En dan kom je er tot je schrik achter dat je laatste weblog dateert van 22 juni 2010... De hoogste tijd voor een frisse start dus! Zeker omdat het wonen in het centrum van Maastricht weer eens volop in discussie is, en volgens velen ook onder druk staat.
En dus zullen we als stadsbestuur onze aandacht nu echt aan de bewoners van het centrum moeten geven. Ik zal daar met veel energie voor vechten. Noteert u alvast in uw agenda: 10 januari, en vanaf dan elke eerste maandagavond van de maand vanaf 20:30uur inloopavond voor alle centrumbewoners bij cafe de Pieter. Zodat we met elkaar de vinger aan de pols kunnen houden en zorg dragen voor balans in de binnenstad.
Ik ben volksvertegenwoordiger geworden om het volk te vertegenwoordigen, en in mijn geval is het logisch dat ik mij dan vooral richt op het gewone volk in het centrum van de stad, mijn 'natuurlijke' achterban. Gewone mensen ja (het buurtinkomen van de Binnenstad is hetzelfde als in Daalhof) die gewone zorgen hebben over wat je als gewoon woongenot mag ervaren. Het is dan ook een gotspe om door een aantal horeca-ondernemers en hun voorzitter voortdurend weg gezet te worden als een zuur clubje klagers, dat niet met zijn tijd meegaat. Alsof meer decibellen en meer plat vermaak 'met je tijd meegaan is'?
Gister bleek tijdens de VVV-presentatie dat Nederlanders Maastricht vooral associëren met 'chique' en 'bourgondisch' - en dat ze daarom graag naar Maastricht komen. Dan zullen de ondernemers die zo klagen over de binnenstadsbewoners toch eens een keer moeten snappen dat plat vermaak, toeristentreintjes, stinkbussen, plastic feesttenten, touwtrekevenementen en een klereherrie precies het tegendeel opleveren? En dus toeristen wegjaagt? "Arm Vrijthof", schreef de NRC een tijdje geleden. "Ze ligt erbij als een stinkende hoer waar teveel kerels over heen zijn gegaan." Ja, dat is met je tijd meegaan, dat is goede PR, beste ondernemers. En kom me nu niet aan met het verhaal dat 'chique' gelijk staat met 'elitair'. Als er 1 volk op aarde is dat bewijst dat 'sjiek' van alle lagen van de bevolking is , dan is het de Maastrichtenaar, van wie ik zo graag volksvertegenwoordiger ben
Met je tijd meegaan betekent dus juist: aansluiten bij de kernwaarden van Maastricht.
Ook de bewoners van het Jekerkwartier worden steeds bezorgder over de toegenomen overlast van een paar horecagelegenheden. Terecht, want de afgelopen paar jaar is het karakter van de horeca in het Jekerkwartier wezenlijk veranderd. Van dorpskroeg naar dancing. Zoiets gaat sluipenderwijs en is moeilijk in regels te vangen. Hoeft ook niet. Als de overlast maar binnen de perken blijft, en er goed wordt gehandhaafd. Want, zoals ook oud-schepen van Brugge, VandenAbeele, onlangs aangaf tijdens een bijeenkomst van de Vereniging Vrienden Binnenstad: de woonfunctie van een binnenstad is het meest kwetsbaar en moet door de overheid dus het meest beschermd worden. De eigen inwoners zijn het kapitaal van de stad.
Al die horeca-ondernemers die gaan voor het korte-termijn geldgewin moeten weten dat elk gezin dat zij het centrum uitjagen, gecompenseerd moet worden door 500 dagjesmensen om hun jaarbesteding te compenseren. Want zo'n gezin is iedere dag toerist in eigen stad, gaat ook naar cafés en restaurants, winkelt en woont en geeft dus geld uit.
Maar gelukkig investeert de meerderheid van de horeca in Maastricht wel serieus in kwaliteit, en is ook echt oprecht bezig met zijn omgeving. Ook in het Jekerkwartier, waar ik merk dat ondernemers hun uiterste best willen doen om de overlast te beperken. We zullen daar samen met de gemeente invulling aan moeten geven, want niemand kan het hun kwalijk nemen dat ze een eerlijke boterham willen verdienen. Zolang het maar met liefde voor de stad en haar bewoners gebeurt, want dat is ons aller uiteindelijke doel.
En wat is een mooier moment om dit weblog nieuw leven in te blazen dan het begin van Magisch Maastricht, de opvolger van Winterland... Een mooi moment voor het centrum, omdat er nu eindelijk spreiding plaatsvindt. Toch kunnen we nu al een aantal punten meenemen voor de evaluatie:
· Waarom moet er op het Vrijthof eerder begonnen worden met opbouwen? Dat doet afbreuk aan de afspraken rond het evenementenbeleid.
· En waarom subsidieert de gemeente wel de activiteiten op het Vrijthof en niet die op andere plekken in het centrum? Een van de doelstellingen van het evenementenbeleid is en was om de belasting van het Vrijthof terug te brengen en tegelijkertijd meer gebruik te maken van al die andere mooie pleinen en locaties in het centrum. Het is fantastisch dat bijvoorbeeld de ondernemers op de Kesselskade een mooi programma in elkaar gezet hebben. En dat zonder subsidie, precies zoals het zou moeten!
