Zorgpremie zet solidariteit onnodig onder druk

Solidariteit is een groot goed en het nieuwe regeerakkoord getuigt daarvan. De PvdA mag blij zijn dat de rode lijn letterlijk en figuurlijk ferm zichtbaar is. Op één punt dreigt het akkoord echter zijn doel te missen: de inkomensafhankelijke zorgpremies. Als iemand die zes maal bijstand verdient, 24 maal zoveel premie moet gaan betalen – en tegelijk ziet dat de run op de zorg niet verminderd wordt – dan zet het regeerakkoord de solidariteit tussen bevolkingsgroepen onnodig onder druk. Een rechtvaardig gevoel van solidariteit berust altijd drie principes: 1. de sterkste schouders dragen de zwaarste lasten; 2. solidariteit komt van twee kanten: ook de minder bedeelde groepen dragen een verantwoordelijkheid voor zelfontplooiing: qua ontwikkeling én gezondheid; 3. en de overheid betuigt zich een goed rentmeester over de opgebouwde waarden van de solidaire samenleving. Het eerste principe staat buiten kijf. Het tweede betekent: zorg zoveel mogelijk voor je eigen gezondheid en spreek de samenleving pas aan als het echt nodig is. Het derde betekent: overheid, ontwikkel een visie op fundamentele hervormingen in de zorg. Eigen verantwoordelijkheid en visie, dat is wat de zorgparagraaf van dit regeerakkoord ontbeert. Dit stelsel zorgt ervoor dat er geen enkele relatie meer bestaat tussen gebruik van de zorg en betalen voor de zorg. Daarnaast haalt het elke prikkel uit het belonen van een gezonde leefstijl waardoor de run op zorg verminderd kan worden. Het draagt niet bij aan het afremmen van de massale run op huisarts en ziekenhuis. Het gevoel van rechtvaardigheid – dat altijd de basis is onder solidariteit – valt hierdoor weg. Door dit regeerakkoord zullen de zorgkosten gaan exploderen, waarbij ook nog het maatschappelijke draagvlak – het beroep op solidariteit – voor dit systeem wankelt. Voor Maastricht is er nog een extra opgave, omdat ongezond leven in onze regio een extra groot probleem is. De PvdA Maastricht zal vandaag tijdens het congres daarom een motie indienen die oproept de solidariteit niet onnodig onder druk te zetten door een disproportionele lastenverzwaring,en dit te financieren door zowel bezuiniging(sterkste schouders, zwaarste lasten)als hervorming (waarbij ook een gedragsverandering van de zorggebruikers wordt gevraagd). In mijn ogen zouden onderdelen van zo’n echt sociaal en hervormend zorgplan de volgende kunnen zijn: • De allerlaagste inkomens worden geheel vrijgesteld van zorgpremie; daarboven heeft iedereen dezelfde nominale premie; • Ziek worden is vervelend, en het kost ook nog geld. Dat principe leidt tot een eigen risico dat voor hoge inkomens best hoog mag zijn, hoger dan in dit regeerakkoord. En dus veel sterker inkomensafhankelijk. Bijvoorbeeld 10% van het inkomen. Ook voor miljonairs.Immers: als je ziek wordt, en je kunt het betalen, dan vormt geld de minste pijn.Daarmee geef je ook invulling aan het basisidee achter een verzekering: die spreek je pas aan als het moet; • Het verlaagde BTW-tarief van 6% is ooit bedoeld om de primaire levensbehoeften betaalbaar te houden. Definieer als primaire levensbehoefte: die producten die volgens het Voedingscentrum tot de ‘Schijf van Vijf’ worden gerekend. Dus niet: snacks, chips, cola, fastfood, alcohol en andere -bij overmaat- ziekmakende producten. Die kunnen terug naar 21%, waarmee gezond leven wordt gestimuleerd, en de run op zorg verminderd.

MVV - of hoe leuk politiek kan zijn

Wie mij twee maanden geleden gezegd zou hebben dat ik nog eens met veel plezier bezig zou zijn met de toekomst van betaald voetbal in Maastricht zou ik voor gek verklaard hebben. Ik kijk alleen naar voetbal bij WK’s en EK’s en ik vind dat gemeenschapsgeld niet in de bodemloze putten van niet goed bestuurde betaald voetbal-organisaties gestort mag worden.

Dus stond ik erg sceptisch tegenover het voorstel van het Maastrichtse college om MVV de achtergestelde lening kwijt te schelden en stadion de Geusselt te kopen. Dan kun je als raadslid een paar wegen bewandelen: tegen zijn en blijven of je verdiepen in een dossier en op basis van argumenten en een toekomstvisie voor de stad kijken hoe je een resultaat kunt neerzetten dat uiteindelijk het beste voor stad en regio is. Ik heb voor het laatste gekozen en ben samen met collega Josje Godwin de boer op gegaan. Vele gesprekken en discussies volgden: gesprekken met de fractie, collega-raadsleden, geïnteresseerde Maastrichtenaren, wethouders en vooral met de initiatiefnemers van het nieuwe MVV: de Maatschappelijke Voetbal Vereniging Maastricht.

