Balans in de Binnenstad

Na bijna vier jaar raadslidmaatschap is het belangrijk de balans op te maken. Wat is er bereikt en hoe gaan we verder?



Uit mijn verkiezingsfolder:

"Nelleke Barning heeft met haar collega's in de PvdA-fractie cruciale zaken bereikt voor de centrumbewoners van Maastricht:

. Een halt aan de ongebreidelde uitbreiding van horeca in het centrum

. De 50-dagennorm voor evenementpleinen zoals het Vrijthof, waardoor de overlast wordt gespreid

. Kwaliteitsregels voor evenementen, zodat ze de goede naam van Maastricht niet aantasten, maar versterken

. Een balans tussen koopzondagen en leefbaarheid voor binnenstadsbewoners

Jarenlang werd over het centrum alleen in economische termen gepraat. Met Nelleke Barning hebben de binnenstadsbewoners weer een echte volksvertegenwoordiger in de raad, die hun buurt weer terug op de agenda heeft gebracht als een omgeving om IN te leven en niet alleen om VAN te leven. Want een leefbaar centrum is de beste investering voor Maastricht, nu en in de toekomst."

En over die toekomst praat ik op maandagavond 22 februari, 19.30 uur, bij Cafe de Pieter, Pieterstraat, Maastricht. Iedereen is van harte welkom!


Reacties zijn welkom, mits het ook echte reacties zijn, dus geen nieuwe betogen waarvoor je beter een eigen blog kunt beginnen. Bedreigende en kwetsende bijdragen worden verwijderd.

De gewone Maastrichtenaar

Dagblad De Limburger heeft het vaak over ‘gewone Maastrichtenaren.’ Zoals vandaag in een analyse van de Maastrichtse politiek.

Volgens de krant woont de gewone Maastrichtenaar in een “volkswijk”, en laat zich in een “achtergrondrol dwingen” door “welbespraakte hoogopgeleiden”. De laatste zijn dan dus blijkbaar de ongewone Maastrichtenaren. Raadsleden uit de volkswijken zijn “stemmentrekkers”, terwijl de “welbespraakte hoogopgeleiden” (de ongewone Maastrichtenaren?) “zonder achterban” zitten. Die wonen dan ook niet in een “volkswijk”. Wie dan wel in de getto’s van de ongewone Maastrichtenaren wonen, laat de krant in het midden. In ieder geval geen “volk.” De gewone Maastrichtenaar is wel een beetje dom, volgens de krant. Want “tientallen miljoenen voor de Timmerfabriek en tegelijkertijd bezuinigen op zorgvoorzieningen is moeilijk uit te leggen aan de gewone Maastrichtenaar.”

Tja, de boel een beetje zwart-wit-schematiseren mag in de krant want je moet het wel simpel kunnen uitleggen. Dat is vaak de verdediging van de journalist. Maar vervang ‘gewone’ en ‘ongewone' dan ook maar eens echt door zwart en wit, en het wordt plotseling een heel naar verhaaltje.

De PvdA neemt de moeilijkste taak in de politiek op zich, namelijk door mensen uit alle sociale lagen, achtergronden en etnische afkomsten te binden in één politieke beweging. Maastrichts lijsttrekker Jacques Costongs is daar de vleesgeworden personificatie van, en krijgt daarvoor terecht de credits in de krant van vandaag.

“De afgelopen vier jaar worstelde de partij intern met de mix tussen welbespraakt hoogopgeleiden zonder achterban en stemmentrekkers uit de volkswijken” is – los van de kwalificaties – geen worsteling maar een roeping. Wat in onze fractie in het klein gebeurt, is een spiegel van de samenleving. Een samen-leving functioneert alleen als je de boel bij mekaar houdt, en ontspoort als je de boel uit elkaar drijft. De boel bij mekaar houden is een stuk ingewikkelder dan snel stemmen scoren met woedende uithalen naar bevolkingsgroepen ("weg met de Moslims!") of sociale klassen ("weg met de elite!") die de jouwe niet zijn.
Láát ons daar dan ook maar een beetje mee worstelen. Luctor et emergo.

Wie een echte samen-leving wil, wil daarvan ook een afspiegeling in de raad. Dan moet je dus bij de PvdA zijn.