· Waarom moet er een dubbeldeks feesttent op het Vrijthof worden gebouwd terwijl er zat locaties in het Centrum kunnen worden gehuurd voor Sylvesterparty's? Het lijkt er op dat alle ondernemers gelijk zijn voor de gemeente, maar de Vrijthofondernemers een beetje gelijker dan de rest.
· Last but not least: de bewoners zijn opnieuw niet betrokken bij het maken van afspraken rondom Magisch Maastricht. Zij moeten uit de krant lezen waar en wanneer evenementen plaatsvinden, dat er een extra treintje gaat rijden, dat hun buurt ineens ook onderdeel van het winterfestival uitmaakt en ga zo maar door. Dat is volledig in strijd met alle eerdere afspraken.
Voor mij is het erg belangrijk dat ik gevoed wordt door de bewoners van het centrum. Samen staan we sterk, buiten en binnen de raad.
Zie ik u in De Pieter? 10 januari, 20:30 uur en vanaf dan elke tweede maandag van de maand: Inloopavond voor centrumbewoners.
dinsdag 23 november 2010
dinsdag 22 juni 2010
Timmerfabriek: nu of nooit!
Vanmiddag raadscommissievergadering over de Timmerfabriek. Zie hieronder alvast mijn bijdrage:
"De Limburger stelde het duidelijk vanmorgen: De Timmerfabriek, het is nu of nooit. En de krant eindigde het artikel met de zin dat grootstedelijke cultuurvisie nooit zonder slag of stoot tot stand komt.
En dat klopt. Want er zijn natuurlijk mensen en partijen die van mening zijn dat investeren in cultuur niet meer dan een luxe is. En dat is in deze moeilijke tijden lastig te verkopen.
Het zal u niet verbazen dat de PvdA investeren in cultuur geen luxe maar noodzaak vindt. Ik kan een heel betoog houden over de afweging of we moeten investeren in stenen of in programmering. Of dat het gaat om een mentaliteitsverandering, meer dan een nieuw gebouw.
Zoals Jean-Paul Toonen het in zijn recente weblog stelt: Conventioneel denkend Maastricht zegt: zonder nieuwe cultuurtempels kunnen we nooit Culturele Hoofdstad 2018 worden. Terwijl de Avant Garde roept: allemaal bijzaak, het gaat om de shift in ons hoofd. En dan stelt hij voor om heel Belvédère vrij te geven, zonder regels, zonder geld om daar culturele, creatieve mensen alle ruimte te geven. Ik droom daar ook graag bij weg en zie zo’n cultureel walhalla helemaal voor me. Tussen droom en daad staan echter wetten in de weg, en praktische bezwaren... Die we wellicht weer kunnen oplossen, maar dat is een ander verhaal.
Dromen over culturele vrijplaatsen sluit voor mij in ieder geval niet uit dat we ook moeten investeren in gebouwen, in stenen. Omdat zo’n gebouw onderdak biedt aan belangrijke culturele instellingen in deze stad. Omdat toneelgroepen nu eenmaal optreden, omdat films nu eenmaal in een theater getoond worden.
Waar het uiteindelijk om gaat is dat cultuur voor Zuid-Limburg een hele belangrijke peiler is, een peiler voor welvaart – cultuur is één van de economische motoren en trekt mensen aan, en een peiler voor welzijn – het is prettig wonen en leven in een regio met een breed cultureel aanbod en –al lijkt het alsof je dat tegenwoordig niet meer mag zeggen – cultuur zorgt ook voor ontwikkeling en emancipatie.
Voorzitter, de PvdA zegt dus ja tegen het investeren in de Timmerfabriek. Ja met groot enthousiasme, zeker omdat wij ook zoveel enthousiasme van andere partijen zien. Een bedrag van bijna 40 miljoen euro (overigens complimenten voor de wethouder dat hij een paar miljoen heeft weten te bezuinigen) dat voor het over-, overgrote deel door andere partijen dan de gemeente Maastricht bekostigd wordt. Dat tekent het belang dat ook andere belanghebbenden aan de Timmerfabriek hechten. Graag krijgen wij wel nog wat meer inzicht in de wijze waarop het college de exploitatie denkt vorm te geven.
Daarnaast zien wij, om de krant nogmaals te citeren, graag wat meer grootstedelijke cultuurvisie van het college: want hoe past bijvoorbeeld de Ainsi in die visie, naast of samen met de Timmerfabriek, hoe verhouden de Maastrichtse ‘cultuurtempels’ zich tot de andere in de brede Euregio, en vooral: welke visie en ambitie heeft het college in het proces Via 2018, het proces om Europese Culturele Hoofdstad te worden? Graag nodigen wij het college uit om daar op korte termijn, bij voorkeur direct na de zomervakantie, een bijeenkomst over te organiseren.
Voorzitter, voor de PvdA is het vandaag “NU” voor de Timmerfabriek. Wij feliciteren Het Huis van Bourgondië, Toneelgroep Maastricht, Intro In Situ en Lumière met deze mijlpaal. Wij kijken uit naar de feestelijke opening. En in de tussentijd zou ik tegen de Avant Garde willen zeggen: ook mét gebouwen kun je een shift in je hoofd bewerkstelligen. Gewoon doen, dus – net als investeren in de Timmerfabriek."