Stap voor stap hebben we ons verdiept in de voor- en nadelen en de gevolgen van het wel of niet aankopen van het stadion. Met steeds één doel voor ogen: waar heeft de stad uiteindelijk het meeste aan. Want welk besluit we ook zouden nemen, voorop staat dat je het moet kunnen uitleggen, niet alleen aan collega’s en de pers, maar vooral aan al die Maastrichtenaren die van ons mogen verwachten dat we niet alleen naar ze luisteren, maar vooral ook verantwoording afleggen over de besluiten die we nemen.

Tijdens al die gesprekken ben ik er achter gekomen dat voetbal niet alleen voor heel veel mensen amusement biedt, maar ook kansen geeft om meer sociale samenhang en creatieve energie tot stand te brengen. En eerlijk gezegd werd ik steeds enthousiaster vanwege het enthousiasme van de initiatiefgroep MVV Maastricht.

Maar dat nieuwe MVV moet dan ook wel écht tot bloei komen, en daarom moet dat ook in de besluitvorming verankerd zijn. Dus hebben we die voorwaardes in het raadsvoorstel laten opnemen en dienen we nog een extra motie in tijdens de raad vanavond.

Via persberichten hebben we ons denkproces transparant gemaakt: van voorwaardes stellen tot voorwaardes verwezenlijken. Zodat iedereen weet hoe de PvdA werkt en ons daar ook op kan bevragen. Zó is politiek leuk: weten wat je wilt realiseren, bezig zijn met de inhoud, een duidelijk proces volgen en uiteindelijk ook nog resultaten boeken. Wat mij betreft gaan we daar de komende vier jaar gewoon mee door.

Klik hier voor het persbericht van de PvdA over MVV.

Verkiezingskoorts

Afgelopen dinsdag de laatste inhoudelijke raadsvergadering van deze gemeenteraad. Waarin we nog twee belangrijke besluiten namen: het wijkontwikkelingsplan Maastricht Noord-Oost werd vastgesteld en we gingen akkoord met de intentie om op de Francois de Veijestraat een 5 sterren Hilton hotel te laten verschijnen.

Maar vooral was het een volle campagneweek: mijn eigen verkiezingsavond in mijn eigen buurtcafé Café De Pieter (zie vorig blog) en het TV-debat waar ik mocht optreden samen Victor Reinier, Gerard van Rens en Guy van Grinsven. Daarnaast de lijstrekkerdebatten, en vooral veel de straat op met rozen. Geweldige ondersteuning daarbij van Jan Jeurissen en Henk van der Voort, die de stad hebben volgeplakt met mijn posters, Rens Knegt, Wim, Charles en Bibi, Marie-José en Laetus, en vele vele anderen. De reacties zijn voor zeker 80% positief en dat biedt goede hoop. Vandaag nog het lijsttrekkersdebat (12 uur in Ipanema), morgenavond leid ik het drugsdebat (19.30 uur in De Bonbonnière) en dinsdag flyeren, flyeren, flyeren.

En woensdag 3 maart is het dan zover.

Wil je mijn campagne volgen? Word vriend op Facebook.

Balans in de Binnenstad (2)

Het was een mooie avond, gisteren in De Pieter. Erg leuk om ouderwets campagne te voeren in een rokerig buurtcafé. In mijn speech heb ik een aantal thema's behandeld, die ook regelmatig in dit weblog terugkomen: de kracht van solidariteit en 'de boel bij mekaar houden', het grote belang van échte regionale samenwerking in Zuid-Limburg, de belangrijke rol die regelmatige, eenvoudige, goedkope en gemakkelijke OV-verbindingen daarbij speelt en natuurlijk de grote kracht van Maastricht: de stad zelf. Om af te sluiten met mijn grote passie in de gemeenteraad: knokken voor een binnenstad om IN te leven en niet alleen om VAN te leven. En daarna werd er serieus én gezellig nagepraat. Wat mij betreft zeker voor herhaling vatbaar, zo'n avond!

Een korte impressie staat inmiddels op YouTube

Balans in de Binnenstad

Na bijna vier jaar raadslidmaatschap is het belangrijk de balans op te maken. Wat is er bereikt en hoe gaan we verder?



Uit mijn verkiezingsfolder:

"Nelleke Barning heeft met haar collega's in de PvdA-fractie cruciale zaken bereikt voor de centrumbewoners van Maastricht:

. Een halt aan de ongebreidelde uitbreiding van horeca in het centrum

. De 50-dagennorm voor evenementpleinen zoals het Vrijthof, waardoor de overlast wordt gespreid

. Kwaliteitsregels voor evenementen, zodat ze de goede naam van Maastricht niet aantasten, maar versterken

. Een balans tussen koopzondagen en leefbaarheid voor binnenstadsbewoners

Jarenlang werd over het centrum alleen in economische termen gepraat. Met Nelleke Barning hebben de binnenstadsbewoners weer een echte volksvertegenwoordiger in de raad, die hun buurt weer terug op de agenda heeft gebracht als een omgeving om IN te leven en niet alleen om VAN te leven. Want een leefbaar centrum is de beste investering voor Maastricht, nu en in de toekomst."

En over die toekomst praat ik op maandagavond 22 februari, 19.30 uur, bij Cafe de Pieter, Pieterstraat, Maastricht. Iedereen is van harte welkom!