En als je dan ook nog op nummer 4 stemt (een welbespraakte hoogopgeleide mét achterban)

.... En als je dan ook nog op maandag 22 februari om 19:30 naar Volkscafé De Pieter komt, in de oeroude volkswijk het Jekerkwartier, om met uw volksvertegenwoordiger Nelleke Barning de toekomst van de binnenstad te bepalen

Dan laten we zien dat zwart-wit-denken leidt tot een kleurloos bestaan.

Vasteloavend SAME!


Reacties zijn welkom, mits het ook echte reacties zijn, dus geen nieuwe betogen waarvoor je beter een eigen blog kunt beginnen. Bedreigende en kwetsende bijdragen worden verwijderd.

Campagnetijd is aangebroken

Nog precies een maand en dan zijn ze er echt, de gemeenteraadsverkiezingen. En dat betekent volop aan de bak voor de campagne. We canvassen, flyeren, twitteren en facebooken erop los. En vandaag worden de spotjes voor TV Maastricht opgenomen.

Gisteren sprak ik iemand die zei deze keer maar op iemand anders op de PvdA-lijst te stemmen, “want jij komt er sowieso wel in met je vierde plek”. Helaas, helaas, was dat maar waar. Een ingewikkeld systeem van voorkeursstemmen maakt dat ik toch zo’n 500 stemmen nodig heb om gekozen te worden. Heb ik er minder, dan loop ik een heel groot risico om – ondanks die mooie vierde plek op de lijst – er uit te liggen.

Dus:
- kies je voor een binnenstad om IN te leven en niet om VAN te leven
- kies je voor een raadslid dat een halt heeft toegeroepen aan ongebreidelde uitbreiding van horeca en evenementen
- kies je voor een raadslid dat succesvol was en wil blijven in het stoppen van de verpretparking van Maastricht

Stem Nel, dan kom je er wel!

(Bah, slogans, daar ben ik dus helemaal niet goed in. Weet je wat: ik loof een Bloodweurs van Slager Fransen uit / Vloaj van Bakker Souren – naar keuze –voor degene die een mooie slogan weet voor 500 voorkeursstemmen. Nee, Paul, ‘Dit is je laatste warning, stem nu Nelleke Barning’ en ‘Maastricht zonder Nelleke Barning is als de aarde zonder global warming’ zijn buiten mededinging wegens teveel Engels.)

De bus als metro

Onlangs was ik in Tilburg, waar kunstenaars een interessant experiment hebben gedaan: op een aantal plekken in de stad staat een metrokaart en hoor je door een rooster metrogeluiden. Je kunt je de vertwijfelde blik van toeristen voorstellen: want waar is die metro? Nergens dus...

Dezelfde soort vertwijfeling zie ik vaak bij bewoners en bezoekers van Maastricht: overal rijden bussen, overal zijn bushaltes, maar waar gaan ze heen? En vooral: hoe kom ik makkelijk waar ik zijn moet? De hoeveelheid openbaar vervoer is niet het probleem, maar de toegankelijkheid ervan. En dat is volgens mij redelijk eenvoudig op te lossen met de metro als inspiratiebron.

NS, Veolia, DB, NMBS, Tec, Euregiobahn, De Lijn. Zeven OV-aanbieders in Zuid-Limburg, een gebied van nog geen 25 bij 25 kilometer. Als je al deze OV-aanbieders in Zuid-Limburg ‘over elkaar heen’ legt, durf ik te wedden dat je tot een fantastische dekking komt. Er is alleen geen touw aan vast te knopen qua dienstregelingen, betalingssystemen, tarieven, enz.

Want wat is het geheim van de metro: herkenbaarheid, regelmaat en goede aansluitingen. Of je nu in Parijs, Berlijn, Londen, New York, Shanghai of Amsterdam bent, het systeem werkt overal vrijwel hetzelfde. Een goed leesbare kaart, waarop je precies ziet waar je op welke lijn moet overstappen om bij je bestemming te komen, en dan zeker weten dat je minimaal elke 10 minuten in kunt stappen.