"De Limburger stelde het duidelijk vanmorgen: De Timmerfabriek, het is nu of nooit. En de krant eindigde het artikel met de zin dat grootstedelijke cultuurvisie nooit zonder slag of stoot tot stand komt.
En dat klopt. Want er zijn natuurlijk mensen en partijen die van mening zijn dat investeren in cultuur niet meer dan een luxe is. En dat is in deze moeilijke tijden lastig te verkopen.
Het zal u niet verbazen dat de PvdA investeren in cultuur geen luxe maar noodzaak vindt. Ik kan een heel betoog houden over de afweging of we moeten investeren in stenen of in programmering. Of dat het gaat om een mentaliteitsverandering, meer dan een nieuw gebouw.
Zoals Jean-Paul Toonen het in zijn recente weblog stelt: Conventioneel denkend Maastricht zegt: zonder nieuwe cultuurtempels kunnen we nooit Culturele Hoofdstad 2018 worden. Terwijl de Avant Garde roept: allemaal bijzaak, het gaat om de shift in ons hoofd. En dan stelt hij voor om heel Belvédère vrij te geven, zonder regels, zonder geld om daar culturele, creatieve mensen alle ruimte te geven. Ik droom daar ook graag bij weg en zie zo’n cultureel walhalla helemaal voor me. Tussen droom en daad staan echter wetten in de weg, en praktische bezwaren... Die we wellicht weer kunnen oplossen, maar dat is een ander verhaal.
Dromen over culturele vrijplaatsen sluit voor mij in ieder geval niet uit dat we ook moeten investeren in gebouwen, in stenen. Omdat zo’n gebouw onderdak biedt aan belangrijke culturele instellingen in deze stad. Omdat toneelgroepen nu eenmaal optreden, omdat films nu eenmaal in een theater getoond worden.
Waar het uiteindelijk om gaat is dat cultuur voor Zuid-Limburg een hele belangrijke peiler is, een peiler voor welvaart – cultuur is één van de economische motoren en trekt mensen aan, en een peiler voor welzijn – het is prettig wonen en leven in een regio met een breed cultureel aanbod en –al lijkt het alsof je dat tegenwoordig niet meer mag zeggen – cultuur zorgt ook voor ontwikkeling en emancipatie.
Voorzitter, de PvdA zegt dus ja tegen het investeren in de Timmerfabriek. Ja met groot enthousiasme, zeker omdat wij ook zoveel enthousiasme van andere partijen zien. Een bedrag van bijna 40 miljoen euro (overigens complimenten voor de wethouder dat hij een paar miljoen heeft weten te bezuinigen) dat voor het over-, overgrote deel door andere partijen dan de gemeente Maastricht bekostigd wordt. Dat tekent het belang dat ook andere belanghebbenden aan de Timmerfabriek hechten. Graag krijgen wij wel nog wat meer inzicht in de wijze waarop het college de exploitatie denkt vorm te geven.
Daarnaast zien wij, om de krant nogmaals te citeren, graag wat meer grootstedelijke cultuurvisie van het college: want hoe past bijvoorbeeld de Ainsi in die visie, naast of samen met de Timmerfabriek, hoe verhouden de Maastrichtse ‘cultuurtempels’ zich tot de andere in de brede Euregio, en vooral: welke visie en ambitie heeft het college in het proces Via 2018, het proces om Europese Culturele Hoofdstad te worden? Graag nodigen wij het college uit om daar op korte termijn, bij voorkeur direct na de zomervakantie, een bijeenkomst over te organiseren.
Voorzitter, voor de PvdA is het vandaag “NU” voor de Timmerfabriek. Wij feliciteren Het Huis van Bourgondië, Toneelgroep Maastricht, Intro In Situ en Lumière met deze mijlpaal. Wij kijken uit naar de feestelijke opening. En in de tussentijd zou ik tegen de Avant Garde willen zeggen: ook mét gebouwen kun je een shift in je hoofd bewerkstelligen. Gewoon doen, dus – net als investeren in de Timmerfabriek."
vrijdag 18 juni 2010
Sjiek is miech dat
Sjiek is het eerste Maastrichtse woord dat ik leerde. En sjiek is een prachtig woord, dat je niet in het Nederlands kunt vertalen. Sjiek is namelijk iets heel anders dan chique. Sjiek is mooi, sjiek is kwaliteit, sjiek is leuk, sjiek is soms hip, sjiek is anders dan anders, maar sjiek is geen Haagse chique.
Volgens mij is dat één van de dingen die fout is gegaan bij Mosae Gusto, de ondergrondse versmarkt die er in Maastricht moest komen, maar niet van de grond gekomen is. Die wilde chique zijn, en werd (dus?) niet sjiek.
De Facebook groep 'Maak van Mosae Gusto een versmarkt met Europese allure' heeft inmiddels 119 leden en groeit nog dagelijks. Op vrijdag 16 juli om 15 uur is er een brainstormsessie in café de Pieter (in het sjieke Jekerkwartier!) - praat mee over hoe we deze droom waar kunnen maken!