Reacties zijn welkom, mits het ook echte reacties zijn, dus geen nieuwe betogen waarvoor je beter een eigen blog kunt beginnen. Bedreigende en kwetsende bijdragen worden verwijderd.

Campagnetijd is aangebroken

Nog precies een maand en dan zijn ze er echt, de gemeenteraadsverkiezingen. En dat betekent volop aan de bak voor de campagne. We canvassen, flyeren, twitteren en facebooken erop los. En vandaag worden de spotjes voor TV Maastricht opgenomen.

Gisteren sprak ik iemand die zei deze keer maar op iemand anders op de PvdA-lijst te stemmen, “want jij komt er sowieso wel in met je vierde plek”. Helaas, helaas, was dat maar waar. Een ingewikkeld systeem van voorkeursstemmen maakt dat ik toch zo’n 500 stemmen nodig heb om gekozen te worden. Heb ik er minder, dan loop ik een heel groot risico om – ondanks die mooie vierde plek op de lijst – er uit te liggen.

Dus:
- kies je voor een binnenstad om IN te leven en niet om VAN te leven
- kies je voor een raadslid dat een halt heeft toegeroepen aan ongebreidelde uitbreiding van horeca en evenementen
- kies je voor een raadslid dat succesvol was en wil blijven in het stoppen van de verpretparking van Maastricht

Stem Nel, dan kom je er wel!

(Bah, slogans, daar ben ik dus helemaal niet goed in. Weet je wat: ik loof een Bloodweurs van Slager Fransen uit / Vloaj van Bakker Souren – naar keuze –voor degene die een mooie slogan weet voor 500 voorkeursstemmen. Nee, Paul, ‘Dit is je laatste warning, stem nu Nelleke Barning’ en ‘Maastricht zonder Nelleke Barning is als de aarde zonder global warming’ zijn buiten mededinging wegens teveel Engels.)

De bus als metro

Onlangs was ik in Tilburg, waar kunstenaars een interessant experiment hebben gedaan: op een aantal plekken in de stad staat een metrokaart en hoor je door een rooster metrogeluiden. Je kunt je de vertwijfelde blik van toeristen voorstellen: want waar is die metro? Nergens dus...

Dezelfde soort vertwijfeling zie ik vaak bij bewoners en bezoekers van Maastricht: overal rijden bussen, overal zijn bushaltes, maar waar gaan ze heen? En vooral: hoe kom ik makkelijk waar ik zijn moet? De hoeveelheid openbaar vervoer is niet het probleem, maar de toegankelijkheid ervan. En dat is volgens mij redelijk eenvoudig op te lossen met de metro als inspiratiebron.

NS, Veolia, DB, NMBS, Tec, Euregiobahn, De Lijn. Zeven OV-aanbieders in Zuid-Limburg, een gebied van nog geen 25 bij 25 kilometer. Als je al deze OV-aanbieders in Zuid-Limburg ‘over elkaar heen’ legt, durf ik te wedden dat je tot een fantastische dekking komt. Er is alleen geen touw aan vast te knopen qua dienstregelingen, betalingssystemen, tarieven, enz.

Want wat is het geheim van de metro: herkenbaarheid, regelmaat en goede aansluitingen. Of je nu in Parijs, Berlijn, Londen, New York, Shanghai of Amsterdam bent, het systeem werkt overal vrijwel hetzelfde. Een goed leesbare kaart, waarop je precies ziet waar je op welke lijn moet overstappen om bij je bestemming te komen, en dan zeker weten dat je minimaal elke 10 minuten in kunt stappen.

Dus zou de provincie voor twee dingen moeten zorgen: eerst alle OV-aanbieders ertoe bewegen dat ze in Zuid-Limburg één systeem van voorlichting en ticketing hanteren en vervolgens kijken waar nog gaten zitten die we moeten opvullen. Zo moet er tussen de 3 steden iedere 10 minuten een trein/lightrail rijden. Een cirkellijn in Zuid-Limburg dus. Met Sittard als uitvalsbasis naar de Randstad, Maastricht als opstap naar Luik, Brussel, Parijs en London, en Heerlen als uitvalsbasis naar Aken, Keulen, Frankfurt, Berlijn.

De cirkellijn stopt op alle tussengelegen stations, van waaruit elk half uur bussen vertrekken die de kernen zonder treinverbinding ontsluiten. In de steden geldt voor elke buurt een 10-minutenverbinding met een halte op de cirkellijn. 1 bushalte op max. 500 meter van iedere woning is een prima voorziening, nu is het vaak meer – maar met lagere frequenties. Dus dat ruilen we tegen elkaar uit.

Iedere aanbieder mag zijn eigen ticketing hanteren, maar naast al deze ingewikkelde – met name voor buitenlanders onbegrijpelijke OV-chip- en strippensystemen geldt in heel Zuid-Limburg het Uro-kaartje: 1 Euro voor 1 uur onbeperkt reizen in de regio.