Dus zou de provincie voor twee dingen moeten zorgen: eerst alle OV-aanbieders ertoe bewegen dat ze in Zuid-Limburg één systeem van voorlichting en ticketing hanteren en vervolgens kijken waar nog gaten zitten die we moeten opvullen. Zo moet er tussen de 3 steden iedere 10 minuten een trein/lightrail rijden. Een cirkellijn in Zuid-Limburg dus. Met Sittard als uitvalsbasis naar de Randstad, Maastricht als opstap naar Luik, Brussel, Parijs en London, en Heerlen als uitvalsbasis naar Aken, Keulen, Frankfurt, Berlijn.

De cirkellijn stopt op alle tussengelegen stations, van waaruit elk half uur bussen vertrekken die de kernen zonder treinverbinding ontsluiten. In de steden geldt voor elke buurt een 10-minutenverbinding met een halte op de cirkellijn. 1 bushalte op max. 500 meter van iedere woning is een prima voorziening, nu is het vaak meer – maar met lagere frequenties. Dus dat ruilen we tegen elkaar uit.

Iedere aanbieder mag zijn eigen ticketing hanteren, maar naast al deze ingewikkelde – met name voor buitenlanders onbegrijpelijke OV-chip- en strippensystemen geldt in heel Zuid-Limburg het Uro-kaartje: 1 Euro voor 1 uur onbeperkt reizen in de regio.

Vorige week beloofden PvdA-bestuurders uit Heerlen, Sittard en Maastricht om binnen 100 dagen na de verkiezingen met zo’n verbindingsplan te komen. In de strijd tegen milieuvervuilingen, opstoppingen, maar vooral óók om het aanbod van de steden en het Heuvelland voor een groot publiek met elkaar te verbinden. Chapeau. De provincie zegde de ondersteuning toe. Perfect. Ik ben er heilig van overtuigd dat als je de boel weet te verbinden, die samenwerking vanzelf volgt.

En met de bus als metro lossen we ook een groot deel van de bereikbaarheidsproblemen van de Maastrichtse binnenstad op: parkeren aan de rand van de stad en dan, eenvoudig en zonder vertwijfeling, goedkoop en makkelijk met de bus naar het centrum.

Afscheid van een burgemeester

Het was een moeilijke en emotionele week. Want het is geen sinecure om een besluit te moeten nemen over de positie van een hele goede en dus populaire burgemeester. In de Maastrichtse PvdA fractie hebben wij in de aanloop naar het raadsdebat geconstateerd dat burgemeester Leers door de kwestie van het Bulgaarse vakantiehuis zijn gezag als bestuurder kwijt is geraakt.

Voor ons was niet het BING-rapport zelf de aanleiding om het vertrouwen in de burgemeester op te zeggen. Hoewel Gerd Leers in deze kwestie vaak onhandig en onverstandig geopereerd heeft, is ook duidelijk geworden dat hij er – op zijn manier - alles aan heeft gedaan om de schijn van belangenverstrengeling te vermijden.

Wij vinden dat een stad bestuurd moet kunnen worden door mensen, die ook fouten mogen maken. In dit geval is er sprake van een burgemeester die toegeeft fouten gemaakt te hebben. Maar ook van een burgemeester die de lat op het gebied van bestuurlijke integriteit altijd bijzonder hoog heeft gelegd. Doordat juist deze burgemeester nu zelf fundamenteel en langdurig in opspraak is geraakt en dat zeer waarschijnlijk ook zou blijven, kwam daarmee zijn gezag ter discussie. Dat is een feitelijke constatering en geen politieke opvatting.

Tijdens het raadsdebat heeft de burgemeester op cruciale punten afstand genomen van het BING-rapport. De PvdA heeft daarom – net als de VVD, GroenLinks en de SP – geconcludeerd dat er een onwerkbare situatie zou ontstaan. Met name als de burgemeester in de toekomst anderen op hun integriteit zou moeten aanspreken. Deze zouden dan ook met een onafhankelijk onderzoek hun gedrag kunnen relativeren door te verwijzen naar de opstelling van de gemeenteraad in de kwestie van de burgemeester.

Een burgemeester die geen gezag meer heeft, en dat gezag ook niet meer kan terugverdienen, raakt een stad in zijn bestuurbaarheid. Het doet verschrikkelijk veel pijn om een burgemeester die zo veel voor de stad betekend heeft, te moeten laten gaan. Maar in het belang van Maastricht was er geen andere keuze.

