieste dagen uit de geschiedenis van de stad. Het inwonertal van Venetie daalde op die dag tot onder de 60.000. In de jaren zestig had Venetië nog 120.000 inwoners.

Dit bericht van afgelopen weekend roept een beeld van herkenning op. 120.000 inwoners? 18 miljoen toeristen per jaar? Waar kennen we die getallen van?

Toch gaat het in Maastricht niet zover komen. Met de 50-dagen-norm die a.s. dinsdag in de APV verankerd wordt, bereikt deze raad een cruciaal keerpunt in het denken over de balans tussen bewoners en bezoekers. Na het toeroepen van een halt aan de ongebreidelde uitbreiding van horeca in het centrum wordt nu ook een halt toegeroepen aan de ongebreidelde verdisneysering van Maastricht.

Het is in beide gevallen de PvdA geweest die het initiatief heeft genomen voor deze cruciale beleidsstukken. Maar het is de grote meerderheid in de gemeenteraad die laat zien dat er breed draagvlak is voor het behoud van leefbaarheid in onze dierbare stad. En voor de bescherming van de goede reputatie van Maastricht, een ijzersterk imago dat de stad enorm veel heeft gebracht, maar de laatste tijd ook kwetsbaar is gebleken. Het is daarom ook goed dat deze APV-wijziging niet alleen evenementdagen telt, maar vooral de reputatiewerking van een evenement laat meewegen.

Of het historische besluiten zijn weten we pas over 25 jaar. Veel hangt af van de handhaving van deze regels. Want de druk zal groot zijn, en soms bijna niet te weerstaan, om toch dat ene evenement of toch die ene leuke horeca-ondernemer ruimte te geven waar het niet meer kan.

Dan komt het er op aan dat er een ferm stadsbestuur staat dat duidelijk maakt dat er ook op andere pleinen ruimte is. Dat er nog genoeg horecapanden leeg staan waar de innovatieve ondernemer zijn gang kan gaan. Een stadsbestuur dat ondernemers vervolgens helpt om te ondernemen, niet alleen maar op regels wijst, maar ook op kansen. Kansen die misschien net twee straten of pleinen verder liggen, maar wel bijdragen aan een gezonde spreiding van overlast en waarborgen voor bewoners van de stad.

Maximaal 50 evenementdagen op een plein. De kritiek is enorm geweest. De 50-dagennorm zou belangrijke evenementen als Kermis, Winterland en Preuvenemint de nek omdraaien. Onzin, we hebben vaak genoeg voorgerekend dat er ook bij een 50-dagennorm plek is voor bijvoorbeeld Winterland op het Vrijthof. Maar wat mij nog het meeste heeft verbaasd is dat de mensen die deze vrees uitten, hun eigen stad blijkbaar niet serieus nemen. Maastricht heeft toch veel meer prachtige pleinen dan alleen het Vrijthof? En zou een evenement kapot gaan als het bijvoorbeeld op de Markt, Plein 1992 of elders georganiseerd zou worden? Ik geloof er niks van.

Waar ik wel in geloof is dat de ongebreidelde groei van dagjesmensen en evenementen de leefbaarheid in de stad enorm onder druk zet. En dat het gebrek aan keuzes – alles moest kunnen – daaraan heeft bijgedragen. Dankzij de 50-dagen-norm wordt het stadsbestuur verplicht te kiezen, te spreiden en te regisseren. Geen keuze tussen OF bewoners OF bezoekers, maar een keuze voor bewoners én bezoekers, en het spreiden van de lasten en de lusten. De keuze voor die balans is de keuze die de PvdA altijd heeft voorgestaan en dinsdag tijdens de raadsvergadering, als die APV wordt vastgesteld, ook met verve zal verdedigen.

Heeft de PvdA de handwerker beledigd?

2009-10-18T13:19:00.000+02:00

Geert Mak onthult dit weekend in NRC een interessante theorie: de PvdA heeft de cultuur van de ‘handwerkers’ dusdanig beledigd dat ze als vanzelf achter Wilders aan gaan lopen. Handwerkers zijn volgens Mak: de verplegers, de mensen in de bouw, maar ook de onderwijzers. Hun autonomie is afgepakt toen de marktwerking zijn intrede deed tijdens de kabinetten Kok. Plots kwamen de duurbetaalde interim managers de scholen binnen, de ziekenhuizen, de energiebedrijven, en niets was meer goed. Iedereen moest worden ‘afgerekend op resultaten’ behalve de interim managers zelf. Met als gevolg dat een dorpsschool wordt ‘afgerekend’ op zijn lage Cito-gemiddelde, en vervolgens ook nog publiekelijk wordt vernederd door de lijsten te publiceren, want o wat zijn we transparant. Terwijl deze school al decennia niets anders doet dan “de boel bij mekaar houden” door Merel en Sharon samen naar de eindstreep te sleuren in plaats van de minder begaafde kinderen naar aparte programma’s te sturen, om zo de school te zuiveren van Citoverlagende elementen.

De gesel van de outputmeting maakt meer kapot dan ons lief is. Daar heeft Mak een heel groot punt. In ons onderwijssysteem wordt een potentieel briljant stukadoortje (met lage Citoscores) eerst 12 jaar vernederd voordat hij aan zijn passie toekomt. Als hij er überhaupt nog aan toekomt en inmiddels niet gedeprimeerd en beroofd van zijn eigenwaarde door ons onderwijssysteem halverwege is weggelopen, voorzien van de barcode ‘vroegtijdig schoolverlater’. Wacht maar tot hij stemrecht heeft.

Het feit dat de cultuur van deze werkende klasse wordt verdrongen door marktwerking en interim managers leidt tot – dat is de theorie van Mak – schoppen. Moslims die we hun cultuur afpakken worden gevoelig voor extremisme, handwerkers kiezen voor Wilders – even geschematiseerd. De verhoging van de AOW-leeftijd zou het laatste duwtje zijn om de handwerker definitief uit de PvdA te jagen.

Wat in aanzet een interessant betoog is, verliest hier zijn proportie. De AOW hervorming heeft maar 1 oorzaak en dat is: het geld is op en de mensen worden te oud (= gebruiken te lang AOW). Dat heeft niets met een cultuurclash te maken. Wat wel zo is, is dat noodzakelijke ingrepen in ons maatschappelijk bestel, niet helder zijn uitgelegd en, inderdaad, vaak ook zijn doorgeschoten. Een vriendin van me zei het vorige week treffend: “Ik moet onder het mom van participatie uitleggen dat de billen van de oudjes voortaan gewassen worden door de 73-jarige voorzitter van de buurtvereniging. In plaats van een van overheidswege aangestelde, professionele, toegewijde thuishulp. Dat is toch walgelijk.”

Dat is ook walgelijk. Daarom is het ook van groot belang dat de PvdA dit onderwerp weer naar zich toe trekt. Nutsvoorzieningen horen niet thuis in de markt, maar bij de overheid. Onderwijs, energie, zorg, openbare werken worden niet beter van marktwerking. Zelfs niet eens goedkoper. Maar we kunnen daar best wat marktprincipes gebruiken. Meer flexibiliteit in beloning en arbeidsvoorwaarden bijvoorbeeld leiden absoluut tot meer kwaliteit en output, en óók tot een mensvriendelijker personeelsbeleid. Dat is mijn persoonlijke ervaring na 6 jaar ambtenaarschap en 9 jaar bedrijfsleven.

In Maastricht geeft de PvdA al drie jaar invulling aan de ‘ontmarkting’ van de zorg. Onze wethouder Jacques Costongs heeft een WMO-model (Wet Maatschappelijke Ondersteuning) ingevoerd dat alom wordt geprezen. En ja, dan komt altijd weer de betaalbaarheid onder druk te staan en dus moet dezelfde wethouder op zoek naar bezuinigingen zonder de Maastrichtse menselijke maat aan te tasten. Dat zijn de vaak zware klussen waar een bestuurspartij voor staat.