Vorige week beloofden PvdA-bestuurders uit Heerlen, Sittard en Maastricht om binnen 100 dagen na de verkiezingen met zo’n verbindingsplan te komen. In de strijd tegen milieuvervuilingen, opstoppingen, maar vooral óók om het aanbod van de steden en het Heuvelland voor een groot publiek met elkaar te verbinden. Chapeau. De provincie zegde de ondersteuning toe. Perfect. Ik ben er heilig van overtuigd dat als je de boel weet te verbinden, die samenwerking vanzelf volgt.

En met de bus als metro lossen we ook een groot deel van de bereikbaarheidsproblemen van de Maastrichtse binnenstad op: parkeren aan de rand van de stad en dan, eenvoudig en zonder vertwijfeling, goedkoop en makkelijk met de bus naar het centrum.

Afscheid van een burgemeester

Het was een moeilijke en emotionele week. Want het is geen sinecure om een besluit te moeten nemen over de positie van een hele goede en dus populaire burgemeester. In de Maastrichtse PvdA fractie hebben wij in de aanloop naar het raadsdebat geconstateerd dat burgemeester Leers door de kwestie van het Bulgaarse vakantiehuis zijn gezag als bestuurder kwijt is geraakt.

Voor ons was niet het BING-rapport zelf de aanleiding om het vertrouwen in de burgemeester op te zeggen. Hoewel Gerd Leers in deze kwestie vaak onhandig en onverstandig geopereerd heeft, is ook duidelijk geworden dat hij er – op zijn manier - alles aan heeft gedaan om de schijn van belangenverstrengeling te vermijden.

Wij vinden dat een stad bestuurd moet kunnen worden door mensen, die ook fouten mogen maken. In dit geval is er sprake van een burgemeester die toegeeft fouten gemaakt te hebben. Maar ook van een burgemeester die de lat op het gebied van bestuurlijke integriteit altijd bijzonder hoog heeft gelegd. Doordat juist deze burgemeester nu zelf fundamenteel en langdurig in opspraak is geraakt en dat zeer waarschijnlijk ook zou blijven, kwam daarmee zijn gezag ter discussie. Dat is een feitelijke constatering en geen politieke opvatting.

Tijdens het raadsdebat heeft de burgemeester op cruciale punten afstand genomen van het BING-rapport. De PvdA heeft daarom – net als de VVD, GroenLinks en de SP – geconcludeerd dat er een onwerkbare situatie zou ontstaan. Met name als de burgemeester in de toekomst anderen op hun integriteit zou moeten aanspreken. Deze zouden dan ook met een onafhankelijk onderzoek hun gedrag kunnen relativeren door te verwijzen naar de opstelling van de gemeenteraad in de kwestie van de burgemeester.

Een burgemeester die geen gezag meer heeft, en dat gezag ook niet meer kan terugverdienen, raakt een stad in zijn bestuurbaarheid. Het doet verschrikkelijk veel pijn om een burgemeester die zo veel voor de stad betekend heeft, te moeten laten gaan. Maar in het belang van Maastricht was er geen andere keuze.

De gemeenteraad van Maastricht heeft volgens de PvdA laten zien op welke wijze wij met bestuurlijke integriteit willen omgaan. Als een bestuurder niet schuldig, maar wel verantwoordelijk is, dient hij die verantwoordelijkheid ook te nemen. Ien Dales heeft ons daarvoor lang geleden het richtsnoer gegeven. De PvdA fractie heeft daarom waardering voor de wijze waarop Gerd Leers uiteindelijk zijn eigen conclusie heeft getrokken.

Die wijze was groots, zeldzaam in de Nederlandse politiek. Gerd Leers heeft daarmee de stad, onze raad, en zichzelf een grandioze eer bewezen en zal blijvend gezien worden als de man die heel veel voor de stad heeft betekend en op een hele sjieke manier afscheid heeft genomen. Daar ben ik hem zeer dankbaar voor.

Venetië begraven, Maastricht keert het tij

Uit de New York Times van 14 november j.l.:

Honderden Venetianen hebben zaterdag met gondels en andere boten door het beroemde Canal Grande gevaren om hun stad symbolisch te begraven. Met de actie wilden de inwoners aandacht vragen voor het teruglopen van het aantal inwoners van de stad, die door 18 miljoen toeristen per jaar naar het vasteland zijn verdreven. ,,Venetië is in gevaar'', zei Matteo Secchi, een van de initiatiefnemers van de actie. Volgens Matteo is 21 oktober 2009 een van de meest trieste dagen uit de geschiedenis van de stad. Het inwonertal van Venetie daalde op die dag tot onder de 60.000. In de jaren zestig had Venetië nog 120.000 inwoners.

Dit bericht van afgelopen weekend roept een beeld van herkenning op. 120.000 inwoners? 18 miljoen toeristen per jaar? Waar kennen we die getallen van?

Toch gaat het in Maastricht niet zover komen. Met de 50-dagen-norm die a.s. dinsdag in de APV verankerd wordt, bereikt deze raad een cruciaal keerpunt in het denken over de balans tussen bewoners en bezoekers. Na het toeroepen van een halt aan de ongebreidelde uitbreiding van horeca in het centrum wordt nu ook een halt toegeroepen aan de ongebreidelde verdisneysering van Maastricht.