De gemeenteraad van Maastricht heeft volgens de PvdA laten zien op welke wijze wij met bestuurlijke integriteit willen omgaan. Als een bestuurder niet schuldig, maar wel verantwoordelijk is, dient hij die verantwoordelijkheid ook te nemen. Ien Dales heeft ons daarvoor lang geleden het richtsnoer gegeven. De PvdA fractie heeft daarom waardering voor de wijze waarop Gerd Leers uiteindelijk zijn eigen conclusie heeft getrokken.

Die wijze was groots, zeldzaam in de Nederlandse politiek. Gerd Leers heeft daarmee de stad, onze raad, en zichzelf een grandioze eer bewezen en zal blijvend gezien worden als de man die heel veel voor de stad heeft betekend en op een hele sjieke manier afscheid heeft genomen. Daar ben ik hem zeer dankbaar voor.

ANWB, KNMI, Rijkswaterstaat en NS leggen eendrachtig het land plat

Er valt een paar centimeter sneeuw in Nederland. Totale chaos breekt uit. Volstrekte paniek. Nationale hysterie. Ik was van plan vanmiddag met de trein naar mijn ouders in Den Haag te gaan. “Negatief reisadvies voor alle treinen” gilt Prorail, alsof Afghanistan mijn reisdoel is. Vervoersbedrijven houden “uit voorzorg” de bussen in de remise. En gans het land knikt zorgelijk en begrijpelijk, want het zijn toch ook “extreem winterse omstandigheden?”, zoals de ANWB juichend op zijn website kopt.

Die ANWB-mentaliteit, dáár moest eens een parlementair onderzoek naar komen. Wat heeft dat niet gekost de afgelopen jaren? Miljarden meer dan de allochtonen, voorspel ik u. Ja, meneer Wilders, het zou u sieren als u daar eens uw tanden in zou zetten. Want het zijn de officiële instanties, ongetwijfeld bevolkt door “laffe, linkse lapzwansen”, die bij het minste of geringste tegenslagje met groot enthousiasme het land platleggen met hun volstrekt overbodige waarschuwingen.

De ANWB-mentaliteit is een uniek Nederlands cultuurverschijnsel. Terwijl de Duitsers, Belgen en Luxemburgers om ons heen zwijgend hun winterbanden onder hun auto’s schroeven, komt Nederland krakend en piepend tot stilstand. Terwijl ik dit stukje tik hoor ik op de radio dat voetbalwedstrijden worden afgelast. Niet omdat het veld onbespeelbaar is, maar omdat het “onverantwoord is om supporters de weg op te sturen.” Ik weet niet wat ik hoor! Hebben we dan geen eigen opvatting meer? Kunnen we zelf niet onze eigen risico’s inschatten? Mogen we zelf niet meer beslissen of we vanmiddag naar Roda-PSV gaan?

12:42 uur. 6 cm sneeuw. Het KNMI geeft een weeralarm. Waarom hebben dit soort organisaties toch zo’n enorme invloed op Nederlanders? Waarom lopen landgenoten telkens als lemmingen de afgrond in, achter de Consumentenbond, KNMI en ANWB aan?

We hebben thuis erg gelachen toen de ANWB het advies over het ‘nieuwe rijden’ introk, nadat die zomer tienduizenden Nederlanders in de Alpen waren gestrand met geëxplodeerde motoren. De ANWB had immers geadviseerd om al bij 50 kilometer per uur naar de 5 over te schakelen. De taferelen in de auto konden we er helemaal bij bedenken: “Jeroen, we komen bijna niet meer vooruit! De caravan is te zwaar! Kijk nou toch, er komt rook uit de motor! Hoor je die kloppende geluiden niet!” “Bemoei je d’r niet mee, trut, de ANWB heeft het toch gezegd? Die mensen weten heus wel waar ze het over hebben!”

13:21 uur. 9 cm sneeuw. Rijkswaterstaat kan niet achterblijven en geeft een verkeersalarm. En niemand, geen van al die 'kritische' journalisten die hijgend achter elke hype aanrennen, vraagt zich af waarom de landen om ons heen gewoon doorfunctioneren. Elkaar en ANWB-bobo's interviewend op de radio, en alle NS- KNMI- en Rijkswaterstaat-woordvoerders serieus knikkend bevestigen in hun gelijk. Nul kritische vragen. Geen reportages uit België, waar de NMBS-site geen storingen meldt en de verkeersdiensten waarschuwen voor gladheid, maar niet meer dan dat. Zó gaat dat parlementair onderzoek er natuurlijk nooit komen.