Niet sjiek en niet chique is de manier waarop het college van B&W omgaat met de 50-dagen norm voor evenementen op de Maastrichtse pleinen. Tijdens de raadscommissievergadering hierover afgelopen dinsdag heeft een grote meerderheid in de raad nogmaals bevestigd dat dit geen streefcijfer is, maar een norm. En normen zijn er om aan te voldoen. Niet omdat het getal op zich heilig is, maar omdat dat getal ergens voor staat. Voor een centrum dat er niet alleen is om ván te leven, maar ook om ín te leven. Waar balans is tussen bewoners én bezoekers. En waar mensen weten waar ze aan toe zijn: maximaal 50 dagen per jaar kan er op een plein een evenement zijn. Ik blijf me er hard voor maken, hoe dan ook. Zie hieronder het krantenverslag over de vergadering.
Trouwens, is dat Bavariajurkje nu chique of sjiek?
Volgens mij is dat één van de dingen die fout is gegaan bij Mosae Gusto, de ondergrondse versmarkt die er in Maastricht moest komen, maar niet van de grond gekomen is. Die wilde chique zijn, en werd (dus?) niet sjiek.
De Facebook groep 'Maak van Mosae Gusto een versmarkt met Europese allure' heeft inmiddels 119 leden en groeit nog dagelijks. Op vrijdag 16 juli om 15 uur is er een brainstormsessie in café de Pieter (in het sjieke Jekerkwartier!) - praat mee over hoe we deze droom waar kunnen maken!
Niet sjiek en niet chique is de manier waarop het college van B&W omgaat met de 50-dagen norm voor evenementen op de Maastrichtse pleinen. Tijdens de raadscommissievergadering hierover afgelopen dinsdag heeft een grote meerderheid in de raad nogmaals bevestigd dat dit geen streefcijfer is, maar een norm. En normen zijn er om aan te voldoen. Niet omdat het getal op zich heilig is, maar omdat dat getal ergens voor staat. Voor een centrum dat er niet alleen is om ván te leven, maar ook om ín te leven. Waar balans is tussen bewoners én bezoekers. En waar mensen weten waar ze aan toe zijn: maximaal 50 dagen per jaar kan er op een plein een evenement zijn. Ik blijf me er hard voor maken, hoe dan ook. Zie hieronder het krantenverslag over de vergadering.
Trouwens, is dat Bavariajurkje nu chique of sjiek?
zondag 13 juni 2010
The week after...
De verkiezingen zijn weer achter de rug en de ene analyse volgt de andere. Maurice de Hond gaat gewoon door met peilen en wat blijkt vandaag? Áls er nu verkiezingen zouden zijn geweest, dán zou de PvdA ineens 38 zetels hebben. Es is een krom letter, zeggen ze hier.
Feit is dat een groot deel van de Nederlanders kiest voor een conservatieve route. En een iets groter deel voor de progressieve route.
Precies een jaar geleden (op 7 juni 2009) schreef ik in mijn blog het volgende:
De grote winst van de PVV bij de Europese Verkiezingen is helemaal geen verrassing, het grote verlies van de PvdA evenmin. Om met het eerste te beginnen: al sinds 2002 schommelt conservatief Nederland zo rond de 40 – 50 zetels (in Tweede-Kamerzetels uitgedrukt). Ongeveer de helft gaat naar de SP, de andere helft afwisselend naar Fortuyn, Verdonk of Wilders. Neemt Wilders een grotere hap uit de koek, dan gaat ten koste van de SP.
Het grote verlies van de PvdA is evenmin een verrassing. Toen Wim Kok de ideologische veren afschudde, schudde de PvdA daarmee ook heel veel kiezers van zich af. Met name conservatieve kiezers houden van ideologie en felle retoriek: tegen Europa, tegen open grenzen, tegen de wereld, tegen de vooruitgang. Progressieven zijn pragmatischer, gaan echt voor individuele vrijheid en vragen politici die grenzen te openen in plaats van sluiten. De moderne, progressieve sociaal- democraat heeft maar één prangende opdracht voor zijn bestuurders:
zorg goed voor de samenleving, zorg voor onderwijs, zorg voor hen die het nodig hebben – en daar willen we best flink wat belasting voor betalen – dan zorgen wij goed voor onszelf. Val me niet lastig met tijdrovende marktwerking, maar zorg dat het licht brandt en verstop mijn mailbox niet met gekmakende aanbiedingen van concurrerende ziektekostenverzekeraars. Het Rijnlandse model in optima forma.
Maar een echt progressieve partij is de PvdA nooit geworden. Door consequent te blijven twijfelen tussen conservatisme (Bos’ harde toon tegen buitenlanders, Ploumen’s ordinaire scheldpartij tegen RWE, de “Duitse kolenboer, de viezerik”) en optimisme (Timmermans’ 10- puntenplan, Koenders’ internationalisme) heeft de PvdA nu ook de progressieve kiezer van zich afgeschud. Deze keer liepen de PvdA- kiezers massaal naar D66 over. En zo zijn we erin geslaagd uiteindelijk iedereen van ons af te schudden. Alleen de trouwe gewoontestemmer blijft over.