Het is in beide gevallen de PvdA geweest die het initiatief heeft genomen voor deze cruciale beleidsstukken. Maar het is de grote meerderheid in de gemeenteraad die laat zien dat er breed draagvlak is voor het behoud van leefbaarheid in onze dierbare stad. En voor de bescherming van de goede reputatie van Maastricht, een ijzersterk imago dat de stad enorm veel heeft gebracht, maar de laatste tijd ook kwetsbaar is gebleken. Het is daarom ook goed dat deze APV-wijziging niet alleen evenementdagen telt, maar vooral de reputatiewerking van een evenement laat meewegen.

Of het historische besluiten zijn weten we pas over 25 jaar. Veel hangt af van de handhaving van deze regels. Want de druk zal groot zijn, en soms bijna niet te weerstaan, om toch dat ene evenement of toch die ene leuke horeca-ondernemer ruimte te geven waar het niet meer kan.

Dan komt het er op aan dat er een ferm stadsbestuur staat dat duidelijk maakt dat er ook op andere pleinen ruimte is. Dat er nog genoeg horecapanden leeg staan waar de innovatieve ondernemer zijn gang kan gaan. Een stadsbestuur dat ondernemers vervolgens helpt om te ondernemen, niet alleen maar op regels wijst, maar ook op kansen. Kansen die misschien net twee straten of pleinen verder liggen, maar wel bijdragen aan een gezonde spreiding van overlast en waarborgen voor bewoners van de stad.

Maximaal 50 evenementdagen op een plein. De kritiek is enorm geweest. De 50-dagennorm zou belangrijke evenementen als Kermis, Winterland en Preuvenemint de nek omdraaien. Onzin, we hebben vaak genoeg voorgerekend dat er ook bij een 50-dagennorm plek is voor bijvoorbeeld Winterland op het Vrijthof. Maar wat mij nog het meeste heeft verbaasd is dat de mensen die deze vrees uitten, hun eigen stad blijkbaar niet serieus nemen. Maastricht heeft toch veel meer prachtige pleinen dan alleen het Vrijthof? En zou een evenement kapot gaan als het bijvoorbeeld op de Markt, Plein 1992 of elders georganiseerd zou worden? Ik geloof er niks van.

Waar ik wel in geloof is dat de ongebreidelde groei van dagjesmensen en evenementen de leefbaarheid in de stad enorm onder druk zet. En dat het gebrek aan keuzes – alles moest kunnen – daaraan heeft bijgedragen. Dankzij de 50-dagen-norm wordt het stadsbestuur verplicht te kiezen, te spreiden en te regisseren. Geen keuze tussen OF bewoners OF bezoekers, maar een keuze voor bewoners én bezoekers, en het spreiden van de lasten en de lusten. De keuze voor die balans is de keuze die de PvdA altijd heeft voorgestaan en dinsdag tijdens de raadsvergadering, als die APV wordt vastgesteld, ook met verve zal verdedigen.

Heeft de PvdA de handwerker beledigd?

Geert Mak onthult dit weekend in NRC een interessante theorie: de PvdA heeft de cultuur van de ‘handwerkers’ dusdanig beledigd dat ze als vanzelf achter Wilders aan gaan lopen. Handwerkers zijn volgens Mak: de verplegers, de mensen in de bouw, maar ook de onderwijzers. Hun autonomie is afgepakt toen de marktwerking zijn intrede deed tijdens de kabinetten Kok. Plots kwamen de duurbetaalde interim managers de scholen binnen, de ziekenhuizen, de energiebedrijven, en niets was meer goed. Iedereen moest worden ‘afgerekend op resultaten’ behalve de interim managers zelf. Met als gevolg dat een dorpsschool wordt ‘afgerekend’ op zijn lage Cito-gemiddelde, en vervolgens ook nog publiekelijk wordt vernederd door de lijsten te publiceren, want o wat zijn we transparant. Terwijl deze school al decennia niets anders doet dan “de boel bij mekaar houden” door Merel en Sharon samen naar de eindstreep te sleuren in plaats van de minder begaafde kinderen naar aparte programma’s te sturen, om zo de school te zuiveren van Citoverlagende elementen.

De gesel van de outputmeting maakt meer kapot dan ons lief is. Daar heeft Mak een heel groot punt. In ons onderwijssysteem wordt een potentieel briljant stukadoortje (met lage Citoscores) eerst 12 jaar vernederd voordat hij aan zijn passie toekomt. Als hij er überhaupt nog aan toekomt en inmiddels niet gedeprimeerd en beroofd van zijn eigenwaarde door ons onderwijssysteem halverwege is weggelopen, voorzien van de barcode ‘vroegtijdig schoolverlater’. Wacht maar tot hij stemrecht heeft.

Het feit dat de cultuur van deze werkende klasse wordt verdrongen door marktwerking en interim managers leidt tot – dat is de theorie van Mak – schoppen. Moslims die we hun cultuur afpakken worden gevoelig voor extremisme, handwerkers kiezen voor Wilders – even geschematiseerd. De verhoging van de AOW-leeftijd zou het laatste duwtje zijn om de handwerker definitief uit de PvdA te jagen.