Nog zoiets. Verdrijvingsvakken. Twee lege rijbanen waarop Rijkswaterstaat, vast en zeker op advies van de ANWB, in the middle of nowhere plotseling een groot vlak met strepen heeft geschilderd. Twintig meter lang, een rijbaan breed. Iedereen rijdt er vanaf nu omheen; ik ook. Na een paar dagen begin ik me te schamen voor mijn eigen blind-volggedrag. Ik laat me toch niet verdrijven door die ANWB-maffia! Heerlijk bevrijd rijd ik voortaan gewoon rechtdoor. Over het verdrijvingsvak. Wie doet met me mee? Blijmoedig burgerlijk ongehoorzaam met z'n allen over het verdijvingsvak rijden, lekker puh! Maar in plaats van navolgers krijg ik opgestoken middelvingers. En auto’s die me gaan scharen en zo weer in de rechterbaan dwingen.

De ANWB-doctrine kent vele soldaten.

Ik begin nu ook te begrijpen waarom Nederland zo massaal, boos en woedend, achter Wilders aan loopt. Met z’n allen één gigantisch verdrijvingsvak schilderend voor al die mensen die zelf willen beslissen of ze vandaag een hoofddoekje dragen, een moskee gaan bouwen, of lekker door de sneeuw willen rijden. Hoewel ik dicht bij de kachel zit, lopen de koude rillingen me over de rug bij die gedachte.

Paranoia, twijfels en vooral veel dorst...

Einde van het jaar – tijd voor bespiegelingen. Zo mooi verwoord door Raymond van het Groenewoud: Wat blijft er dan nog over? Paranoia, twijfels en vooral veel dorst...En ik wil geld, geld om cadeautjes te kunnen kopen, opdat ze van me zouden houden.

Melancholie slaat toe, de verleiding is groot om zware filosofische bespiegelingen te houden. Maar gelukkig houdt het echte leven me met twee voeten op de grond. Dinsdagavond raadscommissie Economisch-Sociale Zaken. Voor de zoveelste keer het winkeltijdenbeleid besproken. Het Maastrichtse model (met 21 koopzondagen) blijft bestaan. De minst slechte keuze voor een stad die er blijkbaar (nog) niet aan toe is om winkeliers de vrijheid te geven om zelf te beslissen wanneer ze hun winkel openen, zonder er 52 koopzondagevenementen van te maken waarbij de stad wordt platgewalst door duizenden kooplustigen. Want dat wil niemand. Ik ook niet: als PvdA'er niet, als binnenstadsbewoner niet. Maar intussen hebben we nog altijd niet de mogelijkheid om op zondag naar een gewone supermarkt te kunnen...voor al die ouders die hun zaterdag zien volgepland met het halen en brengen van voetbalkinderen en nog net de laatste minuut Gamma scoren voor een vergeten gipsplaat. Maastrichtenaren willen op zondag naar de supermarkt (getuige de overvolle Delhaize in Smeermaas die elke zondag wordt platgelopen door Maastrichtenaren), en de supermarkt wil op zondag Maastrichtenaren verwelkomen. Maar de overheid steekt er een stokje voor.

Vanavond uitreiking van de European Excellence Awards voor communicatie in Wenen. Zou een mooie kroon op het werk van mijn team zijn als we er écht één winnen! Maar trots ben ik hoe dan ook, ook als het bij de nominaties blijft.

In Wenen schijnen er trouwens mooie kerstmarkten te zijn. Interessant om ook die te bekijken, in deze tijden van discussie over Winterland. Onlangs was ik bij mijn zwager in Luxemburg, waar ze ook midden in het centrum een kerstmarkt met carroussel hebben - zie de foto. En dat ziet er toch een stuk opener en sfeervoller uit dan het Vrijthof op dit moment. Hoezeer ik Winterland ook een warm hart toedraag, het kan dus echt beter, mooier en meer in harmonie met de omgeving. Als al het stof is neergedaald, moeten we daar volgend jaar echt een paar stappen in zetten.