Geer kint miech trouveren in 't haangkarpèt

Zondag eind van de middag terug van een heerlijke vakantie in bella Italia - steden, cultuur, zon, zee, strand, bergen...la dolce vita in optima forma. Zie hier een paar impressies. Meer foto's op m'n facebook-pagina.

En wat is er leuker dan de aankomst in Mestreech vieren met een kort bezoekje aan de laatste avond van het Preuvenemint, volgens velen het beste culinaire evenement van Nederland? Weer eens een mooi jurkje aan, even bijkletsen met vriendinnen, complimenten incasseren over je fijne vakantiekleurtje en ondertussen een hapje eten en een lekker glaasje wijn drinken bij Vojacek. Lopend door de Kapoenstraat, op weg naar het Vrijthof, kom ik alleen maar zatte mensen tegen. Niet een beetje aangeschoten, maar werkelijk totaal van de wereld. Een dame in chique avondtoilet staat te braken met haar pumps in de hand. Even later breekt bij de stand van Beluga een vechtpartij uit, zo eentje met kapotgeslagen bierglazen, u weet wel. "Alleen maar nette mensen", die vaak heel wat te klagen hebben over evenementen die niet als typisch Maastrichts beschouwd worden.

En het kan nog erger... gisteren hoorde ik het verhaal van een kennis die donderdagnacht terug van het Preuvenemint naar huis over de Hoge Brug liep. Daar zag hij een paar mannen een hond in elkaar trappen en hij liet weten dat geen goed idee te vinden. Dat had hij beter niet kunnen doen... hij werd door de heren beetgepakt en van de brug af de Maas ingedonderd. Wat een afschuwelijke daad! Nu maar hopen dat de politie het serieus neemt en alles op alles zet om de daders te vinden. Hij heeft het overleefd, maar dat lag meer aan de kalme Maas en zijn zwemkunsten, dan aan het voornemen van het tuig om een einde te maken aan een hen onwelgevallig debat.

Zolang dit soort uitwassen voorkomen bij 'keurige' evenementen als het Preuvenemint, wil ik niemand meer horen klagen over evenementen die weliswaar niet Maastrichts in de klassieke zin van het woord zijn, maar wel heel veel nieuwe Maastrichtenaren aanspreken!

En wat valt nog meer op bij terugkomst na drie weken Italie?

Dat je op dinsdag lekker in het zonnetje zit te lezen en opeens bedenkt dat er nog boodschappen gedaan moeten worden. Maar o jee, het is tien over zes... en dan is in Maastricht alleen de supermarkt nog open. Dus geen lekker vers visje van de visboer met groenten van de groenteboer... Da's echt weer even wennen, want in Italie kan je overal en altijd tot zeker 21 uur 's avonds terecht bij groenteboer, slager, apotheek en natuurlijk ook de supermarkt. In Ótranto bij de di-per-di zelfs 7 dagen in de week, van 8 uur 's morgens tot 22 uur 's avonds. Kijk, dat is nog eens ondernemerschap! En niet van staatswege verhinderd...ook in Maastricht mag elke winkel tot 22.00 uur open. Een tip voor speciaalzaken die hun klanten naar de grootgrutter zien weglopen: zorg ervoor dat ook Maastrichtenaren mét een baan je winkel kunnen bezoeken, en niet alleen toeristen of gepensioneerden. Een uurtje langer open, tot 19 uur bijvoorbeeld, zou al enorm helpen. Wij zijn toch zo 'Bourgondisch'? Waarom dan vrijwillig zo'n Calvinistische sluitingstijden hanteren?

En toch... het is ook weer heel fijn om terug te zijn, want: "Mestreech, de glitters en glans in 't zônleech" zingen wij met Neet Oet Lottum gevijven uit de i-Pod als wij na 3 weken vakantie op de late zondagavond over de Kennedybrug onze stad weer inrijden. "Geef toe, het is een prachtige stad", roept de oudste van 16 (en de ergste Mestreech-chauvinis van ons allemaal, hij ziet er een sport in om van elk Nederlands woord een echte Maastrichtse vertaling te bedenken, met als toppunt de mededeling op de camping in Zuid-Italië bij het begin van de siësta: 'Geer kint miech trouveren in 't haangkarpèt - jullie kunnen mij vinden in de hangmat')

Dus nog even genieten van een prachtige nazomer!