Wat in aanzet een interessant betoog is, verliest hier zijn proportie. De AOW hervorming heeft maar 1 oorzaak en dat is: het geld is op en de mensen worden te oud (= gebruiken te lang AOW). Dat heeft niets met een cultuurclash te maken. Wat wel zo is, is dat noodzakelijke ingrepen in ons maatschappelijk bestel, niet helder zijn uitgelegd en, inderdaad, vaak ook zijn doorgeschoten. Een vriendin van me zei het vorige week treffend: “Ik moet onder het mom van participatie uitleggen dat de billen van de oudjes voortaan gewassen worden door de 73-jarige voorzitter van de buurtvereniging. In plaats van een van overheidswege aangestelde, professionele, toegewijde thuishulp. Dat is toch walgelijk.”

Dat is ook walgelijk. Daarom is het ook van groot belang dat de PvdA dit onderwerp weer naar zich toe trekt. Nutsvoorzieningen horen niet thuis in de markt, maar bij de overheid. Onderwijs, energie, zorg, openbare werken worden niet beter van marktwerking. Zelfs niet eens goedkoper. Maar we kunnen daar best wat marktprincipes gebruiken. Meer flexibiliteit in beloning en arbeidsvoorwaarden bijvoorbeeld leiden absoluut tot meer kwaliteit en output, en óók tot een mensvriendelijker personeelsbeleid. Dat is mijn persoonlijke ervaring na 6 jaar ambtenaarschap en 9 jaar bedrijfsleven.

In Maastricht geeft de PvdA al drie jaar invulling aan de ‘ontmarkting’ van de zorg. Onze wethouder Jacques Costongs heeft een WMO-model (Wet Maatschappelijke Ondersteuning) ingevoerd dat alom wordt geprezen. En ja, dan komt altijd weer de betaalbaarheid onder druk te staan en dus moet dezelfde wethouder op zoek naar bezuinigingen zonder de Maastrichtse menselijke maat aan te tasten. Dat zijn de vaak zware klussen waar een bestuurspartij voor staat.

PvdA = D66 + solidariteit

Ho, ho, ho, dit is geen officieel partijstandpunt. Maar mijn persoonlijke motivatie om over te stappen van D66 naar de PvdA.

Vrijdagavond sprak ik in buurtcafé de P. met iemand die bij de vorige raadsverkiezingen op mij gestemd had. Nu vond hij dat heel moeilijk, want in de tussentijd is hij overgestapt naar D66. En om dan voor de gemeenteraad toch weer op de PvdA te stemmen?

Ook ik was ooit D66’er. Vooral vanwege de progressief-liberale sociaal-economische agenda en bestuurlijke vernieuwing. Tragisch dat juist die twee principes in het kabinet-Balkenende waar D66 aan mee deed verkwanseld werden. Nu heb ik opnieuw sympathie voor D66: Alexander Pechtold doet het goed, de partij straalt geen chagrijn, maar vrolijkheid en optimisme uit, en het valt met kracht Wilders aan.

Maar terugkeren? No way. Solidariteit hoort de basis te zijn onder alles, en daarin onderscheidt de PvdA zich wezenlijk van D66. Ik moest daar misschien ook even wat ouder voor worden om dat te zien. Juist in een wereld waar individualisme hoogtij viert, waar mensen eerst voor zichzelf en dan pas voor anderen gaan, waar het gemeenschapsgevoel virtueel wordt, waar de firma Haat & Nijd regeert - in zo’n wereld heeft de overheid, en dus de politiek, de plicht om bruggen te slaan, de plicht om welvaart eerlijk te delen, de plicht om ervoor te zorgen dat iedereen onderwijs krijgt, dat iedereen de kans heeft om te werken – kortom, de plicht om solidariteit als vertrekpunt te nemen voor welke economische ontwikkeling ook.

Obama weet het, Job Cohen weet het: eerst de boel bij mekaar houden, en dan groeien. Zonder solidariteit, zonder maatschappelijk fundament steunt een ogenschijnlijk economisch succes op drijfzand.

Het verwijt dat je de PvdA terecht kunt maken, is dat ze dat essentiële onderscheid niet altijd even helder weet te maken. Daarom, beste mede-sociaaldemocraten, allemaal de leuze in ons hoofd prenten: PvdA = D66 + solidariteit.

Maar solidariteit kost natuurlijk wel geld. Geld dat verdiend moet worden. En daarom voor de wiskundeliefhebbers nog een politieke rebus:

PvdA = SP + economie

En tot slot voor Jacques Monasch en Lilianne Ploumen: laten we in in ieder geval ophouden met Wilders te imiteren, want....

PvdA is in alles NIET PVV

Geert Wilders is now following you on Twitter...

Gisteravond Algemene Ledenvergadering van de PvdA Maastricht. Met een hele inspirerende presentatie van Marianne den Broeder over de digitale campagne die we de komende maanden gaan voeren (check Marianne043 of NellekeBarning op Twitter). Leuk om weer eens zo'n positieve stemming bij de PvdA te voelen. Want als wij er al niet meer in zouden geloven, wie dan wel?

En ik ben en blijf ervan overtuigd dat Nederland, dat Maastricht juist de PvdA nodig heeft om ons door de economische crisis heen te helpen en er daarna sterker en minstens even sociaal uit te komen. Al pratend over de campagnestrategie kregen we het over het onderzoek dat NRC Handelsblad gedaan heeft naar de motieven van Wilders-stemmers. Eén van de conclusies die mij het meest opviel was het feit dat ongeveer de helft van alle Nederlanders niet meer gelooft in solidariteit. Is eerlijk delen passé? Willen we niet meer dat de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen? Ieder voor zich en God voor ons allen?