PvdA = D66 + solidariteit

2009-10-12T13:27:00.004+02:00

Ho, ho, ho, dit is geen officieel partijstandpunt. Maar mijn persoonlijke motivatie om over te stappen van D66 naar de PvdA.

Vrijdagavond sprak ik in buurtcafé de P. met iemand die bij de vorige raadsverkiezingen op mij gestemd had. Nu vond hij dat heel moeilijk, want in de tussentijd is hij overgestapt naar D66. En om dan voor de gemeenteraad toch weer op de PvdA te stemmen?

Ook ik was ooit D66’er. Vooral vanwege de progressief-liberale sociaal-economische agenda en bestuurlijke vernieuwing. Tragisch dat juist die twee principes in het kabinet-Balkenende waar D66 aan mee deed verkwanseld werden. Nu heb ik opnieuw sympathie voor D66: Alexander Pechtold doet het goed, de partij straalt geen chagrijn, maar vrolijkheid en optimisme uit, en het valt met kracht Wilders aan.

Maar terugkeren? No way. Solidariteit hoort de basis te zijn onder alles, en daarin onderscheidt de PvdA zich wezenlijk van D66. Ik moest daar misschien ook even wat ouder voor worden om dat te zien. Juist in een wereld waar individualisme hoogtij viert, waar mensen eerst voor zichzelf en dan pas voor anderen gaan, waar het gemeenschapsgevoel virtueel wordt, waar de firma Haat & Nijd regeert - in zo’n wereld heeft de overheid, en dus de politiek, de plicht om bruggen te slaan, de plicht om welvaart eerlijk te delen, de plicht om ervoor te zorgen dat iedereen onderwijs krijgt, dat iedereen de kans heeft om te werken – kortom, de plicht om solidariteit als vertrekpunt te nemen voor welke economische ontwikkeling ook.

Obama weet het, Job Cohen weet het: eerst de boel bij mekaar houden, en dan groeien. Zonder solidariteit, zonder maatschappelijk fundament steunt een ogenschijnlijk economisch succes op drijfzand.

Het verwijt dat je de PvdA terecht kunt maken, is dat ze dat essentiële onderscheid niet altijd even helder weet te maken. Daarom, beste mede-sociaaldemocraten, allemaal de leuze in ons hoofd prenten: PvdA = D66 + solidariteit.

Maar solidariteit kost natuurlijk wel geld. Geld dat verdiend moet worden. En daarom voor de wiskundeliefhebbers nog een politieke rebus:

PvdA = SP + economie

En tot slot voor Jacques Monasch en Lilianne Ploumen: laten we in in ieder geval ophouden met Wilders te imiteren, want....

PvdA is in alles NIET PVV

Tijd, tijd, tijd...(2)

2009-10-09T13:43:00.002+02:00

Ik heb nogal wat kritiek gehad op mijn weblog waarin ik uitlegde dat er van die momenten zijn dat het werk zó veel aandacht vraagt dat ik daar een raadsvergadering voor moet laten schieten. Ook bij DSM hebben we last van de recessie, met alle sociale onrust van dien, en dan heb je als communicatiedirecteur soms overuren te draaien. Ook ’s avonds.

Met name de motivatie voor mijn afwezigheid tijdens de raadsvergadering ("waarom moet je altijd in die bankjes zitten als er geen onderwerpen voor jou bij zijn") viel bij sommigen niet goed, en dat kan ik wel begrijpen. Immers: daarmee raak je aan de fundamentele ‘staatsinrichting’ van een gemeente, en daar moet je het dan wel eerst even over hebben. In de Tweede Kamer is het heel normaal dat bij specialistische onderwerpen alleen de fractiewoordvoerders aanwezig zijn. Bij de gemeenteraad niet, en inderdaad, laat ik dat nou maar niet op eigen houtje gaan invoeren.

Maar het blijft natuurlijk wel een thema: willen we mensen met een fulltime baan in de raad, dan ontstaan er agendaproblemen. Natuurlijk vind ik ook dat raadsvergaderingen eerste prioriteit hebben. Daarom heb ik zelfs in de tijd dat ik regelmatig naar China moest nauwelijks een raadsvergadering gemist, omdat ik dat zorgvuldig plande.

Maar worden de resultaten van het raadslidmaatschap enkel en alleen beoordeeld op aanwezigheid in de raadszaal of op prestaties? De PvdA-fractieleden zetten zich vol in zowel in als buiten de raadsbankjes. Het wordt wel eens onderschat hoeveel uren en energie zij geven in buurten, op bijeenkomsten, in hun achterban. Ook al staan ze niet iedere dag in de krant of voeren ze maandelijks het woord in de raadszaal. Op mijn eigen conto staan: elke maand Ipanemadebat voorbereiden en leiden, aantal andere debatten organiseren, lid van het fractiebestuur, diverse woordvoerderschappen in de raad. De kandidaatstellingscommissie, de leden en de kiezer mogen uiteindelijk oordelen over het resultaat. Ik heb bij die kandidaatstellingscommissie in ieder geval een vurig pleidooi gehouden voor het samenstellen van een kandidatenlijst van mensen die zichtbaar zijn in de raadszaal, en daarbuiten, van jong en oud, van man en vrouw, van allerlei maatschappelijke posities.

En zullen we nu weer gewoon aan het werk? Begrotingsbehandeling komt er aan!

Lekker vlees en de AOW

2009-10-02T15:50:00.002+02:00

Onlangs hoorde ik een slager op Radio 1 klagen dat zijn omzet terugliep omdat mensen geen aandacht meer hadden voor kwaliteit en liever naar de supermarkt gingen om daar voor 5 euro een kilo kipfilet te kopen.

Beste slager,

Ik koop ook altijd mijn vlees in de supermarkt. Niet omdat ik dat wil, maar omdat iedere keer als ik voor uw winkel sta, de rolluiken zijn neergelaten. Uw winkel is open als ik werk, en dicht als ik naar uw winkel wil. En ik werk echt niet in nacht- of continudiensten!

In een samenleving die steeds flexibeler wordt, maar daarmee ook complexer, is het zaak dat we ons aanbod afstemmen op de behoefte. Een goed kwaliteitsproduct leveren is niet genoeg als het de doelgroep (mensen die kiezen voor kwaliteit en het kunnen betalen) vervolgens onmogelijk wordt gemaakt het product aan te schaffen. Dat geldt ook voor de AOW-discussie. Werken tot 67 jaar is een heilloze weg als we niks doen aan ons arbeidsklimaat, dat nog altrijd is gebaseerd op het adagium "werken tot je erbij neer valt." Nu al vallen de meesten ver voor hun 65ste neer, dus is de 67-jaar discussie op die manier een fopdiscussie die alleen maar geld oplevert en de samenleving niks goeds brengt. Kunnen we het arbeidsklimaat veranderen en een actief demotiebeleid voeren, waarbij oudere werknemers uit de frontlinie weg mogen, maar wel actief blijven als oude, wijze meesters voor hun jonge gezellen, dan is 67 jaar helemaal niet zo gek. En misschien zelfs 70 niet.

Flexibiliteit geldt ook voor de slager. Probeer het eens. Zoals in de rest van de wereld: Bourgondische in plaats van Calvinistische openingstijden. Open je winkel van 8 uur tot 12 uur en van 14 uur tot 19 uur. In plaats van 9 tot 18. Natuurlijk, je levert 's avonds iets in aan vrije tijd, maar tussen de middag krijg je het dubbel terug. Lekker met je kind lunchen, of de avondmaaltijd voorbereiden. Of een uurtje joggen. Je omzet stijgt, je kwaliteit van leven stijgt, en mijn kwaliteit van vlees.