Belast de bonus - iedereen blij!

Zaterdag stond er een opiniestuk van Jort Kelder in NRC, 'kan het gezeur over andermans geld nou eindelijk eens ophouden?' . En als ' roeie vrouw' is dat natuurlijk vloeken in de kerk, maar hij heeft wel een punt! Kwaliteit heeft een prijs, en jaloezie maakt meer kapot dan je lief is...

De conclusie van Kelder gaat me wat ver ("Zwijg Volk! Het is nu aan de elite!" ...), maar ook ik erger me al geruime tijd aan al die eindeloze discussies over bonussen, zogenaamd te hoge betalingen aan interim-managers (zoals onlangs ook hier in Maastricht over de interim-zwembadmanager), declaraties van zonnebrillen en topsalarissen in het bedrijfsleven. Dat de meeste bankiers hun bonussen niet verdiend hebben, daar zijn we het allemaal inmiddels wel over eens. Maar dat mensen die gewoon goed werk leveren een beetje behoorlijk betaald krijgen, dat lijkt mij de normaalste zaak van de wereld. En dat consequent afspiegelen als 'graaierij', zoals inmiddels in Nederland bon ton is, getuigt niet van visie maar van jaloezie. Gek hè dat topmanagers niet meer het openbaar bestuur in willen? Balkenende-norm, prima, maar misschien betalen we de premier wel veel te weinig.

Enfin, laten we onze energie steken in de dingen die er echt toe doen, namelijk ervoor zorgen dat iedereen in Nederland kansen krijgt en kan nemen - kansen op goed onderwijs, kansen op een behoorlijke baan (met bijbehorend salaris!), kansen, kortom, op een welvarend en gelukkig leven. Een leven waarin de overheid ervoor zorgt dat een aantal elementaire zaken op orde zijn en mensen in staat worden gesteld zich te ontwikkelen - en dat doen we dan door al die 'veelverdieners' belasting te laten betalen. Zodat iedereen baat heeft bij de elite! Dat was toch ooit het sociaal-democratisch ideaal? Daar is geld voor nodig - waarom dan geen extra bonusbelasting? Dus niet meer zeuren over het feit dat iemand een ton extra krijgt, maar dat gewoon belasten met 70%. Ontvanger blij, staat blij, burger blij, iedereen blij.

Een van mijn eerdere blogs heeft als titel 'Tijd voor hoop in plaats van angst' - het is ook tijd voor hoop in plaats van jaloezie!

En oh ja, dat artikel van Kelder in NRC las ik tijdens een fijn weekendje Heuvelland op zondagochtend bij een riant ontbijt door manlief bijeen gekocht en bereid. Want in Valkenburg mogen de supermarkten wel gewoon open op zondag...

Walmend verkeer en razende racefietsen

John Hoofs heeft natuurlijk gelijk: het verkeer in Maastricht is vaak het Mysterie Circus Maastricht. Nee, van mij geen klaagverhaal over doseerlichten. Als meer verkeer de stad in wil, dan de stad aankan, komt het verkeer vast te zitten. En dan kun je er maar beter voor kiezen om het te laten vastlopen op plekken waar het minder kwaad kan dan elders, zodat cruciale knooppunten als het Tongerseplein vrij en veilig blijven. Maar wat John Hoofs met het Mysterie bedoelt, zijn de totaal onlogische ingrepen die soms worden gedaan. Zoals voor de ingang van een bomvolle parkeergarage verkeersbegeleiders zetten die melden dat de parkeergarage vol is. Ja, hè, hè, dat zien we zelf ook wel. Het advies dat de mensen krijgen is al net zo verrassend: “Rij naar de dichtstbijzijnde parkeerplaats op de Cabergerweg”. Dan moeten we niet raar opkijken dat het verkeer vastloopt, de lucht vervuilt, het sjagrijn toeneemt. Zet die verkeersbegeleiders hoger op: bij de Kommel, of nog hoger, bij de kruising Hertogsingel / Calvariestraat.
Als de Vrijthofgarage vol is mogen alleen mensen die aantoonbaar iets te zoeken hebben in het centrum (wonen, leveren) de Calvariestraat nog in. Is toch niet zo ingewikkeld?