De positieve kant van dat verhaal is dat de andere helft van de Nederlanders dus nog altijd wél gelooft in de kracht van solidariteit. Die willen wél zorgen voor die mensen die dat zelf niet kunnen. Die zijn wél bereid belasting te betalen om iedereen de kans te geven naar school te gaan en aan werk te komen. Die vinden wél dat we in Nederland niet los staan van de rest van de wereld, maar een verantwoordelijkheid hebben om onze welvaart te delen met hen die het minder hebben.

Vijftig procent van alle Nederlanders...dat is een hele grote groep potentiële PvdA-kiezers. Dat is een groep waarmee we perspectief kunnen bieden aan alle mensen die nu even genoeg hebben van solidariteit, die nu even geen hoop hebben, maar angst. Mensen die wij met z'n allen hoop kunnen bieden, hoop op een sterk en sociaal Nederland. Vertrouwen in de kracht van solidariteit. Wat mij betreft beginnen we vandaag met die boodschap met alle overtuiging en passie uit te dragen. Van mens tot mens, maar ook digitaal, via al die mooie 'nieuwe' media, zoals dit weblog.

Is het toeval dat ik precies op dat moment een bericht kreeg: Geert Wilders is now following you on Twitter...?

Overheid en markt - wie bemoeit zich nou met wie?

Wat lees ik nou, Simona Maassen en Jan Hoen? We willen geen overheidsbemoeienis met een evenement als deze het gevolg is van een succesvol ondernemersinitiatief? En als de reputatie en de leefbaarheid van de stad in het geding zijn, mag de overheid zich er dus ook niet mee bemoeien? Maar elk succesvol ondernemersinitiatief dat winkel heet en op zondag open wil, krijgt onmiddellijk de VVD en de CVP op z’n dak, want dat verstoort de zondagsrust.

Afgelopen zondag werd de Maastrichtse zondagsrust in ieder geval ernstig verstoord. Na een fijne fietstocht door het Heuvelland werd ik in Meerssen met een parade van schutterijen onverwacht op een Limburgse culturele traditie getrakteerd – nu weet ik ook wat Bielemennekes zijn! En toen terug naar Maastricht – bij het naderen van de Maas schalde het mij al treurig tegemoet: de zoveelste verzonnen traditie waarbij op een verloren plek een podium met megaboxen wordt neergezet en iemand carnavalsliedjes in een microfoon staat te blèren. Het aantal bezoekers is op een hand te tellen en flink aangeschoten. De gehoopte, grote bezoekersstroom loopt met een wijde boog om het podium heen, verbijsterd door de foute film waarin ze terecht zijn gekomen en geteisterd door de niet te verdragen herrie. Tegelijk is het in de Grote Staat veel drukker met flanerende mensen, terwijl de winkels toch allemaal potdicht zijn – van overheidswege gesloten vanwege de zondagsrust.

Zo zie je maar weer, ongebreidelde ruimte voor ondernemersinitiatieven bij evenementen en horeca kan de zondagsrust en leefbaarheid enorm verknallen. Dat geldt ook voor ongebreideld winkelen. Dus gaat het in alle gevallen om de balans tussen leefbaarheid (inclusief zondagsrust) enerzijds en ruimte voor ondernemerschap anderzijds. Die balans is essentieel voor de reputatie en de lange termijn economische weerbaarheid van Maastricht. Die balans bewaken is bij uitstek een overheidstaak.

En juist vanwege die balans zeggen de PvdA en haar wethouder Jacobs ja tegen Winterland, maar wel korter en van een betere kwaliteit (zie ook eerdere blogs en krantenartikelen over dit onderwerp). Dat Winterland die boodschap niet leuk vindt en in het openbaar kritiek levert op de wethouder, is hun goed recht, maar wil nog niet zeggen dat daarmee de wethouder van het dossier af moet omdat de verhoudingen zijn verstoord. Dat is de wereld op z’n kop.

Als een wethouder optreedt of een mening geeft en degene die het betreft bevalt de boodschap niet, dan kun je kennelijk stellen: “Ik vind jouw boodschap vervelend en nu vind ik jou vervelend en dan hebben we nu ruzie en dus een verstoorde verhouding en nu wil ik dus een nieuwe wethouder.”. En dat ook nog met steun van de VVD en de CVP.

Waar de overheid zich dan wel mee moet bemoeien? Wat mij betreft in ieder geval met het behouden van de stad voor haar eigen inwoners. Want u weet: van elk gezin dat het centrum verlaat, moeten de bestedingen gecompenseerd worden door 500 nieuwe dagjesmensen. Dat voorkómen, dat is pas economisch beleid. En nog sociaal ook.

Even terug in Leiden, terug bij D66?

Vrijdagavond lekker Thais gegeten met oude vrienden L., C. en M. in Leiden. Altijd weer een feest om hilarische werkverhalen te delen en politieke discussies te voeren bij een heerlijk glas Morgon of Regnie. M., net terug van een paar jaar werken en wonen in Shanghai, waar ik haar vaker trof dan nu in Nederland, vertelt dat ze toch weer lid van D66 is geworden.