Dick Pels heeft met zijn commentaar in de NRC van zaterdag 6 juni jl. natuurlijk
gelijk: het gaat allang niet meer tussen links en rechts, maar tussen conservatief en progressief, tussen angst en hoop. De beste conservatieve partij is de Partij van de Angst en is dus de PVV. Het kopiëren van Wilders’ gedrag door Bos en Ploumen is een mislukte poging om in het gevlei te komen bij een groep kiezers die liever echte cola drinkt dan namaak-cola. Als de PvdA nu niet als de wiedeweerga een onverdroten hoopvolle, positieve, optimistische koers gaat varen, kan ze het vergeten. Binnen het optimisme zijn er natuurlijk ook concurrenten – met name D66 – en daar moet de PvdA haar ervaring en bestuurskracht tegenover stellen. Niet kiezen tussen de issues die er echt toe doen of erger – trachten de succesformule van Wilders te kopiëren – leidt onherroepelijk tot de ondergang.
Wat mij betreft, geldt deze analyse nog onverkort. Met Cohen is er meer ruimte voor hoop en optimisme gekomen – ‘de boel bij mekaar houden’ is een oprecht hoopvolle boodschap. En dat heeft geleid tot minder verlies voor de PvdA dan bij de Europese verkiezingen. Natuurlijk zijn er ook nog allerlei andere factoren die een rol spelen, maar ik ben en blijf ervan overtuigd dat we níet moeten wegduiken, maar de weg naar voren moeten nemen: met een hoopvol en optimisch verhaal, een verhaal waarmee we mensen kunnen overtuigen, waar mensen in geloven, waar mensen vertrouwen in hebben. Vrolijk en vrijzinnig Links, om met Mei Li Vos te spreken.
Dat verhaal blijf ik in ieder geval in Maastricht vertellen. Bijvoorbeeld op zondag 27 juni a.s., tijdens het Manus van Alles festival. Wie weet tref ik je daar, op de koffie bij de PvdA.
En oh ja, a.s. dinsdag staat het jaarprogramma evenementen op de agenda van de raadscommissie Economische en Sociale Zaken. Mijn bijdrage staat al op dit weblog
Feit is dat een groot deel van de Nederlanders kiest voor een conservatieve route. En een iets groter deel voor de progressieve route.
Precies een jaar geleden (op 7 juni 2009) schreef ik in mijn blog het volgende:
De grote winst van de PVV bij de Europese Verkiezingen is helemaal geen verrassing, het grote verlies van de PvdA evenmin. Om met het eerste te beginnen: al sinds 2002 schommelt conservatief Nederland zo rond de 40 – 50 zetels (in Tweede-Kamerzetels uitgedrukt). Ongeveer de helft gaat naar de SP, de andere helft afwisselend naar Fortuyn, Verdonk of Wilders. Neemt Wilders een grotere hap uit de koek, dan gaat ten koste van de SP.
Het grote verlies van de PvdA is evenmin een verrassing. Toen Wim Kok de ideologische veren afschudde, schudde de PvdA daarmee ook heel veel kiezers van zich af. Met name conservatieve kiezers houden van ideologie en felle retoriek: tegen Europa, tegen open grenzen, tegen de wereld, tegen de vooruitgang. Progressieven zijn pragmatischer, gaan echt voor individuele vrijheid en vragen politici die grenzen te openen in plaats van sluiten. De moderne, progressieve sociaal- democraat heeft maar één prangende opdracht voor zijn bestuurders:
zorg goed voor de samenleving, zorg voor onderwijs, zorg voor hen die het nodig hebben – en daar willen we best flink wat belasting voor betalen – dan zorgen wij goed voor onszelf. Val me niet lastig met tijdrovende marktwerking, maar zorg dat het licht brandt en verstop mijn mailbox niet met gekmakende aanbiedingen van concurrerende ziektekostenverzekeraars. Het Rijnlandse model in optima forma.
Maar een echt progressieve partij is de PvdA nooit geworden. Door consequent te blijven twijfelen tussen conservatisme (Bos’ harde toon tegen buitenlanders, Ploumen’s ordinaire scheldpartij tegen RWE, de “Duitse kolenboer, de viezerik”) en optimisme (Timmermans’ 10- puntenplan, Koenders’ internationalisme) heeft de PvdA nu ook de progressieve kiezer van zich afgeschud. Deze keer liepen de PvdA- kiezers massaal naar D66 over. En zo zijn we erin geslaagd uiteindelijk iedereen van ons af te schudden. Alleen de trouwe gewoontestemmer blijft over.
Dick Pels heeft met zijn commentaar in de NRC van zaterdag 6 juni jl. natuurlijk
gelijk: het gaat allang niet meer tussen links en rechts, maar tussen conservatief en progressief, tussen angst en hoop. De beste conservatieve partij is de Partij van de Angst en is dus de PVV. Het kopiëren van Wilders’ gedrag door Bos en Ploumen is een mislukte poging om in het gevlei te komen bij een groep kiezers die liever echte cola drinkt dan namaak-cola. Als de PvdA nu niet als de wiedeweerga een onverdroten hoopvolle, positieve, optimistische koers gaat varen, kan ze het vergeten. Binnen het optimisme zijn er natuurlijk ook concurrenten – met name D66 – en daar moet de PvdA haar ervaring en bestuurskracht tegenover stellen. Niet kiezen tussen de issues die er echt toe doen of erger – trachten de succesformule van Wilders te kopiëren – leidt onherroepelijk tot de ondergang.