En inderdaad, John Hoofs heeft gelijk, wat doen die verschrikkelijke gele kwalmbus en die afschuwelijk stinkende rode dubbeldekker in een stad die prat gaat op aardgas- en electrische toeristentrammetjes? Dat is toch absurd? Wel eens geprobeerd de Tongersestraat op te fietsen achter die zwarte-rookwolken-spuwende dubbeldekker? Je komt met een bonkende hoofdpijn, naar adem snakkend aan op het Tongerseplein. Je kunt ze de stad niet uit bonjouren, zolang we geen ‘Umweltstickers' hebben als in Berlijn, maar we hoeven ze toch ook niet te faciliteren met haltes en vergunningen? Dus ontmoedigen, die stinkbussen. Is toch niet zo ingewikkeld?

Als ik als raadslid al niet begrijp hoe een overheid soms tot zijn mysterieuze afwegingen komt (ja, ik kan schriftelijke vragen gaan stellen, maar dat leidt weer tot heel veel uren ambtenareninzet en showprocessen), hoe kan een burger dat nog volgen? Hoe kun je als overheid met gezag vragen van burgers om op het milieu te letten, terwijl je de stad blijft openstellen voor de meest smerige voertuigen die alleen maar voor het vertier dienen? Soms snap ik wel waar die beruchte kloof vandaan komt. Is ook niet zo ingewikkeld

O ja, de Ridderronde gister: leuk zo'n gezellige borrelavond die de zomer breekt (als ik niet moe was geweest van een rondreisje NL voor DSM, was ik graag met vriendin K. een pilsje gaan drinken - ondanks dat de bijbehorende muziek niet echt 'mijn ding' was) ....en volstrekt milieuvriendelijk...maar moet dat nu met overheidsgeld worden gesubsidieerd? Toen het CDA dit opperde en de wethouder meteen toehapte, hadden we natuurlijk een raadsmeerderheid kunnen smeden van PvdA, GroenLinks, D66 om deze oneigenlijke subsidie tegen te houden. Is ook helemaal niet zo ingewikkeld. Dat hebben we echter niet gedaan, en daarmee het recht van spreken verspeeld. Soms is politiek best ingewikkeld.

Met een stadsfiets de col op!

Vorige week waren manlief en ik een paar dagen in de Provence. Met een stadsfiets ben ik zowaar de eerste col in mijn leven opgeklommen (zie foto op de top)! En dat op de dag dat Lance Armstrong en Contador de Mont Ventoux bedwongen.

Contador gaf snel daarna acte de présence tijdens de Profronde in Heerlen. Goed gedaan van die Heerlenaren! Ben benieuwd welke toppers de Ridderronde in Maastricht komen verrijken :-)

Het dorpje waar wij naar toe fietsten heet Les- Baux-des-Provences. In raadsdebatten heb ik wel eens gewaarschuwd dat Maastricht niet op Venetië moet gaan lijken: alleen maar toeristen en geen bewoners meer. Dat geldt nog meer voor Les Baux... Een prachtig middeleeuws dorp dat verbouwd is tot openluchtmuseum, met alleen maar toeristen, restaurants, terrassen en geen enkele authenticiteit meer. 's Avonds en 's nachts moet het er akelig stil zijn. Een waar schrikbeeld, dat mij nog meer sterkt in de koers die ik voorsta voor Maastricht: zorg dat je de stad aantrekkelijk houdt voor eigen bewoners. En hoe we dat moeten doen, daar heb ik al veel over geschreven: consequent de balans zoeken en vasthouden tussen leefbaarheid en ondernemersvrijheid, bij evenementen, bij horeca, en bij alle andere dossiers die gaan over de toekomst van het centrum.