Ik word weer vaste klant, ik beloof het!

Geert Wilders is now following you on Twitter...

2009-10-01T13:14:00.005+02:00

Gisteravond Algemene Ledenvergadering van de PvdA Maastricht. Met een hele inspirerende presentatie van Marianne den Broeder over de digitale campagne die we de komende maanden gaan voeren (check Marianne043 of NellekeBarning op Twitter). Leuk om weer eens zo'n positieve stemming bij de PvdA te voelen. Want als wij er al niet meer in zouden geloven, wie dan wel?

En ik ben en blijf ervan overtuigd dat Nederland, dat Maastricht juist de PvdA nodig heeft om ons door de economische crisis heen te helpen en er daarna sterker en minstens even sociaal uit te komen. Al pratend over de campagnestrategie kregen we het over het onderzoek dat NRC Handelsblad gedaan heeft naar de motieven van Wilders-stemmers. Eén van de conclusies die mij het meest opviel was het feit dat ongeveer de helft van alle Nederlanders niet meer gelooft in solidariteit. Is eerlijk delen passé? Willen we niet meer dat de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen? Ieder voor zich en God voor ons allen?

De positieve kant van dat verhaal is dat de andere helft van de Nederlanders dus nog altijd wél gelooft in de kracht van solidariteit. Die willen wél zorgen voor die mensen die dat zelf niet kunnen. Die zijn wél bereid belasting te betalen om iedereen de kans te geven naar school te gaan en aan werk te komen. Die vinden wél dat we in Nederland niet los staan van de rest van de wereld, maar een verantwoordelijkheid hebben om onze welvaart te delen met hen die het minder hebben.

Vijftig procent van alle Nederlanders...dat is een hele grote groep potentiële PvdA-kiezers. Dat is een groep waarmee we perspectief kunnen bieden aan alle mensen die nu even genoeg hebben van solidariteit, die nu even geen hoop hebben, maar angst. Mensen die wij met z'n allen hoop kunnen bieden, hoop op een sterk en sociaal Nederland. Vertrouwen in de kracht van solidariteit. Wat mij betreft beginnen we vandaag met die boodschap met alle overtuiging en passie uit te dragen. Van mens tot mens, maar ook digitaal, via al die mooie 'nieuwe' media, zoals dit weblog.

Is het toeval dat ik precies op dat moment een bericht kreeg: Geert Wilders is now following you on Twitter...?

Mijmeringen in de appelboomgaard

2009-09-28T15:12:00.003+02:00

Gisteren heerlijk gewandeld op het Plateau (zo tussen Riekelt en Sint Gieteren), najaarszonnetje, mooie glimmende rode appels, frisse lucht…wat wil een mens nog meer? Vanzelf spelen er dan allerlei gedachten door je hoofd.

Bijvoorbeeld over het politieke klimaat in Nederland – “aftreden, opstappen, wegwezen”, dat lijkt het devies te worden. Risico’s nemen wordt niet meer gewaardeerd en het lijkt bijna alsof politiek iets vies is geworden. Jammer, want ik heb er nog steeds vertrouwen in dat het overgrote deel van de Nederlandse en locale politici hun werk doen vanuit de overtuiging dat zij iets goeds willen betekenen voor de maatschappij.

En dan ineens…een hels kabaal van toeterende motoren of antieke auto’s (de stoet was niet te zien, alleen te horen); rust en schoonheid worden bruut verstoord door een paar mensen die menen dat zij toch vooral de openbare ruimte kunnen gebruiken voor hun eigen pleziertjes. Niet dat ze gewoon rustig op de motor of in de auto het Heuvelland doorkruisen en proberen zo min mogelijk overlast te veroorzaken, nee, er moet zo hard mogelijk lawaai gemaakt worden “Kijk ons eens lekker onszelf zijn”. Dat andere mensen misschien willen genieten van een prachtige, stille najaarsdag komt kennelijk niet in de koppen op.

Ook weer typerend voor het huidige Nederlandse klimaat: een paar mensen zijn constant in staat zaken te verpesten voor die hele grote groep welwillende burgers. En vrijwel niemand durft er nog wat van te zeggen…dat is pas écht angstaanjagend.

Daarbij komt dat als we de kwaliteit van onze prachtige stad en heuvelland laten verpesten door een klein groepje mensen die er een plat, plastic pretpark van maken, we uiteindelijk in ons eigen vlees aan het snijden zijn. Mensen komen naar Maastricht en Zuid-Limburg voor de kwaliteit van leven, niet om in een helse herrie over een racecircuit te wandelen.

En oh ja, aan het eind van de wandeling konden we bij een fruitboer nog een paar kilo van die heerlijke appels kopen… óók op zondag!

Tijd, tijd, tijd....

2009-09-22T18:19:00.004+02:00

Vandaag voor (denk ik) de eerste keer in ruim drie jaar op het laatste moment een raadsvergadering moeten afzeggen vanwege andere prioriteiten bij DSM. Dat brengt je weer met beide benen op de grond: is het wel mogelijk om het raadslidmaatschap te combineren met een drukke full-time baan? Een thema dat ook aan de orde kwam in het gesprek dat ik vorige week met de kandidaatstellingscommissie voerde.

Mijn antwoord? Ja!

Tegelijkertijd: het is niet voor niets dat er op zoveel plekken in Nederland geklaagd wordt over een groot tekort aan potentiële, kwalitatief goede raadsleden. Want hoewel het uitgangspunt is dat het raadslidmaatschap gecombineerd moet kunnen worden met een maatschappelijke carrière, wordt daar in de praktijk vaak geen rekening mee gehouden. Raadsvergaderingen die om 15.00 uur beginnen, de verwachting dat ieder raadslid altijd overal aanwezig is, ook al heb je op dat moment geen inhoudelijke bijdrage - het zijn maar een paar voorbeelden.

Ik ben ervan overtuigd dat het de kwaliteit van gemeenteraden ten goede komt als daar mensen inzitten die naast het raadswerk ook andere maatschappelijke functies bekleden (en nee, dat hoeft niet per definitie een full-time baan te zijn). Want juist door die ervaring ben je in staat over schuttingen heen te kijken, nieuwe inzichten te brengen en -misschien wel het allerbelangrijkst- de hoofdzaken van bijzaken te onderscheiden.

En ja, dan komt het voor dat je eens een keer niet bij een raads-, raadscommissie- of fractievergadering kunt zijn. Omdat je op dat moment door iets anders geïnspireerd wordt. Inspiratie die weer helpt bij het raadswerk.

Wat meer flexibiliteit zou vast meer mensen over de streep trekken om zich, naast hun andere werkzaamheden, ook eens een paar jaar in te zetten voor de lokale politiek. En dat komt de kwaliteit ongetwijfeld ten goede!

Montesquieu en het Vrijthof

2009-09-03T10:52:00.001+02:00

De gemeenteraad stelt kaders, het college van B&W voert uit.

Daar zit sinds Montesquieu een ijzeren logica achter: een volksvertegenwoordiging is helemaal niet geschikt voor uitvoering, praktische keuzes en dagelijkse afwegingen. Door een gemeenteraad worden politieke keuzes gemaakt, grote lijnen uitgezet, kaders gesteld waarbinnen de uitvoerende macht mag opereren.

Een van die kaders is: maximaal 50 evenementdagen op elk plein in Maastricht. Zodat de overlast gespreid wordt. Op het Vrijthof knelt die regel. Logisch: heel veel evenementen willen op het belangrijkste plein staan. En dus moeten B&W kiezen.

