Stadsbestuur moet nu écht keuzes gaan maken

Kort berichtje in De Limburger van vanmorgen: 50-dagengrens overschreden. Ook dit jaar wordt het Vrijthof meer dan vijftig dagen benut voor evenementen. Het college heeft dus opnieuw nagelaten om keuzes te maken.

Natuurlijk is de druk groot, en soms bijna niet te weerstaan, om toch dat ene evenement ruimte te geven waar het niet meer kan. En dus zegt het college dat de 50-dagen grens ook in 2010 voor het Vrijthof niet haalbaar is.

Niet haalbaar? Onzin! Het is simpelweg een kwestie van optellen en een streep trekken bij 50. En dat moet je niet bot doen, maar wel ferm. En evenementen-organisaties dus duidelijk maken dat er ook op andere pleinen ruimte is. En ze daarbij helpen.

Ik heb inmiddels al talloze keren voorgerekend dat er ook bij 50 dagen meer dan genoeg ruimte is voor evenementen op het Vrijthof. Bijvoorbeeld: 28 dagen Winterland, 16 dagen Rieu/Zomervestival, 4 dagen Preuvenemint. Of: 28 dagen Winterland, 9 dagen Rieu/Zomerfestival, 4 dagen Preuvenemint, 5 dagen Kermis, 3 dagen Jeux de Boules. En ga zo door maar door. De keuze is aan B&W.

De 50-dagengrens is niet voor niets door vrijwel de gehele gemeenteraad omarmd. De 50-dagengrens is ook niet voor niets in het bestuursakkoord van het nieuwe college opnieuw vastgelegd. Want de ongebreidelde groei van dagjesmensen en evenementen zet de leefbaarheid in de stad enorm onder druk. En het gebrek aan keuzes – alles moest kunnen – heeft daaraan bijgedragen. Dankzij de 50-dagen-norm wordt het stadsbestuur verplicht te kiezen, te spreiden en te regisseren. Geen keuze tussen OF bewoners OF bezoekers, maar een keuze voor bewoners én bezoekers, en het spreiden van de lasten en de lusten.

Niet haalbaar is geen argument. Het stadsbestuur moet nu echt gaan kiezen. En natuurlijk blijf ik daar bovenop zitten. Desnoods schenk ik ze een telraam met 50 bolletjes. Maastricht is te mooi om aan een gebrek aan keuzes ten onder te laten gaan.

Montesquieu en het Vrijthof

De gemeenteraad stelt kaders, het college van B&W voert uit.

Daar zit sinds Montesquieu een ijzeren logica achter: een volksvertegenwoordiging is helemaal niet geschikt voor uitvoering, praktische keuzes en dagelijkse afwegingen. Door een gemeenteraad worden politieke keuzes gemaakt, grote lijnen uitgezet, kaders gesteld waarbinnen de uitvoerende macht mag opereren.

Een van die kaders is: maximaal 50 evenementdagen op elk plein in Maastricht. Zodat de overlast gespreid wordt. Op het Vrijthof knelt die regel. Logisch: heel veel evenementen willen op het belangrijkste plein staan. En dus moeten B&W kiezen.

Bijvoorbeeld: 28 dagen Winterland, 16 dagen Rieu/Zomervestival, 4 dagen Preuvenemint.

Of: 28 dagen Winterland, 9 dagen Rieu/Zomerfestival, 4 dagen Preuvenemint, 5 dagen Kermis, 3 dagen Jeux de Boules.

En ga zo door maar door.

De keuze is aan B&W. En niet aan de gemeenteraad, zoals woordvoerder Meisen van wethouder Jacobs vandaag in de krant voorstelt. Dat zou makkelijk zijn: er moeten keuzes worden gemaakt, het Stadhuis heeft geen zin in moeilijke gesprekken met evenementorganisatoren en schuift de hete aardappel door naar de gemeenteraad.

Stel je dat eens voor op andere dossiers. Er mogen maximaal 21 koopzondagen zijn (door de gemeenteraad vastgesteld kader), B&W stelt vast welke, sommige ondernemers willen op een andere zondag koopzondag, en dan zouden zij met hun vraag worden doorgestuurd naar de gemeenteraad?

Ander voorbeeld. Er mogen maximaal 4 nachtwinkels zijn (kader), B&W geeft de vergunningen af, er meldt zich een vijfde, en die wordt dan naar de gemeenteraad doorgestuurd?

Dus B&W, doe je werk, voer het beleid van de raad uit, en schuif niet de heikele keuzes naar de verkeerde bordjes.

Met een stadsfiets de col op!

Vorige week waren manlief en ik een paar dagen in de Provence. Met een stadsfiets ben ik zowaar de eerste col in mijn leven opgeklommen (zie foto op de top)! En dat op de dag dat Lance Armstrong en Contador de Mont Ventoux bedwongen.

Contador gaf snel daarna acte de présence tijdens de Profronde in Heerlen. Goed gedaan van die Heerlenaren! Ben benieuwd welke toppers de Ridderronde in Maastricht komen verrijken :-)

Het dorpje waar wij naar toe fietsten heet Les- Baux-des-Provences. In raadsdebatten heb ik wel eens gewaarschuwd dat Maastricht niet op Venetië moet gaan lijken: alleen maar toeristen en geen bewoners meer. Dat geldt nog meer voor Les Baux... Een prachtig middeleeuws dorp dat verbouwd is tot openluchtmuseum, met alleen maar toeristen, restaurants, terrassen en geen enkele authenticiteit meer. 's Avonds en 's nachts moet het er akelig stil zijn. Een waar schrikbeeld, dat mij nog meer sterkt in de koers die ik voorsta voor Maastricht: zorg dat je de stad aantrekkelijk houdt voor eigen bewoners. En hoe we dat moeten doen, daar heb ik al veel over geschreven: consequent de balans zoeken en vasthouden tussen leefbaarheid en ondernemersvrijheid, bij evenementen, bij horeca, en bij alle andere dossiers die gaan over de toekomst van het centrum.

Dan kan ik (en met mij tienduizenden andere inwoners) fijn op de stadsfiets door sjoen Mestreech rijden en genieten van dat prachtige, lege Vrijthof waar een paar kinderen voetballen of fietsen en talloze mensen genieten van een drankje op de mooie terrassen eromheen. Dan hoef je als bewoner niet meer op vakantie, toch?