Dan kan ik (en met mij tienduizenden andere inwoners) fijn op de stadsfiets door sjoen Mestreech rijden en genieten van dat prachtige, lege Vrijthof waar een paar kinderen voetballen of fietsen en talloze mensen genieten van een drankje op de mooie terrassen eromheen. Dan hoef je als bewoner niet meer op vakantie, toch?

Overheid en markt - wie bemoeit zich nou met wie?

Wat lees ik nou, Simona Maassen en Jan Hoen? We willen geen overheidsbemoeienis met een evenement als deze het gevolg is van een succesvol ondernemersinitiatief? En als de reputatie en de leefbaarheid van de stad in het geding zijn, mag de overheid zich er dus ook niet mee bemoeien? Maar elk succesvol ondernemersinitiatief dat winkel heet en op zondag open wil, krijgt onmiddellijk de VVD en de CVP op z’n dak, want dat verstoort de zondagsrust.

Afgelopen zondag werd de Maastrichtse zondagsrust in ieder geval ernstig verstoord. Na een fijne fietstocht door het Heuvelland werd ik in Meerssen met een parade van schutterijen onverwacht op een Limburgse culturele traditie getrakteerd – nu weet ik ook wat Bielemennekes zijn! En toen terug naar Maastricht – bij het naderen van de Maas schalde het mij al treurig tegemoet: de zoveelste verzonnen traditie waarbij op een verloren plek een podium met megaboxen wordt neergezet en iemand carnavalsliedjes in een microfoon staat te blèren. Het aantal bezoekers is op een hand te tellen en flink aangeschoten. De gehoopte, grote bezoekersstroom loopt met een wijde boog om het podium heen, verbijsterd door de foute film waarin ze terecht zijn gekomen en geteisterd door de niet te verdragen herrie. Tegelijk is het in de Grote Staat veel drukker met flanerende mensen, terwijl de winkels toch allemaal potdicht zijn – van overheidswege gesloten vanwege de zondagsrust.

Zo zie je maar weer, ongebreidelde ruimte voor ondernemersinitiatieven bij evenementen en horeca kan de zondagsrust en leefbaarheid enorm verknallen. Dat geldt ook voor ongebreideld winkelen. Dus gaat het in alle gevallen om de balans tussen leefbaarheid (inclusief zondagsrust) enerzijds en ruimte voor ondernemerschap anderzijds. Die balans is essentieel voor de reputatie en de lange termijn economische weerbaarheid van Maastricht. Die balans bewaken is bij uitstek een overheidstaak.

En juist vanwege die balans zeggen de PvdA en haar wethouder Jacobs ja tegen Winterland, maar wel korter en van een betere kwaliteit (zie ook eerdere blogs en krantenartikelen over dit onderwerp). Dat Winterland die boodschap niet leuk vindt en in het openbaar kritiek levert op de wethouder, is hun goed recht, maar wil nog niet zeggen dat daarmee de wethouder van het dossier af moet omdat de verhoudingen zijn verstoord. Dat is de wereld op z’n kop.

Als een wethouder optreedt of een mening geeft en degene die het betreft bevalt de boodschap niet, dan kun je kennelijk stellen: “Ik vind jouw boodschap vervelend en nu vind ik jou vervelend en dan hebben we nu ruzie en dus een verstoorde verhouding en nu wil ik dus een nieuwe wethouder.”. En dat ook nog met steun van de VVD en de CVP.

Waar de overheid zich dan wel mee moet bemoeien? Wat mij betreft in ieder geval met het behouden van de stad voor haar eigen inwoners. Want u weet: van elk gezin dat het centrum verlaat, moeten de bestedingen gecompenseerd worden door 500 nieuwe dagjesmensen. Dat voorkómen, dat is pas economisch beleid. En nog sociaal ook.