Bijvoorbeeld: 28 dagen Winterland, 16 dagen Rieu/Zomervestival, 4 dagen Preuvenemint.

Of: 28 dagen Winterland, 9 dagen Rieu/Zomerfestival, 4 dagen Preuvenemint, 5 dagen Kermis, 3 dagen Jeux de Boules.

En ga zo door maar door.

De keuze is aan B&W. En niet aan de gemeenteraad, zoals woordvoerder Meisen van wethouder Jacobs vandaag in de krant voorstelt. Dat zou makkelijk zijn: er moeten keuzes worden gemaakt, het Stadhuis heeft geen zin in moeilijke gesprekken met evenementorganisatoren en schuift de hete aardappel door naar de gemeenteraad.

Stel je dat eens voor op andere dossiers. Er mogen maximaal 21 koopzondagen zijn (door de gemeenteraad vastgesteld kader), B&W stelt vast welke, sommige ondernemers willen op een andere zondag koopzondag, en dan zouden zij met hun vraag worden doorgestuurd naar de gemeenteraad?

Ander voorbeeld. Er mogen maximaal 4 nachtwinkels zijn (kader), B&W geeft de vergunningen af, er meldt zich een vijfde, en die wordt dan naar de gemeenteraad doorgestuurd?

Dus B&W, doe je werk, voer het beleid van de raad uit, en schuif niet de heikele keuzes naar de verkeerde bordjes.

Geer kint miech trouveren in 't haangkarpèt

2009-09-02T09:58:00.009+02:00

Zondag eind van de middag terug van een heerlijke vakantie in bella Italia - steden, cultuur, zon, zee, strand, bergen...la dolce vita in optima forma. Zie hier een paar impressies. Meer foto's op m'n f acebook-pagina.

En wat is er leuker dan de aankomst in Mestreech vieren met een kort bezoekje aan de laatste avond van het Preuvenemint, volgens velen het beste culinaire evenement van Nederland? Weer eens een mooi jurkje aan, even bijkletsen met vriendinnen, complimenten incasseren over je fijne vakantiekleurtje en ondertussen een hapje eten en een lekker glaasje wijn drinken bij Vojacek. Lopend door de Kapoenstraat, op weg naar het Vrijthof, kom ik alleen maar zatte mensen tegen. Niet een beetje aangeschoten, maar werkelijk totaal van de wereld. Een dame in chique avondtoilet staat te braken met haar pumps in de hand. Even later breekt bij de stand van Beluga een vechtpartij uit, zo eentje met kapotgeslagen bierglazen, u weet wel. "Alleen maar nette mensen", die vaak heel wat te klagen hebben over evenementen die niet als typisch Maastrichts beschouwd worden.

En het kan nog erger... gisteren hoorde ik het verhaal van een kennis die donderdagnacht terug van het Preuvenemint naar huis over de Hoge Brug liep. Daar zag hij een paar mannen een hond in elkaar trappen en hij liet weten dat geen goed idee te vinden. Dat had hij beter niet kunnen doen... hij werd door de heren beetgepakt en van de brug af de Maas ingedonderd. Wat een afschuwelijke daad! Nu maar hopen dat de politie het serieus neemt en alles op alles zet om de daders te vinden. Hij heeft het overleefd, maar dat lag meer aan de kalme Maas en zijn zwemkunsten, dan aan het voornemen van het tuig om een einde te maken aan een hen onwelgevallig debat.

Zolang dit soort uitwassen voorkomen bij 'keurige' evenementen als het Preuvenemint, wil ik niemand meer horen klagen over evenementen die weliswaar niet Maastrichts in de klassieke zin van het woord zijn, maar wel heel veel nieuwe Maastrichtenaren aanspreken!

En wat valt nog meer op bij terugkomst na drie weken Italie?

Dat je op dinsdag lekker in het zonnetje zit te lezen en opeens bedenkt dat er nog boodschappen gedaan moeten worden. Maar o jee, het is tien over zes... en dan is in Maastricht alleen de supermarkt nog open. Dus geen lekker vers visje van de visboer met groenten van de groenteboer... Da's echt weer even wennen, want in Italie kan je overal en altijd tot zeker 21 uur 's avonds terecht bij groenteboer, slager, apotheek en natuurlijk ook de supermarkt. In Ótranto bij de di-per-di zelfs 7 dagen in de week, van 8 uur 's morgens tot 22 uur 's avonds. Kijk, dat is nog eens ondernemerschap! En niet van staatswege verhinderd...ook in Maastricht mag elke winkel tot 22.00 uur open. Een tip voor speciaalzaken die hun klanten naar de grootgrutter zien weglopen: zorg ervoor dat ook Maastrichtenaren mét een baan je winkel kunnen bezoeken, en niet alleen toeristen of gepensioneerden. Een uurtje langer open, tot 19 uur bijvoorbeeld, zou al enorm helpen. Wij zijn toch zo 'Bourgondisch'? Waarom dan vrijwillig zo'n Calvinistische sluitingstijden hanteren?

En toch... het is ook weer heel fijn om terug te zijn, want: "Mestreech, de glitters en glans in 't zônleech" zingen wij met Neet Oet Lottum gevijven uit de i-Pod als wij na 3 weken vakantie op de late zondagavond over de Kennedybrug onze stad weer inrijden. "Geef toe, het is een prachtige stad", roept de oudste van 16 (en de ergste Mestreech-chauvinis van ons allemaal, hij ziet er een sport in om van elk Nederlands woord een echte Maastrichtse vertaling te bedenken, met als toppunt de mededeling op de camping in Zuid-Italië bij het begin van de siësta: 'Geer kint miech trouveren in 't haangkarpèt - jullie kunnen mij vinden in de hangmat')

Dus nog even genieten van een prachtige nazomer!

Belast de bonus - iedereen blij!

2009-08-11T12:22:00.006+02:00

Zaterdag stond er een opiniestuk van Jort Kelder in NRC, 'kan het gezeur over andermans geld nou eindelijk eens ophouden?' . En als ' roeie vrouw' is dat natuurlijk vloeken in de kerk, maar hij heeft wel een punt! Kwaliteit heeft een prijs, en jaloezie maakt meer kapot dan je lief is...

De conclusie van Kelder gaat me wat ver ("Zwijg Volk! Het is nu aan de elite!" ...), maar ook ik erger me al geruime tijd aan al die eindeloze discussies over bonussen, zogenaamd te hoge betalingen aan interim-managers (zoals onlangs ook hier in Maastricht over de interim-zwembadmanager), declaraties van zonnebrillen en topsalarissen in het bedrijfsleven. Dat de meeste bankiers hun bonussen niet verdiend hebben, daar zijn we het allemaal inmiddels wel over eens. Maar dat mensen die gewoon goed werk leveren een beetje behoorlijk betaald krijgen, dat lijkt mij de normaalste zaak van de wereld. En dat consequent afspiegelen als 'graaierij', zoals inmiddels in Nederland bon ton is, getuigt niet van visie maar van jaloezie. Gek hè dat topmanagers niet meer het openbaar bestuur in willen? Balkenende-norm, prima, maar misschien betalen we de premier wel veel te weinig.

Enfin, laten we onze energie steken in de dingen die er echt toe doen, namelijk ervoor zorgen dat iedereen in Nederland kansen krijgt en kan nemen - kansen op goed onderwijs, kansen op een behoorlijke baan (met bijbehorend salaris!), kansen, kortom, op een welvarend en gelukkig leven. Een leven waarin de overheid ervoor zorgt dat een aantal elementaire zaken op orde zijn en mensen in staat worden gesteld zich te ontwikkelen - en dat doen we dan door al die 'veelverdieners' belasting te laten betalen. Zodat iedereen baat heeft bij de elite! Dat was toch ooit het sociaal-democratisch ideaal? Daar is geld voor nodig - waarom dan geen extra bonusbelasting? Dus niet meer zeuren over het feit dat iemand een ton extra krijgt, maar dat gewoon belasten met 70%. Ontvanger blij, staat blij, burger blij, iedereen blij.