Wat mij betreft, geldt deze analyse nog onverkort. Met Cohen is er meer ruimte voor hoop en optimisme gekomen – ‘de boel bij mekaar houden’ is een oprecht hoopvolle boodschap. En dat heeft geleid tot minder verlies voor de PvdA dan bij de Europese verkiezingen. Natuurlijk zijn er ook nog allerlei andere factoren die een rol spelen, maar ik ben en blijf ervan overtuigd dat we níet moeten wegduiken, maar de weg naar voren moeten nemen: met een hoopvol en optimisch verhaal, een verhaal waarmee we mensen kunnen overtuigen, waar mensen in geloven, waar mensen vertrouwen in hebben. Vrolijk en vrijzinnig Links, om met Mei Li Vos te spreken.
Dat verhaal blijf ik in ieder geval in Maastricht vertellen. Bijvoorbeeld op zondag 27 juni a.s., tijdens het Manus van Alles festival. Wie weet tref ik je daar, op de koffie bij de PvdA.
En oh ja, a.s. dinsdag staat het jaarprogramma evenementen op de agenda van de raadscommissie Economische en Sociale Zaken. Mijn bijdrage staat al op dit weblog
woensdag 26 mei 2010
MVV - of hoe leuk politiek kan zijn
Wie mij twee maanden geleden gezegd zou hebben dat ik nog eens met veel plezier bezig zou zijn met de toekomst van betaald voetbal in Maastricht zou ik voor gek verklaard hebben. Ik kijk alleen naar voetbal bij WK’s en EK’s en ik vind dat gemeenschapsgeld niet in de bodemloze putten van niet goed bestuurde betaald voetbal-organisaties gestort mag worden.
Dus stond ik erg sceptisch tegenover het voorstel van het Maastrichtse college om MVV de achtergestelde lening kwijt te schelden en stadion de Geusselt te kopen. Dan kun je als raadslid een paar wegen bewandelen: tegen zijn en blijven of je verdiepen in een dossier en op basis van argumenten en een toekomstvisie voor de stad kijken hoe je een resultaat kunt neerzetten dat uiteindelijk het beste voor stad en regio is. Ik heb voor het laatste gekozen en ben samen met collega Josje Godwin de boer op gegaan. Vele gesprekken en discussies volgden: gesprekken met de fractie, collega-raadsleden, geïnteresseerde Maastrichtenaren, wethouders en vooral met de initiatiefnemers van het nieuwe MVV: de Maatschappelijke Voetbal Vereniging Maastricht.
Stap voor stap hebben we ons verdiept in de voor- en nadelen en de gevolgen van het wel of niet aankopen van het stadion. Met steeds één doel voor ogen: waar heeft de stad uiteindelijk het meeste aan. Want welk besluit we ook zouden nemen, voorop staat dat je het moet kunnen uitleggen, niet alleen aan collega’s en de pers, maar vooral aan al die Maastrichtenaren die van ons mogen verwachten dat we niet alleen naar ze luisteren, maar vooral ook verantwoording afleggen over de besluiten die we nemen.
Tijdens al die gesprekken ben ik er achter gekomen dat voetbal niet alleen voor heel veel mensen amusement biedt, maar ook kansen geeft om meer sociale samenhang en creatieve energie tot stand te brengen. En eerlijk gezegd werd ik steeds enthousiaster vanwege het enthousiasme van de initiatiefgroep MVV Maastricht.
Maar dat nieuwe MVV moet dan ook wel écht tot bloei komen, en daarom moet dat ook in de besluitvorming verankerd zijn. Dus hebben we die voorwaardes in het raadsvoorstel laten opnemen en dienen we nog een extra motie in tijdens de raad vanavond.
Via persberichten hebben we ons denkproces transparant gemaakt: van voorwaardes stellen tot voorwaardes verwezenlijken. Zodat iedereen weet hoe de PvdA werkt en ons daar ook op kan bevragen. Zó is politiek leuk: weten wat je wilt realiseren, bezig zijn met de inhoud, een duidelijk proces volgen en uiteindelijk ook nog resultaten boeken. Wat mij betreft gaan we daar de komende vier jaar gewoon mee door.
Klik hier voor het persbericht van de PvdA over MVV.
Dus stond ik erg sceptisch tegenover het voorstel van het Maastrichtse college om MVV de achtergestelde lening kwijt te schelden en stadion de Geusselt te kopen. Dan kun je als raadslid een paar wegen bewandelen: tegen zijn en blijven of je verdiepen in een dossier en op basis van argumenten en een toekomstvisie voor de stad kijken hoe je een resultaat kunt neerzetten dat uiteindelijk het beste voor stad en regio is. Ik heb voor het laatste gekozen en ben samen met collega Josje Godwin de boer op gegaan. Vele gesprekken en discussies volgden: gesprekken met de fractie, collega-raadsleden, geïnteresseerde Maastrichtenaren, wethouders en vooral met de initiatiefnemers van het nieuwe MVV: de Maatschappelijke Voetbal Vereniging Maastricht.
Stap voor stap hebben we ons verdiept in de voor- en nadelen en de gevolgen van het wel of niet aankopen van het stadion. Met steeds één doel voor ogen: waar heeft de stad uiteindelijk het meeste aan. Want welk besluit we ook zouden nemen, voorop staat dat je het moet kunnen uitleggen, niet alleen aan collega’s en de pers, maar vooral aan al die Maastrichtenaren die van ons mogen verwachten dat we niet alleen naar ze luisteren, maar vooral ook verantwoording afleggen over de besluiten die we nemen.