Sphinx en Maastricht

Gisteravond extra raadscommissievergadering over de Sphinx. Want, na 175 jaar, dreigt de Sphinx uit Maastricht te verdwijnen. En dat is een grote schok, natuurlijk vooral voor al die medewerkers die na jaren trouwe dienst hun baan dreigen te verliezen. Op zo'n moment voel ik me als gemeenteraadslid erg machteloos. Want wat kun je doen? Tijdens de vergadering bleek dat het algemeen gevoel te zijn.

Josje Godwin, mijn fractiegenote, hield een prachtig emotioneel betoog, onder andere over de grote betekenis die Sphinx altijd heeft gehad in Maastricht. Iedere Maastrichtenaar heeft wel iemand in zijn/haar familie- of vriendenkring die bij de Sphinx werkt of gewerkt heeft. Een jarenlange historie en een jarenlange emotionele band, dus. Vergelijkbaar met wat ik bij DSM dagelijks meemaak: de Westelijke en Oostelijke mijnstreek en hun inwoners zijn tot in het diepst van hun haarvaten verbonden met DSM - ook na jarenlange transformaties en veranderingen in de bedrijfsstrategie.

Het kan dus wel: je bedrijf aanpassen aan de eisen van de tijd, zonder de band met de bakermat te verliezen. Laten we er met z'n allen voor knokken dat dat ook bij de Sphinx gaat lukken. En misschien moeten we dan wel denken aan een regionale oplossing - zoals het Geleense DSM nu nauw samenwerkt met de Maastricht University, kan het Maastrichtse Sphinx misschien wel verder groeien op of met het Geleense Chemelot of het Heerlense Avantis: Maastricht als bakermat houdt natuurlijk niet op bij de stadsgrenzen!

Luister hier naar het interview met Josje op L1 radio.

Rieu van harte welkom op het Vrijthof

De concerten van André Rieu waren opnieuw een groot succes. En Rieu wil dus vanaf volgend jaar twee weekeinden op het Vrijthof spelen. In de tussenliggende midweek kan het podium gebruikt worden voor een zomerfestival. Uitstekend idee. Je kunt ervan houden of niet, maar Rieu is kwaliteit en zet Maastricht wereldwijd in de etalage. En het spreekt ook nog eens mensen van allerlei pluimage aan. Dus past Rieu binnen de kaders van het evenementenbeleid prima op het Vrijthof. Zeker met een zomerfestival erbij.

De regels hoeven hier niet voor aangepast te worden. Eén van de kaders van het evenementenbeleid is dat er per evenementenplein in het Centrum maximaal 50 dagen netto (dus zonder op- en afbouw) evenementen mogen plaatsvinden. Daar heeft de gemeenteraad voor gekozen om meer spreiding en minder overlast te bewerkstelligen.

Het College van B&W heeft binnen die kaders alle vrijheid om het beleid uit te voeren. Tellen we de evenementen op waarvan het College op voorhand heeft gezegd dat ze op het Vrijthof horen, dan komen we nu op 35 dagen (28 dagen Winterland, 4 dagen Preuvenemint, 2 dagen Jeu de Boules en de 11de van de 11de). Negen dagen Rieu / Zomerfestival maakt dan een totaal van 44 dagen. Zijn er dus nog altijd 6 dagen over waar het College invulling aan kan geven. Bijvoorbeeld door vernieuwende evenementen in het kader van Maastricht Culturele Hoofdstad daar de ruimte te geven. Maar het college kan ook kiezen voor de Servaaskermis.

En…Maastricht kent nog heel veel andere mooie pleinen waar vernieuwende evenementen een plek kunnen vinden. En die pleinen komen bij lange na nog niet aan de 50-dagen norm.

De wethouder hoeft voor Rieu dus helemaal niet terug naar de gemeenteraad, zoals zijn woordvoerder in De Limburger zegt. De wethouder kan binnen de huidige kaders Rieu met open armen ontvangen!

En volgend jaar ga ik dan graag met B. (de 13 jarige dochter van manlief die helemaal weg is van Rieu "omdat het zo goed bij Maastricht past") en mijn vader, die al jarenlang Rieu-fan is, naar het Vrijthof.