Een van mijn eerdere blogs heeft als titel 'Tijd voor hoop in plaats van angst' - het is ook tijd voor hoop in plaats van jaloezie!

En oh ja, dat artikel van Kelder in NRC las ik tijdens een fijn weekendje Heuvelland op zondagochtend bij een riant ontbijt door manlief bijeen gekocht en bereid. Want in Valkenburg mogen de supermarkten wel gewoon open op zondag...

Walmend verkeer en razende racefietsen

2009-08-06T09:57:00.002+02:00

John Hoofs heeft natuurlijk gelijk: het verkeer in Maastricht is vaak het Mysterie Circus Maastricht. Nee, van mij geen klaagverhaal over doseerlichten. Als meer verkeer de stad in wil, dan de stad aankan, komt het verkeer vast te zitten. En dan kun je er maar beter voor kiezen om het te laten vastlopen op plekken waar het minder kwaad kan dan elders, zodat cruciale knooppunten als het Tongerseplein vrij en veilig blijven. Maar wat John Hoofs met het Mysterie bedoelt, zijn de totaal onlogische ingrepen die soms worden gedaan. Zoals voor de ingang van een bomvolle parkeergarage verkeersbegeleiders zetten die melden dat de parkeergarage vol is. Ja, hè, hè, dat zien we zelf ook wel. Het advies dat de mensen krijgen is al net zo verrassend: “Rij naar de dichtstbijzijnde parkeerplaats op de Cabergerweg”. Dan moeten we niet raar opkijken dat het verkeer vastloopt, de lucht vervuilt, het sjagrijn toeneemt. Zet die verkeersbegeleiders hoger op: bij de Kommel, of nog hoger, bij de kruising Hertogsingel / Calvariestraat.
Als de Vrijthofgarage vol is mogen alleen mensen die aantoonbaar iets te zoeken hebben in het centrum (wonen, leveren) de Calvariestraat nog in. Is toch niet zo ingewikkeld?

En inderdaad, John Hoofs heeft gelijk, wat doen die verschrikkelijke gele kwalmbus en die afschuwelijk stinkende rode dubbeldekker in een stad die prat gaat op aardgas- en electrische toeristentrammetjes? Dat is toch absurd? Wel eens geprobeerd de Tongersestraat op te fietsen achter die zwarte-rookwolken-spuwende dubbeldekker? Je komt met een bonkende hoofdpijn, naar adem snakkend aan op het Tongerseplein. Je kunt ze de stad niet uit bonjouren, zolang we geen ‘Umweltstickers' hebben als in Berlijn, maar we hoeven ze toch ook niet te faciliteren met haltes en vergunningen? Dus ontmoedigen, die stinkbussen. Is toch niet zo ingewikkeld?

Als ik als raadslid al niet begrijp hoe een overheid soms tot zijn mysterieuze afwegingen komt (ja, ik kan schriftelijke vragen gaan stellen, maar dat leidt weer tot heel veel uren ambtenareninzet en showprocessen), hoe kan een burger dat nog volgen? Hoe kun je als overheid met gezag vragen van burgers om op het milieu te letten, terwijl je de stad blijft openstellen voor de meest smerige voertuigen die alleen maar voor het vertier dienen? Soms snap ik wel waar die beruchte kloof vandaan komt. Is ook niet zo ingewikkeld

O ja, de Ridderronde gister: leuk zo'n gezellige borrelavond die de zomer breekt (als ik niet moe was geweest van een rondreisje NL voor DSM, was ik graag met vriendin K. een pilsje gaan drinken - ondanks dat de bijbehorende muziek niet echt 'mijn ding' was) ....en volstrekt milieuvriendelijk...maar moet dat nu met overheidsgeld worden gesubsidieerd? Toen het CDA dit opperde en de wethouder meteen toehapte, hadden we natuurlijk een raadsmeerderheid kunnen smeden van PvdA, GroenLinks, D66 om deze oneigenlijke subsidie tegen te houden. Is ook helemaal niet zo ingewikkeld. Dat hebben we echter niet gedaan, en daarmee het recht van spreken verspeeld. Soms is politiek best ingewikkeld.

Met een stadsfiets de col op!

2009-08-03T11:18:00.007+02:00

Vorige week waren manlief en ik een paar dagen in de Provence. Met een stadsfiets ben ik zowaar de eerste col in mijn leven opgeklommen (zie foto op de top)! En dat op de dag dat Lance Armstrong en Contador de Mont Ventoux bedwongen.

Contador gaf snel daarna acte de présence tijdens de Profronde in Heerlen. Goed gedaan van die Heerlenaren! Ben benieuwd welke toppers de Ridderronde in Maastricht komen verrijken :-)

Het dorpje waar wij naar toe fietsten heet Les- Baux-des-Provences. In raadsdebatten heb ik wel eens gewaarschuwd dat Maastricht niet op Venetië moet gaan lijken: alleen maar toeristen en geen bewoners meer. Dat geldt nog meer voor Les Baux... Een prachtig middeleeuws dorp dat verbouwd is tot openluchtmuseum, met alleen maar toeristen, restaurants, terrassen en geen enkele authenticiteit meer. 's Avonds en 's nachts moet het er akelig stil zijn. Een waar schrikbeeld, dat mij nog meer sterkt in de koers die ik voorsta voor Maastricht: zorg dat je de stad aantrekkelijk houdt voor eigen bewoners. En hoe we dat moeten doen, daar heb ik al veel over geschreven: consequent de balans zoeken en vasthouden tussen leefbaarheid en ondernemersvrijheid, bij evenementen, bij horeca, en bij alle andere dossiers die gaan over de toekomst van het centrum.

Dan kan ik (en met mij tienduizenden andere inwoners) fijn op de stadsfiets door sjoen Mestreech rijden en genieten van dat prachtige, lege Vrijthof waar een paar kinderen voetballen of fietsen en talloze mensen genieten van een drankje op de mooie terrassen eromheen. Dan hoef je als bewoner niet meer op vakantie, toch?

Overheid en markt - wie bemoeit zich nou met wie?

2009-07-27T20:29:00.007+02:00

Wat lees ik nou, Simona Maassen en Jan Hoen? We willen geen overheidsbemoeienis met een evenement als deze het gevolg is van een succesvol ondernemersinitiatief? En als de reputatie en de leefbaarheid van de stad in het geding zijn, mag de overheid zich er dus ook niet mee bemoeien? Maar elk succesvol ondernemersinitiatief dat winkel heet en op zondag open wil, krijgt onmiddellijk de VVD en de CVP op z’n dak, want dat verstoort de zondagsrust.

Afgelopen zondag werd de Maastrichtse zondagsrust in ieder geval ernstig verstoord. Na een fijne fietstocht door het Heuvelland werd ik in Meerssen met een parade van schutterijen onverwacht op een Limburgse culturele traditie getrakteerd – nu weet ik ook wat Bielemennekes zijn! En toen terug naar Maastricht – bij het naderen van de Maas schalde het mij al treurig tegemoet: de zoveelste verzonnen traditie waarbij op een verloren plek een podium met megaboxen wordt neergezet en iemand carnavalsliedjes in een microfoon staat te blèren. Het aantal bezoekers is op een hand te tellen en flink aangeschoten. De gehoopte, grote bezoekersstroom loopt met een wijde boog om het podium heen, verbijsterd door de foute film waarin ze terecht zijn gekomen en geteisterd door de niet te verdragen herrie. Tegelijk is het in de Grote Staat veel drukker met flanerende mensen, terwijl de winkels toch allemaal potdicht zijn – van overheidswege gesloten vanwege de zondagsrust.