Vroeger was ik ook lid van D66, sterker nog - de vriendschap met L., C. en M. is ontstaan toen we alle vier lid van het campagneteam van D66 in Zuid-Holland waren. Maar toen D66 het conservatieve Balkenende-II met de LPF ging steunen, en het partijbureau geen enkele reactie stuurde op een kritische brief die ik daarover schreef, toen besloot ik mijn lidmaatschap op te zeggen. Dat was niet meer mijn partij. Het progressief-sociaal gedachtegoed ben ik daarmee natuurlijk niet kwijtgeraakt. En ook mijn politieke belangstelling niet. Dus ging ik op zoek naar een partij waarbij ik dat gedachtegoed ook terugvond en die toch iets minder pragmatisch met echte idealen om zou gaan. Een partij ook die het verschil zou kunnen maken, dus geen marginale rol in Tweede Kamer of gemeenteraden vervult. En zo kwam ik terecht bij de PvdA. En ook daar gaat het natuurlijk niet altijd zoals ik het het liefste zou zien. Maar discussie is mogelijk en de echte idealen worden niet zomaar opzij gezet vanwege regeringsverantwoordelijkheid. Kritisch volgen blijft noodzakelijk. En vooral: de PvdA moet ervoor zorgen dat het een progressieve partij blijft, het risico van conservatisme/populisme ligt op de loer (zie mijn eerdere blogs).

Mijn keuze staat nu vast - de PvdA is voor mij de beste partij om het verschil in Nederland te kunnen maken, om de bruggen te slaan die nu zo nodig zijn, eenvoudigweg om ' de boel bij elkaar te houden'! M. koos toch weer voor D66. Dus reden genoeg om nog vaak discussies te voeren, in Leiden, Shanghai of Maastricht - als er maar Morgon of Regnie bij is.

Reces in tijden van recessie

Politiek Mestreech is met reces... even twee maanden geen commissievergaderingen, raadsvergaderingen, fractievergaderingen. Dus tijd voor een weekendje niks. Althans: een beetje tuinieren, boekje lezen en manlief nam al 't werk uit handen. En raar, maar waar: daar werd ik vreselijk onrustig van. Kennelijk nog niet in staat het hoofd leeg te maken. Dat moet anders de komende tijd!

De week ervoor volop bezig geweest om de verkiezingscampagne voor de gemeenteraadsverkiezingen volgend jaar voor te bereiden. Want de PvdA mag dan onder vuur liggen - het is en blijft wel de enige partij die écht bruggen kan slaan. Zie ook mijn eerdere blog over Wouter Bos. En zie vooral ook de column van Frans Timmermans in De Limburger van zaterdag. Uit m'n hart gegrepen!

Dat bruggen bouwen werkt bleek trouwens ook tijdens de zeer succesvolle presentatie van de PvdA op het Manus van Allesfestival in Wittevrouwenveld (zie foto). Dat was een week geleden - zo'n weekend dat je van het ene event naar het andere holt en daar ook nog veel energie van krijgt. Negatieve energie kreeg ik trouwens van de berichtgeving in de Limburger over dat Manus van Allesfestival: alsof de PvdA daar alleen maar naar toegaat in tijden van verkiezingen. Jammer dat De Limburger er zelf nooit is, dan hadden ze kunnen zien dat dit de derde keer in successie was dat wij acte de presence gaven.

Om de onrust weg te nemen was er gelukkig aan het eind van dit weekend weer wat te beleven: zoon J van manlief werd 16 en dat moest gevierd worden op het mooiste terras van het Jekerkwartier. Het terras overigens waar J sinds zaterdag ook z'n vakantiegeld bij elkaar verdient met afwassen. En op de drukste zaterdag van het jaar moest hij meteen bijna 11 uur werken... Sjielig! Maar hij heeft de moed erin gehouden en gaat vrolijk verder. Stoer hoor (dat afwassen bracht trouwens een leuke discussie op gang tussen mijn vader en mijn oom: m'n vader vindt het prima en eigenlijk niet meer dan normaal dat je op je 16e flink hard werkt om zelf geld te verdienen, oom vindt het zielig "dat doe je zo'n kind toch niet aan"; ach ja, veel slechter ben ik er in ieder geval niet van geworden)!

Nu wordt het in dat reces tijd om zelf ook te genieten van het moois dat deze regio te bieden heeft. En de onrust om te zetten in rust. Tips om dat te bereiken zijn welkom, want ondertussen blijft er veel werk aan de winkel bij DSM, mijn werkgever. Ook al houdt de politiek reces, de recessie blijft voorlopig nog even... Gelukkig zijn er ook nog andere verhalen te vertellen over DSM. Dat doen mijn collega's van het DSM Innovation Center op www.zuidlimburg.nl. Een blog dat absoluut de moeite waard is, tijdens het reces en tijdens de recessie!

Lees de column van Frans Timmermans op Facebook
En kijk ook vooral eens op de website van de PvdA Maastricht. Daar kunt u ook zelf het formulier invullen dat we bij het Manus van Allesfestival gebruikt hebben.