Tijdens al die gesprekken ben ik er achter gekomen dat voetbal niet alleen voor heel veel mensen amusement biedt, maar ook kansen geeft om meer sociale samenhang en creatieve energie tot stand te brengen. En eerlijk gezegd werd ik steeds enthousiaster vanwege het enthousiasme van de initiatiefgroep MVV Maastricht.
Maar dat nieuwe MVV moet dan ook wel écht tot bloei komen, en daarom moet dat ook in de besluitvorming verankerd zijn. Dus hebben we die voorwaardes in het raadsvoorstel laten opnemen en dienen we nog een extra motie in tijdens de raad vanavond.
Via persberichten hebben we ons denkproces transparant gemaakt: van voorwaardes stellen tot voorwaardes verwezenlijken. Zodat iedereen weet hoe de PvdA werkt en ons daar ook op kan bevragen. Zó is politiek leuk: weten wat je wilt realiseren, bezig zijn met de inhoud, een duidelijk proces volgen en uiteindelijk ook nog resultaten boeken. Wat mij betreft gaan we daar de komende vier jaar gewoon mee door.
Klik hier voor het persbericht van de PvdA over MVV.
vrijdag 14 mei 2010
Koopzondagen-als-evenement: waarom altijd alles of niets?
Goede column van Claire van Dyck vanmorgen in De Limburger. Als politicus die opkomt voor Balans in de Binnenstad heb ik ook helemaal niks met bomvolle winkelstraten op zondag en verstopte wegen.
Punt is dat we (overheid EN ondernemers) het altijd 'alles of niets' willen. Of allemaal open - met een opgeklopt koopzondag-evenement als gevolg - of allemaal dicht; met als gevolg dat we naar België moeten rijden om een avondmaal te kunnen kopen.
Het 'koopzondag-als-evenement' is de boosdoener. Het zou eigenlijk vanzelfsprekend moeten zijn dat alle winkels elke dag (zondag, en maandag, en dinsdag, enz.) zelf mogen beslissen of ze opengaan. Gegarandeerd dat je dan op zondag een veel rustiger beeld krijgt dan nu. Een enkele supermarkt zal open zijn, wat bakkers (zoals dat nu ook al is), misschien wat delicatessenzaken. En ach ja, soms zal ook de Bijenkorf opengaan, maar naar ik uit eigen mond van de manager heb vernomen zeker niet elke zondag. Laten we het eens proberen. Heel veel Europese steden kennen dit regime (ik kom net terug uit Berlijn) en daar zie je op zondag een enkele geopende winkel, en echt een veel en veel rustiger beeld dan op zaterdag. Een echte zondag dus.
Het is een beetje on-Maastrichts en zelfs on-Nederlands om ondernemers de vrijheid te geven om te ondernemen wanneer hen dat goeddunkt. We walsen ze plat met regeltjes.
Mijn enige harde criterium waar ik ondernemers op zou willen toetsen is overlast die de woonfunctie aantast. Zo moet er geen uitbreiding zijn van horeca (in de stad met de hoogste café-dichtheid van Nederland) en een maximum aan het aantal evenementdagen op een locatie (zodat overlast wordt gespreid).
Als een vrijstelling van de verplichte zondagssluiting zou leiden tot minder overlast dan het huidige, gedwongen, koopzondagenmodel, dan zouden we dat meteen moeten invoeren.
Je komt daar trouwens alleen maar achter door er een jaar mee te experimenteren. Wie durft de uitdaging aan?
Trouwens: ook altijd al gevonden dat Mosae Gusto alles in zich heeft om een échte versmarkt naar Europees voorbeeld te worden, maar dat er dan wel wat moet gebeuren? Word dan nú lid van deze facebookgroep.
Punt is dat we (overheid EN ondernemers) het altijd 'alles of niets' willen. Of allemaal open - met een opgeklopt koopzondag-evenement als gevolg - of allemaal dicht; met als gevolg dat we naar België moeten rijden om een avondmaal te kunnen kopen.
Het 'koopzondag-als-evenement' is de boosdoener. Het zou eigenlijk vanzelfsprekend moeten zijn dat alle winkels elke dag (zondag, en maandag, en dinsdag, enz.) zelf mogen beslissen of ze opengaan. Gegarandeerd dat je dan op zondag een veel rustiger beeld krijgt dan nu. Een enkele supermarkt zal open zijn, wat bakkers (zoals dat nu ook al is), misschien wat delicatessenzaken. En ach ja, soms zal ook de Bijenkorf opengaan, maar naar ik uit eigen mond van de manager heb vernomen zeker niet elke zondag. Laten we het eens proberen. Heel veel Europese steden kennen dit regime (ik kom net terug uit Berlijn) en daar zie je op zondag een enkele geopende winkel, en echt een veel en veel rustiger beeld dan op zaterdag. Een echte zondag dus.
Het is een beetje on-Maastrichts en zelfs on-Nederlands om ondernemers de vrijheid te geven om te ondernemen wanneer hen dat goeddunkt. We walsen ze plat met regeltjes.