Zo zie je maar weer, ongebreidelde ruimte voor ondernemersinitiatieven bij evenementen en horeca kan de zondagsrust en leefbaarheid enorm verknallen. Dat geldt ook voor ongebreideld winkelen. Dus gaat het in alle gevallen om de balans tussen leefbaarheid (inclusief zondagsrust) enerzijds en ruimte voor ondernemerschap anderzijds. Die balans is essentieel voor de reputatie en de lange termijn economische weerbaarheid van Maastricht. Die balans bewaken is bij uitstek een overheidstaak.

En juist vanwege die balans zeggen de PvdA en haar wethouder Jacobs ja tegen Winterland, maar wel korter en van een betere kwaliteit (zie ook eerdere blogs en krantenartikelen over dit onderwerp). Dat Winterland die boodschap niet leuk vindt en in het openbaar kritiek levert op de wethouder, is hun goed recht, maar wil nog niet zeggen dat daarmee de wethouder van het dossier af moet omdat de verhoudingen zijn verstoord. Dat is de wereld op z’n kop.

Als een wethouder optreedt of een mening geeft en degene die het betreft bevalt de boodschap niet, dan kun je kennelijk stellen: “Ik vind jouw boodschap vervelend en nu vind ik jou vervelend en dan hebben we nu ruzie en dus een verstoorde verhouding en nu wil ik dus een nieuwe wethouder.”. En dat ook nog met steun van de VVD en de CVP.

Waar de overheid zich dan wel mee moet bemoeien? Wat mij betreft in ieder geval met het behouden van de stad voor haar eigen inwoners. Want u weet: van elk gezin dat het centrum verlaat, moeten de bestedingen gecompenseerd worden door 500 nieuwe dagjesmensen. Dat voorkómen, dat is pas economisch beleid. En nog sociaal ook.

Sphinx en Maastricht

2009-07-20T11:44:00.005+02:00

Gisteravond extra raadscommissievergadering over de Sphinx. Want, na 175 jaar, dreigt de Sphinx uit Maastricht te verdwijnen. En dat is een grote schok, natuurlijk vooral voor al die medewerkers die na jaren trouwe dienst hun baan dreigen te verliezen. Op zo'n moment voel ik me als gemeenteraadslid erg machteloos. Want wat kun je doen? Tijdens de vergadering bleek dat het algemeen gevoel te zijn.

Josje Godwin, mijn fractiegenote, hield een prachtig emotioneel betoog, onder andere over de grote betekenis die Sphinx altijd heeft gehad in Maastricht. Iedere Maastrichtenaar heeft wel iemand in zijn/haar familie- of vriendenkring die bij de Sphinx werkt of gewerkt heeft. Een jarenlange historie en een jarenlange emotionele band, dus. Vergelijkbaar met wat ik bij DSM dagelijks meemaak: de Westelijke en Oostelijke mijnstreek en hun inwoners zijn tot in het diepst van hun haarvaten verbonden met DSM - ook na jarenlange transformaties en veranderingen in de bedrijfsstrategie.

Het kan dus wel: je bedrijf aanpassen aan de eisen van de tijd, zonder de band met de bakermat te verliezen. Laten we er met z'n allen voor knokken dat dat ook bij de Sphinx gaat lukken. En misschien moeten we dan wel denken aan een regionale oplossing - zoals het Geleense DSM nu nauw samenwerkt met de Maastricht University, kan het Maastrichtse Sphinx misschien wel verder groeien op of met het Geleense Chemelot of het Heerlense Avantis: Maastricht als bakermat houdt natuurlijk niet op bij de stadsgrenzen!

Luister hier naar het interview met Josje op L1 radio.

Rieu van harte welkom op het Vrijthof

2009-07-15T16:17:00.005+02:00

De concerten van André Rieu waren opnieuw een groot succes. En Rieu wil dus vanaf volgend jaar twee weekeinden op het Vrijthof spelen. In de tussenliggende midweek kan het podium gebruikt worden voor een zomerfestival. Uitstekend idee. Je kunt ervan houden of niet, maar Rieu is kwaliteit en zet Maastricht wereldwijd in de etalage. En het spreekt ook nog eens mensen van allerlei pluimage aan. Dus past Rieu binnen de kaders van het evenementenbeleid prima op het Vrijthof. Zeker met een zomerfestival erbij.

De regels hoeven hier niet voor aangepast te worden. Eén van de kaders van het evenementenbeleid is dat er per evenementenplein in het Centrum maximaal 50 dagen netto (dus zonder op- en afbouw) evenementen mogen plaatsvinden. Daar heeft de gemeenteraad voor gekozen om meer spreiding en minder overlast te bewerkstelligen.

Het College van B&W heeft binnen die kaders alle vrijheid om het beleid uit te voeren. Tellen we de evenementen op waarvan het College op voorhand heeft gezegd dat ze op het Vrijthof horen, dan komen we nu op 35 dagen (28 dagen Winterland, 4 dagen Preuvenemint, 2 dagen Jeu de Boules en de 11de van de 11de). Negen dagen Rieu / Zomerfestival maakt dan een totaal van 44 dagen. Zijn er dus nog altijd 6 dagen over waar het College invulling aan kan geven. Bijvoorbeeld door vernieuwende evenementen in het kader van Maastricht Culturele Hoofdstad daar de ruimte te geven. Maar het college kan ook kiezen voor de Servaaskermis.

En…Maastricht kent nog heel veel andere mooie pleinen waar vernieuwende evenementen een plek kunnen vinden. En die pleinen komen bij lange na nog niet aan de 50-dagen norm.

De wethouder hoeft voor Rieu dus helemaal niet terug naar de gemeenteraad, zoals zijn woordvoerder in De Limburger zegt. De wethouder kan binnen de huidige kaders Rieu met open armen ontvangen!

En volgend jaar ga ik dan graag met B. (de 13 jarige dochter van manlief die helemaal weg is van Rieu "omdat het zo goed bij Maastricht past") en mijn vader, die al jarenlang Rieu-fan is, naar het Vrijthof.

Even terug in Leiden, terug bij D66?

2009-07-12T13:00:00.005+02:00

Vrijdagavond lekker Thais gegeten met oude vrienden L., C. en M. in Leiden. Altijd weer een feest om hilarische werkverhalen te delen en politieke discussies te voeren bij een heerlijk glas Morgon of Regnie. M., net terug van een paar jaar werken en wonen in Shanghai, waar ik haar vaker trof dan nu in Nederland, vertelt dat ze toch weer lid van D66 is geworden.

Vroeger was ik ook lid van D66, sterker nog - de vriendschap met L., C. en M. is ontstaan toen we alle vier lid van het campagneteam van D66 in Zuid-Holland waren. Maar toen D66 het conservatieve Balkenende-II met de LPF ging steunen, en het partijbureau geen enkele reactie stuurde op een kritische brief die ik daarover schreef, toen besloot ik mijn lidmaatschap op te zeggen. Dat was niet meer mijn partij. Het progressief-sociaal gedachtegoed ben ik daarmee natuurlijk niet kwijtgeraakt. En ook mijn politieke belangstelling niet. Dus ging ik op zoek naar een partij waarbij ik dat gedachtegoed ook terugvond en die toch iets minder pragmatisch met echte idealen om zou gaan. Een partij ook die het verschil zou kunnen maken, dus geen marginale rol in Tweede Kamer of gemeenteraden vervult. En zo kwam ik terecht bij de PvdA. En ook daar gaat het natuurlijk niet altijd zoals ik het het liefste zou zien. Maar discussie is mogelijk en de echte idealen worden niet zomaar opzij gezet vanwege regeringsverantwoordelijkheid. Kritisch volgen blijft noodzakelijk. En vooral: de PvdA moet ervoor zorgen dat het een progressieve partij blijft, het risico van conservatisme/populisme ligt op de loer (zie mijn eerdere blogs).

Mijn keuze staat nu vast - de PvdA is voor mij de beste partij om het verschil in Nederland te kunnen maken, om de bruggen te slaan die nu zo nodig zijn, eenvoudigweg om ' de boel bij elkaar te houden'! M. koos toch weer voor D66. Dus reden genoeg om nog vaak discussies te voeren, in Leiden, Shanghai of Maastricht - als er maar Morgon of Regnie bij is.

Reces in tijden van recessie

2009-07-06T16:09:00.009+02:00

Politiek Mestreech is met reces... even twee maanden geen commissievergaderingen, raadsvergaderingen, fractievergaderingen. Dus tijd voor een weekendje niks. Althans: een beetje tuinieren, boekje lezen en manlief nam al 't werk uit handen. En raar, maar waar: daar werd ik vreselijk onrustig van. Kennelijk nog niet in staat het hoofd leeg te maken. Dat moet anders de komende tijd!

De week ervoor volop bezig geweest om de verkiezingscampagne voor de gemeenteraadsverkiezingen volgend jaar voor te bereiden. Want de PvdA mag dan onder vuur liggen - het is en blijft wel de enige partij die écht bruggen kan slaan. Zie ook mijn eerdere blog over Wouter Bos. En zie vooral ook de column van Frans Timmermans in De Limburger van zaterdag. Uit m'n hart gegrepen!

Dat bruggen bouwen werkt bleek trouwens ook tijdens de zeer succesvolle presentatie van de PvdA op het Manus van Allesfestival in Wittevrouwenveld (zie foto). Dat was een week geleden - zo'n weekend dat je van het ene event naar het andere holt en daar ook nog veel energie van krijgt. Negatieve energie kreeg ik trouwens van de berichtgeving in de Limburger over dat Manus van Allesfestival: alsof de PvdA daar alleen maar naar toegaat in tijden van verkiezingen. Jammer dat De Limburger er zelf nooit is, dan hadden ze kunnen zien dat dit de derde keer in successie was dat wij acte de presence gaven.

Om de onrust weg te nemen was er gelukkig aan het eind van dit weekend weer wat te beleven: zoon J van manlief werd 16 en dat moest gevierd worden op het mooiste terras van het Jekerkwartier. Het terras overigens waar J sinds zaterdag ook z'n vakantiegeld bij elkaar verdient met afwassen. En op de drukste zaterdag van het jaar moest hij meteen bijna 11 uur werken... Sjielig! Maar hij heeft de moed erin gehouden en gaat vrolijk verder. Stoer hoor (dat afwassen bracht trouwens een leuke discussie op gang tussen mijn vader en mijn oom: m'n vader vindt het prima en eigenlijk niet meer dan normaal dat je op je 16e flink hard werkt om zelf geld te verdienen, oom vindt het zielig "dat doe je zo'n kind toch niet aan"; ach ja, veel slechter ben ik er in ieder geval niet van geworden)!

Nu wordt het in dat reces tijd om zelf ook te genieten van het moois dat deze regio te bieden heeft. En de onrust om te zetten in rust. Tips om dat te bereiken zijn welkom, want ondertussen blijft er veel werk aan de winkel bij DSM, mijn werkgever. Ook al houdt de politiek reces, de recessie blijft voorlopig nog even... Gelukkig zijn er ook nog andere verhalen te vertellen over DSM. Dat doen mijn collega's van het DSM Innovation Center op www.zuidlimburg.nl. Een blog dat absoluut de moeite waard is, tijdens het reces en tijdens de recessie!

Lees de column van Frans Timmermans op Facebook
En kijk ook vooral eens op de website van de PvdA Maastricht . Daar kunt u ook zelf het formulier invullen dat we bij het Manus van Allesfestival gebruikt hebben.

Fashionclash, Cultuurclash?

2009-06-26T15:30:00.010+02:00

Vanavond naar de opening van Fashionclash Maastricht, het eerste mode evenement in Maastricht. En dat in de Timmerfabriek, die, zoals Fashionclash zelf schrijft, is omgetoverd tot een podium voor culturele evenementen.

De afgelopen drie jaar is er veel gebeurd in cultureel Maastricht: er is -letterlijk & figuurlijk-ruimte gekomen voor dynamiek en innovatie en dus voor een cultureel klimaat waar mensen op af komen. Zeker in combinatie met de opkomende urban culture van Heerlen (denk SCHUNK, denk Cultura Nova), wordt Zuid-Limburg steeds leuker en interessanter voor cultuur en stedenliefhebbers en volgens mij ook voor jong talent. Jong talent zoals Branko Popovic, Nawie Kuiper en Els Petit die met z'n drieën een droom hadden: van Maastricht een modestad maken. En het is ze gelukt: ze hebben het voor elkaar gekregen dat vandaag het eerste Maastrichtse mode evenement van start gaat!

De PvdA is er trots op dat we in korte tijd zo'n verandering teweeg hebben gebracht. Dat de AINSI en de Timmerfabriek nieuwe, jonge, uitdagende kunst en cultuur aantrekken. Dat er daarom steeds meer verschillende culturele activiteiten en evenementen zijn waarbij er voor iedere Maastrichtenaar, Zuidlimburger en bezoeker wat te vinden is. Dat we ook hier de brug hebben geslagen tussen cultuur en Cultuur, tussen traditie en vernieuwing, tussen stad en regio. Samen op weg naar Maastricht Culturele Hoofdstad 2018.

Jammer dat niet alle partijen in de gemeenteraad het daarmee eens zijn. Van de VVD en CVP waren we kritiek op de cultuurinvesteringen wel gewend. Maar volgens het CDA, coalitiegenoot en medeondertekenaar van het Bestuursakkoord waarin de ambitie om Culturele Hoofdstad te worden is vastgelegd, is nu ook 'de maat vol'. Tijd voor een Cultuurclash?

http://www.fashionclash.nl/

Gaat Wouter het snappen?

2009-06-25T08:26:00.005+02:00

Goed stuk van Wouter Bos gister in de NRC. Hij constateert een enorme kloof tussen 'middenstand en elite' en - hè hè - hij erkent eindelijk dat het hijgend achterna rennen van Wilders om daarmee de gunst van de middenstand te paaien, het einde van de PvdA betekent.

Ik heb het al eerder gezegd: Wilders nadoen met grof taalgebruik tegen immigranten en veranderingen is zinloos, want als mensen er al gevoelig voor zijn, kiezen ze liever voor het origineel. Wouter Bos pleit er nu in NRC voor om niet aan de ene kant van de kloof te gaan staan (Wilders, SP, VVD) noch aan de andere kant te gaan staan (D66, Groenlinks) - of helemaal niet te kiezen (CDA) - maar om de kloof te overbruggen.

Dat heet in goed sociaaldemocratisch jargon: verheffen. Het is de edele taak van de elite om alles op alles te zetten om hen die minder kansen hebben, zich bedreigd voelen, onzeker zijn, pijn hebben van de crisis, werkloos worden, opleidingskansen missen, ziek zijn, om die mensen te verbinden met de mensen die deze kansen wel hebben gekregen. De middelen: onderwijs, gezondheidszorg, sociaal vangnet, publieke omroep, enzovoorts. Het resultaat: een Rijnlands model dat inmiddels zelfs de VS verovert, omdat ze daar inmiddels ook snappen dat 'ieder voor zich' tot de ondergang leidt, uiteindelijk ook de ondergang van de elite. Dat model kost geld, veel geld, en een fatsoenlijke elitair is er daarom apetrots op dat hij belasting mag betalen voor deze doelen.