Mijn enige harde criterium waar ik ondernemers op zou willen toetsen is overlast die de woonfunctie aantast. Zo moet er geen uitbreiding zijn van horeca (in de stad met de hoogste café-dichtheid van Nederland) en een maximum aan het aantal evenementdagen op een locatie (zodat overlast wordt gespreid).
Als een vrijstelling van de verplichte zondagssluiting zou leiden tot minder overlast dan het huidige, gedwongen, koopzondagenmodel, dan zouden we dat meteen moeten invoeren.
Je komt daar trouwens alleen maar achter door er een jaar mee te experimenteren. Wie durft de uitdaging aan?
Trouwens: ook altijd al gevonden dat Mosae Gusto alles in zich heeft om een échte versmarkt naar Europees voorbeeld te worden, maar dat er dan wel wat moet gebeuren? Word dan nú lid van deze facebookgroep.
woensdag 28 april 2010
Stadsbestuur moet nu écht keuzes gaan maken
Kort berichtje in De Limburger van vanmorgen: 50-dagengrens overschreden. Ook dit jaar wordt het Vrijthof meer dan vijftig dagen benut voor evenementen. Het college heeft dus opnieuw nagelaten om keuzes te maken.
Natuurlijk is de druk groot, en soms bijna niet te weerstaan, om toch dat ene evenement ruimte te geven waar het niet meer kan. En dus zegt het college dat de 50-dagen grens ook in 2010 voor het Vrijthof niet haalbaar is.
Niet haalbaar? Onzin! Het is simpelweg een kwestie van optellen en een streep trekken bij 50. En dat moet je niet bot doen, maar wel ferm. En evenementen-organisaties dus duidelijk maken dat er ook op andere pleinen ruimte is. En ze daarbij helpen.
Ik heb inmiddels al talloze keren voorgerekend dat er ook bij 50 dagen meer dan genoeg ruimte is voor evenementen op het Vrijthof. Bijvoorbeeld: 28 dagen Winterland, 16 dagen Rieu/Zomervestival, 4 dagen Preuvenemint. Of: 28 dagen Winterland, 9 dagen Rieu/Zomerfestival, 4 dagen Preuvenemint, 5 dagen Kermis, 3 dagen Jeux de Boules. En ga zo door maar door. De keuze is aan B&W.
De 50-dagengrens is niet voor niets door vrijwel de gehele gemeenteraad omarmd. De 50-dagengrens is ook niet voor niets in het bestuursakkoord van het nieuwe college opnieuw vastgelegd. Want de ongebreidelde groei van dagjesmensen en evenementen zet de leefbaarheid in de stad enorm onder druk. En het gebrek aan keuzes – alles moest kunnen – heeft daaraan bijgedragen. Dankzij de 50-dagen-norm wordt het stadsbestuur verplicht te kiezen, te spreiden en te regisseren. Geen keuze tussen OF bewoners OF bezoekers, maar een keuze voor bewoners én bezoekers, en het spreiden van de lasten en de lusten.
Niet haalbaar is geen argument. Het stadsbestuur moet nu echt gaan kiezen. En natuurlijk blijf ik daar bovenop zitten. Desnoods schenk ik ze een telraam met 50 bolletjes. Maastricht is te mooi om aan een gebrek aan keuzes ten onder te laten gaan.
Natuurlijk is de druk groot, en soms bijna niet te weerstaan, om toch dat ene evenement ruimte te geven waar het niet meer kan. En dus zegt het college dat de 50-dagen grens ook in 2010 voor het Vrijthof niet haalbaar is.
Niet haalbaar? Onzin! Het is simpelweg een kwestie van optellen en een streep trekken bij 50. En dat moet je niet bot doen, maar wel ferm. En evenementen-organisaties dus duidelijk maken dat er ook op andere pleinen ruimte is. En ze daarbij helpen.
Ik heb inmiddels al talloze keren voorgerekend dat er ook bij 50 dagen meer dan genoeg ruimte is voor evenementen op het Vrijthof. Bijvoorbeeld: 28 dagen Winterland, 16 dagen Rieu/Zomervestival, 4 dagen Preuvenemint. Of: 28 dagen Winterland, 9 dagen Rieu/Zomerfestival, 4 dagen Preuvenemint, 5 dagen Kermis, 3 dagen Jeux de Boules. En ga zo door maar door. De keuze is aan B&W.
De 50-dagengrens is niet voor niets door vrijwel de gehele gemeenteraad omarmd. De 50-dagengrens is ook niet voor niets in het bestuursakkoord van het nieuwe college opnieuw vastgelegd. Want de ongebreidelde groei van dagjesmensen en evenementen zet de leefbaarheid in de stad enorm onder druk. En het gebrek aan keuzes – alles moest kunnen – heeft daaraan bijgedragen. Dankzij de 50-dagen-norm wordt het stadsbestuur verplicht te kiezen, te spreiden en te regisseren. Geen keuze tussen OF bewoners OF bezoekers, maar een keuze voor bewoners én bezoekers, en het spreiden van de lasten en de lusten.
Niet haalbaar is geen argument. Het stadsbestuur moet nu echt gaan kiezen. En natuurlijk blijf ik daar bovenop zitten. Desnoods schenk ik ze een telraam met 50 bolletjes. Maastricht is te mooi om aan een gebrek aan keuzes ten onder te laten gaan.
Abonneren op:
Posts (Atom)