Wouter Bos haalt er een citaat van Joop den Uyl bij om te illustreren wat hij bedoelt: "De boel bij mekaar houden." Job Cohen werd erom verguisd toen hij het weer van stal haalde. Maar ondertussen moet het een geuzentitel worden voor de enige politieke partij die niet een kant van de kloof kiest, maar de brug wil bouwen.

"De boel bij mekaar houden". Mooie verkiezingsslogan voor de PvdA Maastricht.

Interessante artikelen:

- Wouter Bos in NRC:
- Hij reageert daarmee op een eerder artikel van Elsbeth Etty in NRC
- Maar al eerder werd de positionering van de PvdA beschreven door Nelleke Barning in haar weblog

Reclamebelasting

2009-06-22T22:05:00.000+02:00

Mia Dircke heeft natuurlijk gewoon gelijk. Als de PvdA Maastricht pleit voor een citytax waarbij de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen, komt het vreemd over dat de woordvoerder, en dat was ik dus, daarna instemt met een systeem waarbij iedereen 525 euro betaalt: zowel de bakker als de Bijenkorf.

Zoals dat vaker gaat in het politieke debat wordt een inhoudelijke discussie gedomineerd door juristen en ambtenaren. Met de beste & oprechte bedoelingen natuurlijk, ieder zijn vak. Wij willen kleine winkeliers minder laten betalen dan grote warenhuizen, dat snapt iedereen. Dat heeft de PvdA Maastricht ook bepleit. Maar als vervolgens de juristen opdoemen vanachter de gordijnen van de raadszaal en met hun vingertjes zwaaien “dat kan niet, dat mag niet, dat leidt tot desastreuze rechtszaken”, moet je als raadslid wel héél sterk in je schoenen staan om te zeggen: en tóch wil ik het zo.

Maar kan het dan écht niet? Voorop gesteld: de PvdA steunt het beleid van de wethouder waarbij iedere ondernemer in het centrum verplicht meebetaalt aan het centrummanagement, aan de kwaliteit van de openbare ruimte en aan extra’s zoals kerstverlichting. Ook de hoogte van het bedrag (ruim 500 euro per jaar) is wat de PvdA betreft OK. Mijn buurtcafé betaalde alleen al ruim 200 euro voor de kerstverlichting, dus lijkt het huidige bedrag redelijk omdat er ook het centrummanagement in zit én geld voor verbetering en promotie. Dat het instrument van de reclamebelasting wordt ingezet omdat er geen andere manier is om verplicht te heffen, dat is te volgen. Kwestie van goed uitleggen dat het eigenlijk helemaal niet om reclame gaat, maar om de kwaliteit van het centrum. Maar dat de grote ketenwinkel exact hetzelfde betaalt als het buurtcafé, daar zit natuurlijk de pijn.

Ik zou graag zien dat juristen en ambtenaren zich een laatste inspanning getroostten om te bekijken wat wel kan, in plaats van wat niet kan. En als het écht, écht niet anders kan, hoop ik dat het grootwinkelbedrijf vrijwillig een grotere bijdrage levert dan de - voor hen – pindanootjes van 525 euro per jaar. Het drempelbedrag is dan voor iedereen verplicht en via een convenant regelen we dat er een opslag komt voor de grote jongens. Dan kunnen de ondernemers zelf beslissen of ze het extra geld inzetten voor extra wensen, of dat de kleine ondernemer wordt gecompenseerd.

Kan ik vanaf nu mobiel bloggen?

2009-06-22T21:42:00.000+02:00

Niet zo'n enorme whizz kid, dus alles even uitproberen. Kan ik misschien morgen rechtstreeks uit de gemeenteraad bloggen!

Tijd voor hoop in plaats van angst

2009-06-07T19:18:00.000+02:00

De grote winst van de PVV bij de Europese Verkiezingen is helemaal geen verrassing, het grote verlies van de PvdA evenmin. Om met het eerste te beginnen: al sinds 2002 schommelt conservatief Nederland zo rond de 40 – 50 zetels (in Tweede-Kamerzetels uitgedrukt). Ongeveer de helft gaat naar de SP, de andere helft afwisselend naar Fortuyn, Verdonk of Wilders. Neemt Wilders een grotere hap uit de koek, dan gaat ten koste van de SP.

Het grote verlies van de PvdA is evenmin een verrassing. Toen Wim Kok de ideologische veren afschudde, schudde de PvdA daarmee ook heel veel kiezers van zich af. Met name conservatieve kiezers houden van ideologie en felle retoriek: tegen Europa, tegen open grenzen, tegen de wereld, tegen de vooruitgang. Progressieven zijn pragmatischer, gaan echt voor individuele vrijheid en vragen politici die grenzen te openen in plaats van sluiten. De moderne, progressieve sociaal- democraat heeft maar één prangende opdracht voor zijn bestuurders:
zorg goed voor de samenleving, zorg voor onderwijs, zorg voor hen die het nodig hebben – en daar willen we best flink wat belasting voor betalen – dan zorgen wij goed voor onszelf. Val me niet lastig met tijdrovende marktwerking, maar zorg dat het licht brandt en verstop mijn mailbox niet met gekmakende aanbiedingen van concurrerende ziektekostenverzekeraars. Het Rijnlandse model in optima forma.

Maar een echt progressieve partij is de PvdA nooit geworden. Door consequent te blijven twijfelen tussen conservatisme (Bos’ harde toon tegen buitenlanders, Ploumen’s ordinaire scheldpartij tegen RWE, de “Duitse kolenboer, de viezerik”) en optimisme (Timmermans’ 10- puntenplan, Koenders’ internationalisme) heeft de PvdA nu ook de progressieve kiezer van zich afgeschud. Deze keer liepen de PvdA- kiezers massaal naar D66 over. En zo zijn we erin geslaagd uiteindelijk iedereen van ons af te schudden. Alleen de trouwe gewoontestemmer blijft over.

Dick Pels heeft met zijn commentaar in de NRC van zaterdag 6 juni jl. natuurlijk
gelijk: het gaat allang niet meer tussen links en rechts, maar tussen conservatief en progressief, tussen angst en hoop. De beste conservatieve partij is de Partij van de Angst en is dus de PVV. Het kopiëren van Wilders’ gedrag door Bos en Ploumen is een mislukte poging om in het gevlei te komen bij een groep kiezers die liever echte cola drinkt dan namaak-cola. Als de PvdA nu niet als de wiedeweerga een onverdroten hoopvolle, positieve, optimistische koers gaat varen, kan ze het vergeten. Binnen het optimisme zijn er natuurlijk ook concurrenten – met name D66 – en daar moet de PvdA haar ervaring en bestuurskracht tegenover stellen. Niet kiezen tussen de issues die er echt toe doen of erger – trachten de succesformule van Wilders te kopiëren – leidt onherroepelijk tot de ondergang.

(eerder geplaatst als reactie op de analyse van de Europese Verkiezingen op www.pvda.nl)

Serieuze zaken in de krant geridiculiseerd tot wissewasjes

2009-05-26T13:42:00.000+02:00

PvdA wil Winterland behouden

2009-04-08T13:38:00.002+02:00

Opkomen voor burgers is niet elitair

2009-03-26T13:35:00.001+01:00

11e van de 11e

2009-01-02T10:30:00.002+01:00

Culturele Hoofdstad 2018

2008-12-17T10:41:00.001+01:00

Nieuw winkeltijdenbeleid in Maastricht

2008-12-11T10:43:00.001+01:00

11e van de 11e moet in Maastricht blijven

2008-11-17T10:42:00.001+01:00